รูปแบบการขับเคลื่อนนโยบายสาธารณะเพื่อพัฒนาศักยภาพวิสาหกิจชุมชนด้านการเกษตรในเขตพัฒนาพิเศษภาคตะวันออก
คำสำคัญ:
นโยบายสาธารณะ, ศักยภาพ, วิสาหกิจชุมชนด้านการเกษตร, เขตพัฒนาพิเศษภาคตะวันออกบทคัดย่อ
การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อพัฒนารูปแบบการขับเคลื่อนนโยบายสาธารณะเพื่อพัฒนาศักยภาพวิสาหกิจชุมชนด้านการเกษตรในเขตพัฒนาพิเศษภาคตะวันออก โดยใช้รูปแบบการวิจัยเชิงคุณภาพ ประกอบด้วยวิธีการวิจัยการสัมภาษณ์เชิงลึก ผู้ให้ข้อมูลสำคัญที่เป็นผู้เชี่ยวชาญและมีส่วนเกี่ยวข้องในการขับเคลื่อนนโยบายสาธารณะเพื่อพัฒนาศักยภาพวิสาหกิจชุมชนด้านการเกษตรในเขตพัฒนาพิเศษภาคตะวันออก 18 ท่าน และ การสนทนากลุ่ม ผลการศึกษาพบว่า การขับเคลื่อนนโยบายเพื่อเพิ่มศักยภาพของวิสาหกิจชุมชนด้านการเกษตรในเขตพัฒนาพิเศษภาคตะวันออก แบ่งออกเป็น 10 ด้าน ได้แก่ 1) ด้านการบริหารจัดการองค์กร ส่งเสริมและพัฒนากลุ่มให้เกิดความเข้มแข็ง ให้สมาชิกมีรายได้อย่างมั่งคงและยั่งยืน 2) ด้านการวิเคราะห์ศักยภาพเพื่อการปรับปรุงและพัฒนาอย่างต่อเนื่อง 3) ด้านการส่งเสริมและพัฒนาศักยภาพของวิสาหกิจชุมชนทั้งด้านบุคคลากรและการบริหารจัดการ 4) ด้านการระดมทุนเพื่อจัดตั้งกองทุนวิสาหกิจชุมชนที่มีความมั่นคงและมีเสถียรภาพ 5) ด้านการปรับปรุงและพัฒนามาตรฐานของวิสาหกิจชุมชนอย่างสม่ำเสมอ 6) ด้านการรู้จักแบ่งปันและการคืนสู่สังคม 7) ด้านการมีส่วนร่วมของสมาชิกวิสาหกิจชุมชนทุกคน 8) ด้านการบริหารจัดการผลประโยชน์ให้แก่สมาชิกวิสาหกิจชุมชนอย่างเป็นธรรมและเท่าเทียม 9) ด้านการจัดสวัสดิการให้กับสมาชิกวิสาหกิจชุมชน และ 10) ด้านการบริหารจัดการและโครงสร้างองค์กร
เอกสารอ้างอิง
กรมการพัฒนาชุมชน. (2558). แนวทางการดำเนินงานพัฒนาหมู่บ้านเศรษฐกิจพอเพียงต้นแบบ. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์การศาสนา สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
กรมส่งเสริมการเกษตร. (2556). การพัฒนาองค์กรเกษตรกร วิสาหกิจชุมชน และเครือข่าย. กรุงเทพฯ: ชุมชนสหกรณ์การเกษตรแห่งประเทศไทย.
