ปัญหาทางกฎหมายที่เกี่ยวกับการควบคุมจำนวนและการใช้อาวุธปืน ในประเทศไทย

บทคัดย่อ

               ปัญหาเรื่องการครอบครองอาวุธปืนและการใช้อาวุธปืนในอาชญากรรมร้ายแรงได้เกิดขึ้นในประเทศไทยมานาน และจำนวนอาชญากรรมเกี่ยวกับอาวุธปืนเพิ่มขึ้นอย่างมีนัยสำคัญ ทั้งที่มีพระราชบัญญัติอาวุธปืน เครื่องกระสุนปืน วัตถุระเบิด ดอกไม้เพลิง และสิ่งเทียมอาวุธปืน พ.ศ. 2490 บัญญัติความผิดที่เกิดจากการทำ ซื้อ มี ใช้ สั่ง หรือนําเข้าอาวุธปืน รวมถึงการพาอาวุธปืนติดตัวไปในเมือง หมู่บ้าน หรือทางสาธารณะโดยไม่ได้รับใบอนุญาตมีบทลงโทษสูง แต่กฎหมายมิได้กำหนดจำนวนอาวุธปืนที่ประชาชน
ขออนุญาตซื้อและครอบครอง จึงทำให้มีอาวุธปืนจำนวนมากอยู่ในความครอบครองของประชาชนโดยชอบด้วยกฎหมาย ส่งผลถูกนำไปใช้ประกอบอาชญากรรมได้ง่าย

               ผลการวิจัยพบว่า พระราชบัญญัติอาวุธปืน เครื่องกระสุนปืน วัตถุระเบิด ดอกไม้เพลิง และ
สิ่งเทียมอาวุธปืน พ.ศ. 2490 มาตรา 9 กำหนดเพียงให้ผู้ประสงค์ที่จะซื้อ ครอบครองอาวุธปืน ต้องยื่นคำร้องขอใบอนุญาตให้มีและใช้อาวุธปืน สำหรับการป้องกันตัวหรือทรัพย์สิน หรือในการกีฬาหรือยิงสัตว์เท่านั้น มิได้กำหนดจำนวนของอาวุธปืนที่ผู้ขอรับใบอนุญาตพึงจะมีได้ ทำให้จำนวนอาวุธปืนที่อยู่ในความครอบครองของประชาชนมีจำนวนมากเกินความจำเป็น ส่วนผู้ที่มิได้รับใบอนุญาตให้พาอาวุธปืนติดตัวไปในเมือง หมู่บ้าน หรือทางสาธารณะกระทำความผิดตามมาตรา 8 ทวิ วรรคหนึ่งและรับโทษตามมาตรา 72 ทวิวรรคสอง แต่จุดประสงค์พาอาวุธปืนดังกล่าวไปในที่สาธารณะนั้น เพื่อประกอบอาชญากรรมร้ายแรงโดยใช้อาวุธปืน เพียงแต่ผู้นั้นยังมิได้ลงมือกระทำผิดเท่านั้น แต่รัฐลงโทษผู้นั้นได้เพียงความผิดฐานพาอาวุธปืนติดตัวไปในเมือง หมู่บ้าน หรือทางสาธารณะโดยไม่ได้รับอนุญาต ดังนั้น เพื่อระงับ ยับยั้งอาชญากรรมร้ายแรงดังกล่าว กฎหมายควรกำหนดข้อสันนิษฐานทางกฎหมายว่าผู้นั้นมีอาวุธปืนเพื่อประกอบอาชญากรรมร้ายแรง

               ดังนั้น จึงควรแก้ไขพระราชบัญญัติ อาวุธปืน เครื่องกระสุนปืน วัตถุระเบิด ดอกไม้เพลิง และสิ่งเทียมอาวุธปืน พ.ศ. 2490 ในส่วนการกำหนดจำนวนอาวุธปืนแก่ผู้ขอรับใบอนุญาต ทั้งควรกำหนด
ข้อสันนิษฐานทางกฎหมายแก่ผู้พาอาวุธปืนในที่สาธารณะว่าพาอาวุธปืนไปเพื่อประกอบอาชญากรรมร้ายแรง