ปัจจัยที่มีความสัมพันธ์กับความพร้อมในการกำหนดโยบายการดูแลผู้สูงอายุ จังหวัดกาฬสินธุ์
คำสำคัญ:
การมีส่วนร่วม, การมีส่วนร่วม, นโยบายผู้สูงอายุ, นโยบายผู้สูงอายุ, การดูแลผู้สูงอายุ, การดูแลผู้สูงอายุบทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้เป็นการวิจัยเชิงปริมาณ มีวัตถุประสงค์ เพื่อศึกษาปัจจัยที่มีความสัมพันธ์กับ ความพร้อมในการกำหนดโยบายการดูแลผู้สูงอายุ จังหวัดกาฬสินธุ์ กลุ่มตัวอย่าง ที่ใช้ในการวิจัยครั้งนี้คือ บุคคลที่มีส่วนเกี่ยวข้องในการดำเนินงานดูแลสุขภาพผู้สูงอายุ จำนวน 287 คน และวิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้ความถี่ร้อยละ ค่าเฉลี่ย และส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน ผลการวิจัยพบว่า ส่วนใหญ่เป็นเพศหญิง คิดเป็นร้อยละ 56.4 อายุระหว่าง 36-440 ปี คิดเป็นร้อยละ 43.9 ระดับการศึกษา ต่ำกว่าปริญญาตรี คิดเป็นร้อยละ 66.6 ประสบการณ์การทำงานบทบาทหน้าที่ ที่เกี่ยวข้องกับการกำหนดนโยบายผู้สูงอายุ คิดเป็นร้อยละ 47.4 มีระดับความรู้เรื่องเกี่ยวกับการกำหนดนโยบายในการดูแลผู้สูงอายุ อยู่ในระดับมาก คิดเป็นร้อยละ 444.80 (ค่าเฉลี่ย 20.73 คะแนน, S.D.= 5.67 คะแนน) ทัศนคติต่อการกำหนดนโยบายในการดูแลผู้สูงอายุ มีทัศนคติ อยู่ในระดับปานกลาง คิดเป็นร้อยละ 48.40 คะแนน (ค่าเฉลี่ย = 77.48 คะแนน, S.D.= 12.93 คะแนน) โดยส่วนใหญ่มีระดับการมีส่วนร่วมในหน่วยงานเกี่ยวข้องกับการกำหนดนโยบายในการดูแลผู้สูงอายุ อยู่ในระดับต่ำ คิดเป็นร้อยละ 71.8 (ค่าเฉลี่ย = 72.03 คะแนน, S.D.= 15.34 คะแนน) และความพร้อมในการกำหนดนโยบายในการดูแลผู้สูงอายุ อยู่ในระดับต่ำ คิดเป็นร้อยละ 40.04 (ค่าเฉลี่ย = 13.70 คะแนน, S.D.= 2.87 คะแนน)
เอกสารอ้างอิง
เกรียงศักดิ์ ธรรมอภิพล, กุศล สุนทรธาดา และคณะ. (2557). การวิจัยปฏิบัติการอย่างมีส่วนร่วมในการพัฒนารูปแบบการดูแลผู้สูงอายุแบบองค์รวม. วารสารวิจัยระบบสาธารณสุข, 8(2), เมษายน- มิถุนายน 2557.
จันทิรา เพียรอดวงษ์. (2554). การพัฒนาการจัดการสุขภาพผู้สูงอายุ ตำบลคันธารราษฎร์ อำเภอกันทรวิชัย จังหวัดมหาสารคาม. วิทยานิพนธ์ปริญญาสาธารณสุขศาสตรมหาบัณฑิต, สาขาการจัดการระบบ สุขภาพ, คณะสาธารณสุขศาสตร์, มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.
จุฬาภรณ์ โสตะ. (2546). กลยุทธ์การพัฒนาพฤติกรรมสุขภาพ. ขอนแก่น: โรงพิมพ์มหาวิทยาลัยขอนแก่น.
ธวัชชัย เติมใจ. (2555). การพัฒนารูปแบบการเฝ้าระวังพฤติกรรมสุขภาพของผู้ป่วยโรคความดันโลหิตสูง ชนิดไม่ทราบสาเหตุอำเภอปรางค์กู่จังหวัดศรีสะเกษ. วิทยานิพนธ์ปริญญาสาธารณสุขศาสตรมหาบัณฑิต, สาขาการจัดการระบบสุขภาพ, คณะสาธารณสุขศาสตร์, มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.
ธันยวัฒน์ รัตนสัค. (2546). นโยบายสาธารณะ. กรุงเทพฯ: ภาควิชารัฐศาสตร์ คณะสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.
นาถวิทักษ์ มูลสาร. (2556). การพัฒนารูปแบบการสร้างเสริมสุขภาพผู้สูงอายุโดยการมห้องแซง ตำบลห้องแซง อำเภอเลิงนกทา จังหวัดยโสธร. วิทยานิพนธ์ปริญญาสาธารณสุขศาสตรมหาบัณฑิต, สาขาการส่งเสริมสุขภาพและพฤติกรรมศาสตร์, คณะสาธารณสุขศาสตร์, มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.