กระทรวงเกษตรและสหกรณ์. (2559). แผนพัฒนาการเกษตร ในช่วงแผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ ฉบับที่ 12 (พ.ศ. 2560-2564). วันที่ค้นข้อมูล 20 มีนาคม 2561, เข้าถึงได้จาก http://www.oae.go.th/ download/journal/development_plan2559.pdf
กลุ่มทะเบียนและสารสนเทศวิสาหกิจชุมชน. (2562). สรุปจำนวนวิสาหกิจชุมชนและเครือข่ายวิสาหกิจชุมชนที่อนุมัติการจดทะเบียนแล้ว. วันที่ค้นข้อมูล 15 เมษายน 2562, เข้าถึงได้จาก https://www.m-society.go.th/ewt_news.php?nid=18750
กองนโยบายและแผนพัฒนาการเกษตร สำนักงานเศรษฐกิจการเกษตร. (2561). สถิติการค้าสินค้าเกษตรไทยกับต่างประเทศปี 2561. วันที่ค้นข้อมูล 24 ธันวาคม 2561, เข้าถึงได้จาก http://www.oae.go.th/assets/portals/1/files/ebook/2562/tradestat61.pdf
กองส่งเสริมวิสาหกิจชุมชน. (2558). ยุทธศาสตร์ส่งเสริมวิสาหกิจชุมชน. วันที่ค้นข้อมูล 13 มีนาคม 2561, เข้าถึงได้จาก http://www.sceb.doae.go.th/Documents/Strategy_sceb.pdf
คณะรักษาความสงบแห่งชาติ. (2560). การพัฒนาระเบียงเศรษฐกิจพิเศษภาคตะวันออก. วันที่ค้นข้อมูล 20 มกราคม 2561, เข้าถึงได้จาก www.eeco.or.th
ธงพล พรหมสาขา ณ สกลนคร และอุทิศ สังขรัตน์. (2556). แนวทางการพัฒนาการดำเนินงานของวิสาหกิจชุมชนในเขตลุ่มทะเลสาบสงขลา. โครงการวิจัย ภาควิชาสารัตถศึกษา, คณะศิลปศาสตร์, มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์.
นพรัตน์ ธำรงทรัพย์. (2559). คู่มือแนวทางสินค้าการตลาด OTOP. กรุงเทพฯ: ฉัตร (บิ๊ก ไอเดีย คัม ทู ไลฟ์).
ประภาพรรณ รักเลี้ยง, จิติมา วรรณศรี, ฉลอง ชาตรูประชีวิน และวิทยา จันทร์ศิลา. (2556). แนวทางการบริหารความเสี่ยงด้านการปฏิบัติงานที่มีผลต่อประสิทธิผลงานวิชาการในมหาวิทยาลัยเอกชน ภาคเหนือตอนล่าง. พิษณุโลก: ทุนสนับสนุนการวิจัย มหาวิทยาลัยพิษณุโลก.
พสุ เดชะรินทร์. (2551). Balanced scorecard รู้ลึกในการปฏิบัติ 2552. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ไพศาล มุ่งสมัคร และคณะ. (2558). รูปแบบการจัดการที่ประสบผลสำเร็จของกลุ่มเครือข่ายวิสาหกิจชุมชนผลิตภัณฑ์สมุนไพร กลุ่มจังหวัดนครชัยบุรินทร์. วารสารสมาคมนักวิจัย, 18(3), 23-26.
สัญญา เคณาภูมิ. (2558). แนวทางการพัฒนาประสิทธิผลของวิสาหกิจชุมชนในเขตพื้นที่จังหวัดมหาสารคาม. วารสารวิชาการแพรวากาฬสินธุ์ มหาวิทยาลัยกาฬสินธุ์, 2(3), 55-60.
สำนักงานเลขานุการคณะกรรมการส่งเสริมวิสาหกิจชุมชน. (2555). คู่มือการประเมินศักยภาพวิสาหกิจชุมชน. วันที่ค้นข้อมูล 25 มกราคม 2562, เข้าถึงได้จาก http://smce.doae.go.th/
สุพจน์ อินหว่าง . (2558). แนวทางการพัฒนาวิสาหกิจชุมชน. กรุงเทพฯ: มีน เซอร์วิส ซัพพลาย.
