ความต้องการจำเป็นในการบริหารกิจการนักเรียนของโรงเรียนปากพลีวิทยาคารตามแนวคิดความเป็นอยู่ที่ดีร่วมกัน
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาระดับความเป็นอยู่ที่ดีร่วมกันของนักเรียน 2) เปรียบเทียบความเป็นอยู่ที่ดีร่วมกันของนักเรียน จำแนกตามเพศ อายุ ระดับชั้นและผลการเรียนที่ต่างกัน 3) ศึกษาความต้องการจำเป็นในการพัฒนาการบริหารกิจการนักเรียนโรงเรียนปากพลีวิทยาคาร ตามแนวคิดความเป็นอยู่ที่ดีร่วมกัน เป็นการวิจัยเชิงบรรยาย โดยมีผู้ให้ข้อมูลคือ ผู้บริหาร ครู และนักเรียน โรงเรียนปากพลีวิทยาคาร จำนวน 229 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย คือ แบบวัดระดับความเป็นอยู่ที่ดีร่วมกันของนักเรียนและแบบสอบถามสภาพปัจจุบันและสภาพที่พึงประสงค์ของการบริหารกิจการนักเรียนโรงเรียนปากพลีวิทยาคาร ตามแนวคิดความเป็นอยู่ที่ร่วมกัน วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้สถิติเชิงบรรยาย ได้แก่ ความถี่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ยเลขคณิต ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน ค่าเฉลี่ยของกลุ่มตัวอย่าง 2 กลุ่มที่เป็นอิสระจากกัน และค่าดัชนีลำดับความต้องการจำเป็น ผลการวิจัยพบว่า 1) ระดับความเป็นอยู่ที่ดีร่วมกันของนักเรียนโดยภาพรวมอยู่ในระดับสูง เมื่อพิจารณารายด้าน พบว่า นักเรียนมีความเป็นอยู่ที่ดีร่วมกันในระดับสูงในด้านแรงบันดาลใจการมีส่วนร่วม โอกาส ความเชื่อมโยง และความมีชีวิตชีวาตามลำดับ 2) ผลการเปรียบเทียบความเป็นอยู่ที่ดีร่วมกันและปัจจัยภูมิหลังของนักเรียน พบว่า ความสัมพันธ์ระหว่างเพศและความเป็นอยู่ที่ดีร่วมกันในภาพรวมของนักเรียนชายและหญิง แตกต่างกันอย่างไม่มีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.05 เมื่อพิจารณารายองค์ประกอบ พบว่า นักเรียนชายมีความเป็นอยู่ที่ดีร่วมกันด้านโอกาสมากกว่านักเรียนหญิงอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 3) สภาพปัจจุบันของการพัฒนาการบริหารกิจการนักเรียนฯ ในภาพรวมอยู่ในระดับมาก ขอบข่ายการบริหารกิจการนักเรียนที่มีค่าเฉลี่ยมากที่สุดคือ งานระบบการดูแลช่วยเหลือนักเรียน รองลงมาคือ งานส่งเสริมประชาธิปไตย งานคุณธรรมจริยธรรม และงานวินัยและความประพฤติ ตามลำดับ สภาพที่พึงประสงค์ของการพัฒนาการบริหารกิจการนักเรียนฯ ในภาพรวมอยู่ในระดับมากที่สุด ขอบข่ายการบริหารกิจการนักเรียนที่มีค่าเฉลี่ยมากที่สุดคือ งานระบบการดูแลช่วยเหลือนักเรียน รองลงมาคือ งานวินัยและความประพฤติ งานคุณธรรมจริยธรรม และงานส่งเสริมประชาธิปไตย ตามลำดับ ความต้องการจำเป็นการพัฒนาการบริหารกิจการนักเรียนฯ ขอบข่ายการบริหารกิจการนักเรียนที่มีความต้องการจำเป็นสูงที่สุด คือ งานวินัยและความประพฤติ รองลงมาคือ งานคุณธรรมจริยธรรม งานส่งเสริมประชาธิปไตย และงานระบบการดูแลช่วยเหลือนักเรียน ตามลำดับ และความต้องการจำเป็นในการบริหารกิจการนักเรียนโรงเรียนปากพลีวิทยาคาร ตามแนวคิดความเป็นอยู่ที่ดีร่วมกัน ในภาพรวมมีค่าความต้องการจำเป็นเท่ากับ 0.368 (PNImodified = 0.368) เมื่อวิเคราะห์ความต้องการจำเป็นรายด้าน พบว่า งานวินัยและความประพฤติมีความต้องการจำเป็นสูงที่สุด รองลงมาคือ งานคุณธรรมจริยธรรม งานส่งเสริมประชาธิปไตย และงานระบบการดูแลช่วยเหลือนักเรียน ตามลำดับ