บรรลุ ศิริพานิช. (2532). เวชศาสตร์ผู้สูงอายุ. กรุงเทพฯ: กรมการแพทย์ กระทรวงสาธารณสุข.
บุญมาก ไชยฤทธิ์. (2556). รูปแบบการพัฒนาการดูแลสุขภาพผู้สูงอายุในระดับชุมชน ตำบลโป่งเปือย อำเภอเมืองบึงกาฬ จังหวัดบึงกาฬ. วิทยานิพนธ์ปริญญาสาธารณสุขศาสตรมหาบัณฑิต, สาขาการ จัดการระบบสุขภาพ, คณะสาธารณสุขศาสตร์, มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.
ไพบูลย์ เจริญวงค์. (2556). รูปแบบการดำเนินงานเชิงยุทธศาสตร์ในการพัฒนาชมรมผู้สูงอายุตามเกณฑ์มาตรฐานคุณภาพผู้สูงอายุบ้านคำโพน ตำบลโพน อำเภอปทุมราชวงศา จังหวัดอำนาจเจริญ. วิทยานิพนธ์ปริญญาสาธารณสุขศาสตรมหาบัณฑิต, สาขาการจัดการระบบสุขภาพ, คณะสาธารณสุขศาสตร์, มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.
มยุรี อนุมานราชธน. (2547). นโยบายสาธารณะ : แนวความคิด กระบวนการ และการวิเคราะห์. เชียงใหม่: คนึงนิจการพิมพ์.
วิสุทธิ บุญน้อยกอ. (2544). ความสำเร็จในการนำนโยบายการจัดการมูลฝอยไปปฏิบัติของเทศบาลตำบล. วิทยานิพนธ์วิทยาศาสตรมหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยมหิดล.
ศิราณี อินทรหนองไผ่. (2546). พฤติกรรมสุขภาพและการส่งเสริมสุขภาพ. คณะพยาบาลศาสตร์: มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.
สำนักงานสาธารณสุขจังหวัดกาฬสินธุ์, (2556). สรุปทิศทางยุทธศาสตร์ สสจ.กาฬสินธุ์ ปี 2555-2560. วันที่ค้นข้อมูล 12 พฤษภาคม 2562, เข้าถึงได้จาก http://203.157.186.15/files_news/1_2559%20edited%2025590126.pdf.
สัมฤทธิ์ ศรีธำรงสวัสดิ์ และคณะ. (2550). รูปแบบการดูแลสุขภาพสำหรับผู้สูงอายุในระยะยาวโดยชุมชน. นนทบุรี: มูลนิธิเพื่อการพัฒนานโยบายสุขภาพระหว่างประเทศ.
สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ สำนักนายกรัฐมนตรี. (2555). แผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ ฉบับที่ 11 ปี 2555 – 2559. วันที่ค้นข้อมูล 12 ธันวาคม 2557, เข้าถึง ได้จาก http://www.nesdb.go.th/Default.aspx?tabid=395
สำนักงานสถิติแห่งชาติ. (2551). รายงานการสำรวจประชากรผู้สูงอายุในประเทศไทย พ.ศ. 2550 กรุงเทพฯ: สำนักงานสถิติแห่งชาติสำนักนายกรัฐมนตรี.
สำนักนโยบายและยุทธศาสตร์. (2555). การสาธารณสุขไทย. กรุงเทพฯ: องค์การสงเคราะห์ทหาร.
สุชา จันทร์เอม. (2531). จิตวิทยาทั่วไป. กรุงเทพฯ: ไทยวัฒนาพานิช.
สุชรินทร์ พีรยานันท์ และไพโรจน์ ภัทรนรากุล. (2562). การศึกษานโยบายและมาตรการเชิงกลยุทธ์ในการดูแลสวัสดิการเพื่อรองรับสังคมผู้สูงอายุไทย. คณะรัฐประศาสนศาสตร์, สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์.
สมศักดิ์ ศรีสันติสุข. (2539). สังคมวิทยาชุมชน. ขอนแก่น: สาขาวิชาสังคมวิทยาการพัฒนาคณะมนุษย์ศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น.
Hamilton, N., & Bhatti, T. (1996). Population Health Promotion : an Integrated Model of Population Health and Health Promotion. Ottawa: Health Promotion Development. Division Health Canada.
Kongtong, Y., & Romprasert, S. (2015). Policy response on sustained Thailand aging population growth. Proceedings of the International Conference on Global Business, Economics, Finance and Social Sciences (GB15_Thai Conference) Bangkok, Thailand, 20-22 February 2015. Paper ID: T527.
Petchayapaisit, C. (2009). Guidelines and Legal Measures related to Elderly Welfare in Thailand. Retrieved August 14, 2019, from http://www.RESguidelines-legal-measuresrelating-welfare-Thailand_HSRI_1999.pdf
Suwanrada, W. (2010). Systhesis of long term care System for the elderly in Thailand. Research Report. Foundation of Thai Geronthology Research and Development Institute.