สุมาลี สันติพลวุฒิ และรสดา เวษฎาพันธุ์. (2558). การประเมินผลการดำเนินงานของวิสาหกิจชุมชน: กรณีศึกษาการลงทุนพัฒนาเครื่องผลิตแผ่นข้าวตังของวิสาหกิจชุมชนโสธรพัฒนา จังหวัดฉะเชิงเทรา. วารสารเกษตรศาสตร์ (สังคม), 36(3), 437-447.
อินท์ชลิตา วัชรีจิระโชติ. (2556). การศึกษาเปรียบเทียบการจัดการวิสาหกิจชุมชน กลุ่มผลิตผ้าไหม อำเภอบ้านเขว้า และกลุ่มผลิตผ้าไหม อำเภอคอนสวรรค์ จังหวัดชัยภูมิ. วารสารวิชาการบริหารธุรกิจ, 2(2), 47-63.
Assessment Association International. (2009). Assessing Potential. Retrieved August 23, 2018, from https://aai-assessment.com/thought-leadership/assessing-potential
Allo, A. V. (1982). The farm advisor: a discussion of agricultural extension for. developing Countries Taiwan: Food and Fertilizer Technology Center. Taipei: Food and Fertilizer Technology Center.
Al-Tit, A., Omri, A., & Euchi, J. (2019). Critical Success Factors of Small and Medium-Sized Enterprises in Saudi Arabia: Insights from Sustainability Perspective. Administrative Science, 9(32), 1-12.
Anderson, J. E. (1994). Public policy-making: An introduction (2nd ed.). New York: Mifflin.
Magnanelli, B. S., Raoli, E., & Sacchi, A. (2016). Key Factors for Success of Social Enterprises in Italy: Analysis of Financial and Operating Performance. Review of Economics & Finance, 6, 43-60.
Barone, A. (2019). Social Enterprise. Retrieved August 23, 2018, from https://www.investopedia.com/terms/s/social-enterprise.asp
Considine, M. (1994). Public Policy: A Critical Approach. South Melbourne, Australia: MacMillan.
Dye, T. R. (1984). Understanding Public Policy (5th ed). Englewood Cliffs. New Jersey: Prentice -Hall, Inc.
Easton, D. (1953). The Political System. New York: Knopt.
Eulau, H., & Prewitt, K. (1973). Labyrinths of Democracy. Indianapolis: Bobbs- Merril.
Friedrich, C. J. (1963). Constitutional Government. New York: McGraw - Hill.
Heclo, H. H. (1972). Review article: policy analysis. British Journal of Political Science, 2(1), 83-108.
Jurevicius, O. (2013). Strategic Management & Strategic Planning. Retrieved September 22, 2019, from https://www.strategicmanagementinsight.com/topics/strategic-management-planning.html
Marc, J. L. (2011). Social enterprise: empowering mission-driven entrepreneurs. Chicago, Ill.: American Bar Association.
Mathew, P. M. (2008). Social Enterprises in the Competitive Era. Economic and Political Weekly, 43(38), 22–24.
McLagan, P. A. (1997). Competencies: The Next Generation. Training & Development, 51(4), 40-47.
Mosher, A. T. (1976). Thinking About Rural Development. New York: The Agricultural Development Coouncil.
Porter, M. E. (1990). The Competitive Advantage of Nations. New York: Free Press.
Premuzic, T. C., & Pillans, G. (2018). Assessing Potential. CRF Cooperate Research Forum, 1, 2-9.
Prewitt, K., & Verba, S. (1983). An introduction to American government (4th ed.). New York: Harper & Row.
Satar, M., & John, S. (2016). A conceptual model of critical success factors for Indian social enterprises. World Journal of Entrepreneurship, Management and Sustainable Development, 12(2), 1-10.
กรมส่งเสริมการเกษตร. (2556). การพัฒนาองค์กรเกษตรกร วิสาหกิจชุมชน และเครือข่าย. กรุงเทพฯ: ชุมชนสหกรณ์การเกษตรแห่งประเทศไทย.
