ปัญหา ข้อจำกัด และแนวทางในการสร้างความเข้มแข็ง ให้กับวิสาหกิจชุมชน ในประเทศไทย
คำสำคัญ:
ปัญหาและข้อจำกัดของวิสาหกิจชุมชน, แนวทางในการสร้างความเข้มแข็ง ให้กับวิสาหกิจชุมชน, วิสาหกิจชุมชนบทคัดย่อ
บทความวิจัยเรื่องปัญหา ข้อจำกัด และแนวทางในการสร้างความเข้มแข็ง ให้กับวิสาหกิจชุมชน ในประเทศไทย มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาปัญหาและข้อจำกัดทางด้านปัจจัยภายในที่มีผลต่อการทำงาน กระบวนการทำงาน และความเข้มแข็งของวิสาหกิจชุมชนในประเทศไทย และเพื่อเสนอรูปแบบในการพัฒนาปัจจัยภายในที่มีผลต่อการทำงาน กระบวนการทำงาน และความเข้มแข็งของวิสาหกิจชุมชนในประเทศไทย การศึกษาเป็นการวิจัยเชิงคุณภาพ โดยใช้วิธีศึกษาด้วยการสัมภาษณ์เจาะลึก (In-depth Interview) จากกลุ่มผู้ให้ข้อมูลสำคัญ (Key Informant) จำนวน 20 ท่าน โดยใช้แบบสัมภาษณ์เพื่อการวิจัยแบบกึ่งโครงสร้าง(Semi-Structure Interviews) ผลการวิจัย พบว่า ผลการศึกษาสรุปได้ว่า 1. ปัญหาและข้อจำกัดของวิสาหกิจชุมชนในประเทศไทย นั้นแบ่งออกได้เป็น 4 ประเด็น ได้แก่ 1) ปัจจัยสภาพแวดล้อมภายนอก (Context) คือ นโยบายการพัฒนาวิสาหกิจชุมชนนั้นขาดความต่อเนื่อง การนำนโยบายมาสู่การปฏิบัติยังคงมีปัญหา รวมถึงค่าครองชีพและหนี้สินภาคครัวเรือนนั้นสูงขึ้น 2) ปัจจัยภายใน (Input) พบว่า ผู้บริหารยังขาดความเป็นผู้ประกอบ ไม่มีความรู้ทางด้านการบริหารจัดการธุรกิจ บุคลากรไม่เพียงพอ ขาดความรู้ทางด้านภูมิปัญญาท้องถิ่น ไม่มีความสามารถในการเขียนโครงการ และแผนธุรกิจ 3) กระบวนการทำงานของวิสาหกิจชุมชน พบว่า กลุ่มวิสาหกิจส่วนใหญ่ไม่มีความสามารถในการหาตลาด ไม่รู้วิธีการกำหนดกลุ่มเป้าหมายทางการตลาด ไม่มีการวางแผนในการทำงาน ไม่สามารถเพิ่มมูลค่าทางการตลาดให้แก่สินค้าได้ ไม่รู้จักการนำเอาเอกลักษณ์ของท้องถิ่นเข้ามาใช้กับสินค้า และไม่มีการทำบัญชี และ4) ศักยภาพในการพึ่งพาตนเองของวิสาหกิจชุมชน พบว่า กลุ่มวิสาหกิจชุมชนส่วนใหญ่มีรายได้จากการดำเนินการไม่เพียงพอ หลาย ๆ แห่งไม่มีกำไร การผลิตสินค้ายังไม่มีมาตรฐานในระดับสากล และการการบริหารจัดการวัตถุดิบยังไม่มีประสิทธิภาพ และ 2. แนวทางในการสร้าง ความเข้มแข็งในการพึ่งพาตนเองของวิสาหกิจชุมชนนั้นหน่วยงานภาครัฐต้องให้ความสำคัญกับการควรมีการสร้างแผนยุทธศาสตร์สำหรับการพัฒนากลุ่มวิสาหกิจชุมชนในระยะยาว 10 – 20 ปี มีการให้ความสำคัญกับการพัฒนาผู้นำของกลุ่มวิสาหกิจชุมชน และมีนโยบายในการส่งเสริมการหาตลาดเพื่อจัดจำหน่ายสินค้าโดยเฉพาะตลาดระดับประเทศ และการส่งออกไปขายยังต่างประเทศ
เอกสารอ้างอิง
จินตนา กาญจนวิสุทธ์. (2558). เส้นทางวิสาหกิจชุมชน เพื่อการพัฒนาอาชีพและการพึ่งตนเอง. กรุงเทพฯ: มีน เซอร์วิส ซัพพลาย.
ธงพล พรหมสาขา ณ สกลนคร. (2556). การจัดการและการพัฒนาวิสาหกิจชุมชน. สงขลา: สถาบันสันติศึกษา มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์.
นิภาพรรณ เจนสันติกุล. (2561). ความเข้มแข็งของวิสาหกิจชุมชนพื้นที่จังหวัดภาคกลางตอนล่าง 1 ในบริบท ประชาคมอาเซียน. วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาสารคาม, 37(4), 78–87.
สุนิสา ละวรรณวงษ์ และนรินทร์ สังข์รักษา. (2558). การพัฒนารูปแบบการจัดการเชิงกลยุทธ์ของวิสาหกิจชุมชนอัญมณีและเครื่องประดับ จังหวัดกาญจนบุรี เพื่อการแข่งขันทางการค้าสู่ประชาคมอาเซียน. Veridian E-Journal, Silpakorn University, 8(1), 1192-1211.
สมพิศ สุขแสน. (2547). การประเมินผลโครงการ. อุตรดิตถ์: มหาวิทยาลัยราชภัฏอุตรดิตถ์.
สถาบันพัฒนาองค์กรชุมชน. (2559). คู่มือการพัฒนาระบบเศรษฐกิจฐานราก. กรุงเทพฯ: กระทรวงการพัฒนาสังคมและความมั่นคงของมนุษย์.
สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2559). แผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติฉบับที่ 12 พ.ศ. 2560-2564. กรุงเทพฯ: สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ (สศช.).
สำนักงานเลขานุการคณะกรรมการส่งเสริมวิสาหกิจชุมชน. (2555). คู่มือ : การประเมินศักยภาพวิสาหกิจชุมชน. กรุงเทพฯ: กรมส่งเสริมการเกษตร.
Certo, S. C., & Certo, S. T. (2006). Modern management (10th ed.). New Jersey: Pearson Prentice Hall.