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
ข้อความและบทความในวารสารการวัด ประเมินผล สถิติ และการวิจัยทางสังคมศาสตร์ เป็นแนวคิดของผู้เขียน มิใช่ความคิดเห็นของกองบรรณาธิการวารสาร จึงมิใช่ความรับผิดชอบของวารสารการวัด ประเมินผล สถิติ และการวิจัยทางสังคมศาสตร์ บทความในวารสารต้องไม่เคยตีพิมพ์ที่ใดมาก่อน และสงวนสิทธิ์ตามกฎหมายไทย การจะนำไปเผยแพร่ ต้องได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรจากกองบรรณาธิการ
เอกสารอ้างอิง
จิรายุ คำพิมพ์. (2562). ความต้องการจำเป็นในการพัฒนางานวินัยนักเรียนด้านความรับผิดชอบโรงเรียนสังกัดองค์การบริหารส่วนจังหวัดปทุมธานี [มหาวิทยาลัยรังสิต]. กรุงเทพมหานคร. https://rsuir-library.rsu.ac.th/bitstream/123456789/119/1/Chirayu%20Khampim.pdf
ณัฐภัทร พันพรม และนพพงษ์ บุญจิตราดุลย์. (2567). การบริหารกิจการนักเรียนของโรงเรียนในกลุ่มสหวิทยาเขตพระพุทธบาทบัวบก สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาอุดรธานี. วารสารการบริหาร
การจัดการ และการพัฒนาที่ยั่งยืน, 2(2). https://so15.tci-thaijo.org/index.php/jamsd/article/view/629/579
ณัฐฤทัย สุชาติล้ำพงศ์. (2563). แนวทางพัฒนาการบริหารกิจการนักเรียนโรงเรียนราชวินิต มัธยม ตามแนวคิดความเป็นพลเมืองโลก (สารนิพนธ์ครุศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาบริหารการศึกษา). จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย. กรุงเทพมหานคร. https://doi.org/10.58837/CHULA.IS.2020.340
ธวาทิตย์ ทองทับ. (2564). แนวทางพัฒนาการบริหารกิจการนักเรียนโรงเรียนสังกัดเทศบาลตำบลปลายบาง จังหวัดนนทบุรี ตามแนวคิดการสร้างวินัยเชิงบวก (สารนิพนธ์ครุศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาบริหารการศึกษา). จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย. กรุงเทพมหานคร. https://doi.org/10.58837/ CHULA. IS. 2021.358
ประไพ กิตติบุญถวัลย์, จีราภรณ์ ชื่นฉ่ำ และศักดิ์มงคล เชื้อทอง. (2565). ความรอบรู้ด้านสุขภาพและพฤติกรรมสุขภาพของเด็กวัยเรียน. วารสาร มจร การพัฒนาสังคม, 7(2), 71–84. https://so06.tci-thaijo.org/index.php/JMSD/article/view/256393
พัฐจักร พร้าวไธสง. (2566). แนวทางการพัฒนาการบริหารกิจการนักเรียนของโรงเรียนขยายโอกาสทางการศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาบุรีรัมย์ เขต 3 [วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช]. คลังสารสนเทศดิจิทัล มสธ.https://ir.stou.ac.th/bitstream/123456789/13848/1/2632300196.pdf
เพิ่มพูน ชิดชอบ. (2566). นโยบายการศึกษา. กรุงเทพมหานคร
มานิตา น้อยใหญ่ และนันทิยา น้อยจันทร์. (2562). ปัจจัยที่ส่งผลต่อการบริหารงานกิจการนักเรียนของโรงเรียน สังกัดกรุงเทพมหานคร กลุ่มกรุงธนเหนือ. วารสารการวิจัยการบริหารการพัฒนา, 9(3), 42-51. https://so01.tci-thaijo.org/index.php/JDAR/article/view/244011
โรงเรียนปากพลีวิทยาคาร. (2568). รายงานผลการประเมินตนเองของสถานศึกษา (Self-Assessment Report: SAR) ปีการศึกษา 2567. โรงเรียนปากพลีวิทยาคาร.