กระทรวงเกษตรและสหกรณ์. (2559). แผนพัฒนาการเกษตร ในช่วงแผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ ฉบับที่ 12 (พ.ศ. 2560-2564). วันที่ค้นข้อมูล 20 มีนาคม 2561, เข้าถึงได้จาก http://www.oae.go.th/ download/journal/development_plan2559.pdf
กลุ่มทะเบียนและสารสนเทศวิสาหกิจชุมชน. (2562). สรุปจำนวนวิสาหกิจชุมชนและเครือข่ายวิสาหกิจชุมชนที่อนุมัติการจดทะเบียนแล้ว. วันที่ค้นข้อมูล 15 เมษายน 2562, เข้าถึงได้จาก https://www.m-society.go.th/ewt_news.php?nid=18750
กองนโยบายและแผนพัฒนาการเกษตร สำนักงานเศรษฐกิจการเกษตร. (2561). สถิติการค้าสินค้าเกษตรไทยกับต่างประเทศปี 2561. วันที่ค้นข้อมูล 24 ธันวาคม 2561, เข้าถึงได้จาก http://www.oae.go.th/assets/portals/1/files/ebook/2562/tradestat61.pdf
กองส่งเสริมวิสาหกิจชุมชน. (2558). ยุทธศาสตร์ส่งเสริมวิสาหกิจชุมชน. วันที่ค้นข้อมูล 13 มีนาคม 2561, เข้าถึงได้จาก http://www.sceb.doae.go.th/Documents/Strategy_sceb.pdf
คณะรักษาความสงบแห่งชาติ. (2560). การพัฒนาระเบียงเศรษฐกิจพิเศษภาคตะวันออก. วันที่ค้นข้อมูล 20 มกราคม 2561, เข้าถึงได้จาก www.eeco.or.th
ธงพล พรหมสาขา ณ สกลนคร และอุทิศ สังขรัตน์. (2556). แนวทางการพัฒนาการดำเนินงานของวิสาหกิจชุมชนในเขตลุ่มทะเลสาบสงขลา. โครงการวิจัย ภาควิชาสารัตถศึกษา, คณะศิลปศาสตร์, มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์.
นพรัตน์ ธำรงทรัพย์. (2559). คู่มือแนวทางสินค้าการตลาด OTOP. กรุงเทพฯ: ฉัตร (บิ๊ก ไอเดีย คัม ทู ไลฟ์).
ประภาพรรณ รักเลี้ยง, จิติมา วรรณศรี, ฉลอง ชาตรูประชีวิน และวิทยา จันทร์ศิลา. (2556). แนวทางการบริหารความเสี่ยงด้านการปฏิบัติงานที่มีผลต่อประสิทธิผลงานวิชาการในมหาวิทยาลัยเอกชน ภาคเหนือตอนล่าง. พิษณุโลก: ทุนสนับสนุนการวิจัย มหาวิทยาลัยพิษณุโลก.
พสุ เดชะรินทร์. (2551). Balanced scorecard รู้ลึกในการปฏิบัติ 2552. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ไพศาล มุ่งสมัคร และคณะ. (2558). รูปแบบการจัดการที่ประสบผลสำเร็จของกลุ่มเครือข่ายวิสาหกิจชุมชนผลิตภัณฑ์สมุนไพร กลุ่มจังหวัดนครชัยบุรินทร์. วารสารสมาคมนักวิจัย, 18(3), 23-26.
สัญญา เคณาภูมิ. (2558). แนวทางการพัฒนาประสิทธิผลของวิสาหกิจชุมชนในเขตพื้นที่จังหวัดมหาสารคาม. วารสารวิชาการแพรวากาฬสินธุ์ มหาวิทยาลัยกาฬสินธุ์, 2(3), 55-60.
สำนักงานเลขานุการคณะกรรมการส่งเสริมวิสาหกิจชุมชน. (2555). คู่มือการประเมินศักยภาพวิสาหกิจชุมชน. วันที่ค้นข้อมูล 25 มกราคม 2562, เข้าถึงได้จาก http://smce.doae.go.th/
สุพจน์ อินหว่าง . (2558). แนวทางการพัฒนาวิสาหกิจชุมชน. กรุงเทพฯ: มีน เซอร์วิส ซัพพลาย.
