การพัฒนาศักยภาพการประกอบการการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์โดยใช้ ตัวแบบธุรกิจเชิงบูรณาการ: กรณีศึกษาบ้านขุนไชยทอง จังหวัดสุรินทร์
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษารูปแบบ สภาพการณ์การดำเนินงาน ปัญหาและอุปสรรคของการท่องเที่ยวบ้านขุนไชยทอง วิเคราะห์องค์ประกอบในตัวแบบธุรกิจเชิงบูรณาการ และพัฒนาตัวแบบธุรกิจเชิงบูรณาการที่นำมาใช้เป็นแนวทางในการพัฒนาศักยภาพการประกอบการการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์ บ้านขุนไชยทอง จังหวัดสุรินทร์ งานวิจัยนี้ใช้วิธีการวิจัยเชิงคุณภาพโดยใช้การสัมภาษณ์แบบกึ่งมีโครงสร้างและการสนทนากลุ่ม เก็บข้อมูลจากผู้ประกอบการการท่องเที่ยวโฮมสเตย์ และผู้มีส่วนได้ส่วนเสียในการจัดการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์บ้านขุนไชยทอง ผลการวิจัยพบว่า การท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์บ้านขุนไชยทองมีจุดเริ่มต้นจากการแก้ปัญหาช้างเร่ร่อนโดยได้รับการสนับสนุนจากมูลนิธิอนุรักษ์ช้างและสิ่งแวดล้อม จังหวัดเชียงใหม่ เริ่มดำเนินการมาตั้งแต่วันที่ 1 ธันวาคม พ.ศ. 2559 โดยกลุ่มผู้ประกอบการโฮมสเตย์ รูปแบบการท่องเที่ยวเป็นการสร้างประสบการณ์ให้นักท่องเที่ยวได้มีส่วนร่วมและเรียนรู้วิถีช้างอนุรักษ์ วัฒนธรรมท้องถิ่น อาสาสมัคร และแหล่งท่องเที่ยวธรรมชาติ ทั้งนี้ การประกอบการ การท่องเที่ยวบ้านขุนไชยทอง มีปัญหาในเรื่อง 1) ศักยภาพของคนและกลุ่มในการสื่อสารภาษาอังกฤษ ความคิดเห็นที่ขัดแย้งกัน ขาดความรู้ในการออกแบบการท่องเที่ยวและผลิตภัณฑ์สินค้าที่ระลึกและการใช้เทคโนโลยีสารสนเทศ 2) สภาพภูมิทัศน์ ความสะอาดเป็นระเบียบวินัย และไฟส่องสว่างกลางคืน 3) ขาดการทำการตลาดสำหรับนักองเที่ยวในประเทศ และ 4) การสนับสนุนจากหน่วยงานภายนอก ผลการวิเคราะห์องค์ประกอบตามแนวคิดตัวแบบธุรกิจแคนวาส จากความคิดเห็นของทั้งผู้ประกอบการการท่องเที่ยวและผู้มีส่วนได้ส่วนเสียกับการท่องเที่ยวนำมาพัฒนาเป็นตัวแบบธุรกิจเชิงบูรณาการที่ครอบคลุมองค์ประกอบ กลุ่มลูกค้า การนำเสนอคุณค่า ช่องทางการเข้าถึงลูกค้า พันธมิตรหลัก การสร้างความสัมพันธ์กับลูกค้า กิจกรรมหลัก ทรัพยากรหลัก แหล่งที่มาของรายได้ และต้นทุนหลัก และใช้เป็นกรอบแนวทางในการประกอบการการท่องเที่ยวให้กับผู้ที่เกี่ยวข้องในการนำไปใช้ให้เกิดประโยชน์
Article Details
ทัศนะและข้อคิดเห็นของบทความที่ปรากฏในวารสารฉบับนี้เป็นของผู้เขียนแต่ละท่าน ไม่ถือว่าเป็นทัศนะและความรับผิดชอบของกองบรรณาธิการ
เอกสารอ้างอิง
Clayvichien, S., Buraphansak, K. & Nakinchat, K. (2007). Development of elephant villages as a
tourist attraction in South Isan. The Thailand Research Fund. (in Thai)
Designated Areas for Sustainable Tourism Administration. (2013). Because “Thai culture” is the key
creative tourism product. Retrieved September 2, 2019, from https://bit.ly/2VDZOu6
Designated Areas for Sustainable Tourism Administration. (2018). Creative tourism. Cocoon & Co. (in Thai)
_______. (2018). Creating creative tourism toolkit. Bookplus Publishing. (in Thai)
Herman, K.. & Szromek, A. R. (2019). A business creation in post-industrial tourism objects: Case of the
industrial monuments route. Sustainability 2019. 11, 1451. (in Thai)
Miles, M. B. & Huberman, A. M. (1994). Qualitative data analysis: An expanded sourcebook. Sage.