สามารถ รุ่งเรือง และประกอบ คุณารักษ์. (2562). รูปแบบการจัดการศึกษาที่ส่งเสริมการพัฒนาคุณภาพชีวิตนักเรียนโรงเรียนมัธยมศึกษา. วารสารครุสาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 47(ฉบับเพิ่มเติม 1), 378-390. https://so02.tci-thaijo.org/index.php/EDUCU/article/view/198848
สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. (2562). มาตรฐานการปฏิบัติงานโรงเรียนมัธยมศึกษา พ.ศ. 2560 (ปรับปรุง พ.ศ. 2562). กรุงเทพมหานคร: สำนักบริหารงานการมัธยมศึกษาตอนปลาย สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน.
สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2565). แผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ ฉบับที่ 13 พ.ศ. 2566-2570. กรุงเทพมหานคร: สำนักนายกรัฐมนตรี
สำนักงานคณะกรรมการสุขภาพแห่งชาติ. (2565). ธรรมนูญว่าด้วยระบบสุขภาพแห่ง ฉบับที่ 3 พ.ศ. 2565. กรุงเทพมหานคร: สำนักงานคณะกรรมการสุขภาพแห่งชาติ
สุกิจ ชัยมุสิก และฐากูร หอมกลิ่น. (2567). ปัญหาความเหลื่อมล้ำทาางเพศในบริบทวัฒนธรรมและการพัฒนา. วารสารนวัตกรรมสังคมศาสตร์, 1(4), 47-58. https://so13.tci-thaijo.org/index.php/jssi/article/view/1225/935
สุปัญญา ปักสังคะเณย์. (2564). แนวทางการพัฒนาการบริหารกิจการนักเรียนของโรงเรียนประจำตามแนวคิดทักษะทางพฤติกรรม [วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต, จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย]. คลังปัญญาจุฬาฯ เพื่อการวิจัย (Chula ETD). 10.58837/CHULA.THE.2021.727
สุพิรุฬห์ กล้วยป่า และอภิรดี จริยารังษีโรจน์. (2567). ความต้องการจำเป็นของการพัฒนาการบริหารกิจการนักเรียน โรงเรียนแก่งคอยตามแนวคิดเสียงของนักเรียน. วารสาร มจร อุบลปริทรรศน์, 9(2), 1445–1458. https://so06.tci-thaijo.org/index.php/mcjou/article/view/277517/185183
สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2562). ยุทธศาสตร์ชาติ พ.ศ. 2561-2580 (ฉบับย่อ). สำนักงานเลขานุการของคณะกรรมการยุทธศาสตร์ชาติ สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ
สุวิมล ว่องวาณิช. (2558). การวิจัยประเมินความต้องการจำเป็น. จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
Adams, K. B., Leibbrandt, S., & Moon, H. (2011). A critical review of the literature on social and leisure activity and wellbeing in later life. Ageing and Society, 31(4), 683–712. doi:10.1017/S0144686X10001091
Hartelt, T., & Martens, H. (2025). How Accurate Are Students in Self-Assessing Their Conceptions of Evolution? Science Education, 109(3), 965-989. https://doi.org/10.1002/sce.21945
Mota, C. P., & Matos, P. M. (2015). Adolescents in institutional care: Significant adults, resilience and well-being. Child & Youth Care Forum, 44(2), 209–224. doi:10.1007/s10566-014-9278-6.
OECD. (2017). PISA 2015 results (Volume III): students' well-being. OECD Publishing. https://doi.org/10.1787/9789264273856-en
Roy, B., Riley, C., Sears, L., & Rula, E. Y. (2018). Collective well-being to improve population health outcomes: An actionable conceptual model and review of the literature. American Journal of Health Promotion, 32(8), 1800-1813. https://doi.org/10.1177/
0890117118791993
Tuzovic, S., Kabadayi, S., & Paluch, S. (2021). To dine or not to dine? Collective wellbeing in hospitality in the COVID-19 era. International Journal of Hospitality Management, 95, 102892. https://doi.org/https://doi.org/10.1016/j.ijhm.2021.102892
van Rooyen, B. (2018). The sustainable coordination of an integrated multi-level process to facilitate holistic well-being in South African school communities [Doctoral dissertation, North-West University]. NWU Institutional Repository.
WHO. (2023). How school systems can improve health and well-being.
Yamane, T. (1973). Statistics: An introductory analysis (3rd ed.). Harper & Row.