สุมาลี สันติพลวุฒิ และรสดา เวษฎาพันธุ์. (2558). การประเมินผลการดำเนินงานของวิสาหกิจชุมชน: กรณีศึกษาการลงทุนพัฒนาเครื่องผลิตแผ่นข้าวตังของวิสาหกิจชุมชนโสธรพัฒนา จังหวัดฉะเชิงเทรา. วารสารเกษตรศาสตร์ (สังคม), 36(3), 437-447.
อินท์ชลิตา วัชรีจิระโชติ. (2556). การศึกษาเปรียบเทียบการจัดการวิสาหกิจชุมชน กลุ่มผลิตผ้าไหม อำเภอบ้านเขว้า และกลุ่มผลิตผ้าไหม อำเภอคอนสวรรค์ จังหวัดชัยภูมิ. วารสารวิชาการบริหารธุรกิจ, 2(2), 47-63.
Assessment Association International. (2009). Assessing Potential. Retrieved August 23, 2018, from https://aai-assessment.com/thought-leadership/assessing-potential
Allo, A. V. (1982). The farm advisor: a discussion of agricultural extension for. developing Countries Taiwan: Food and Fertilizer Technology Center. Taipei: Food and Fertilizer Technology Center.
Al-Tit, A., Omri, A., & Euchi, J. (2019). Critical Success Factors of Small and Medium-Sized Enterprises in Saudi Arabia: Insights from Sustainability Perspective. Administrative Science, 9(32), 1-12.
Anderson, J. E. (1994). Public policy-making: An introduction (2nd ed.). New York: Mifflin.
Magnanelli, B. S., Raoli, E., & Sacchi, A. (2016). Key Factors for Success of Social Enterprises in Italy: Analysis of Financial and Operating Performance. Review of Economics & Finance, 6, 43-60.
Barone, A. (2019). Social Enterprise. Retrieved August 23, 2018, from https://www.investopedia.com/terms/s/social-enterprise.asp
Considine, M. (1994). Public Policy: A Critical Approach. South Melbourne, Australia: MacMillan.
Dye, T. R. (1984). Understanding Public Policy (5th ed). Englewood Cliffs. New Jersey: Prentice -Hall, Inc.
Easton, D. (1953). The Political System. New York: Knopt.
Eulau, H., & Prewitt, K. (1973). Labyrinths of Democracy. Indianapolis: Bobbs- Merril.
Friedrich, C. J. (1963). Constitutional Government. New York: McGraw - Hill.
Heclo, H. H. (1972). Review article: policy analysis. British Journal of Political Science, 2(1), 83-108.
Jurevicius, O. (2013). Strategic Management & Strategic Planning. Retrieved September 22, 2019, from https://www.strategicmanagementinsight.com/topics/strategic-management-planning.html
Marc, J. L. (2011). Social enterprise: empowering mission-driven entrepreneurs. Chicago, Ill.: American Bar Association.
Mathew, P. M. (2008). Social Enterprises in the Competitive Era. Economic and Political Weekly, 43(38), 22–24.
McLagan, P. A. (1997). Competencies: The Next Generation. Training & Development, 51(4), 40-47.
Mosher, A. T. (1976). Thinking About Rural Development. New York: The Agricultural Development Coouncil.
Porter, M. E. (1990). The Competitive Advantage of Nations. New York: Free Press.
Premuzic, T. C., & Pillans, G. (2018). Assessing Potential. CRF Cooperate Research Forum, 1, 2-9.
Prewitt, K., & Verba, S. (1983). An introduction to American government (4th ed.). New York: Harper & Row.
Satar, M., & John, S. (2016). A conceptual model of critical success factors for Indian social enterprises. World Journal of Entrepreneurship, Management and Sustainable Development, 12(2), 1-10.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
2021-12-01
ฉบับ
ประเภทบทความ
บทความวิจัย