Mond, C. R. A. (2007). Creative tourism New Zealand: The practical challenges of developing creative tourism.
In Tourism, creativity and development (pp. 167-180). Routledge.
Mustaniroh, S. A., Prabaningtias, N. & Citraresmi, A. D. P. (2020). Analysis of business development
strategies with business model canvas approach. In IOP Conference Series:Earth and Environmental Science,
, 1.
Netirangsiwatchara, A. (2012). A study of creative form of Khorat plateau water culture, leading to
cultural tourism activity management. National Research Council of Thailand. (in Thai)
Osterwalder, A., Pigneur, Y., Oliveira, M. A. Y. & Ferreira, J. J. P. (2011). Business model generation: A
handbook for visionaries, game changers and challengers. African Journal of Business Management. 5(7), 22-30.
Osterwalder, A., Pigneur, Y. & Tucci, L. C. (2005). Clarifying business models: Origins, present, and future of the
concept. Communications of AIS, 15, 1-44.
Phumiworramunee, S., Wongmonta, S. & Techakana, J. (2019). Guidelines for the promotion of cultural tourism
marketing in Nakhon Phanom. Dusit Thani College Journal. 13(1), 184-201. (in Thai)
Rahimi, R., Nadda, V. K. & Wang, H. (2018). CRM in tourism: Customer relationship management (CRM).
In Digital marketing and consumer engagement: Concepts, methodologies, tools, and applications, 928-955.
IGI Global.
Richards, G. (2010). Creative tourism and cultural events. Retrieved May 28, 2019, from
http://www.docstoc.com/docs/68264727/Creative-tourism-and-cultural-events
Richards, G. & Mond, C. (2000). Creative tourism. ATLAS News, 23, 16-20.
Stubbs, W. & Cocklin, C. (2008). Conceptualizing a “sustainability business model”. Organization &
Environment. 21(2), 103-127.
Surin Community Development Department. (2018). Information technology village model for life
quality development, Khunchaitong. Retrieved July 30, 2019, from https://bit.ly/2W2OOqI
Thongchin, P. (2015). Managing collaboration in community based tourism on Lanta Island, Krabi
Province. Business Administrstion (Tourism Management) Prince of Songkla University. (in Thai)
Wisuthiluck, S. (2015). Knowledge of creative tourism: Guideline and practice manual. Retrieved
August 20, 2019, from https://bit.ly/2NKk0pF
Wisuthiluck, S., Saipan, P., Taeplakul, O. & Sindecharak, T. (2011). Creative tourism model. Designated Areas
for Sustainable Tourism Administration, Bangkok, Thailand. (in Thai)
Worarith, T. (2018). The analysis of cost, benefit, and worthiness of home stay business under the
economic sufficiency of Ban Khok Mueng community, Chorakhe Mak sub-district, Prakhonchai,
Buriram province. Proceedings. In 2nd National and International Research Conferences 2018. (in Thai)
Zulfadli, D. W. (2015). Analysis of business development strategy Kampoeng Wisata Cinangneng in the
district of Bogor with business model canvas approach. Telkom University.e-Proceeding of
Management, 2(3).
