วิวัฒนาการการจัดการทรัพยากรมนุษย์เชิงกลยุทธ์
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความการศึกษาเรื่องวิวัฒนาการการจัดการทรัพยากรมนุษย์เชิงกลยุทธ์ (The Evolution of Strategic Human Resource Management: SHRM) มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาลำดับความเป็นมาของการจัดการทรัพยากรมนุษย์เชิงกลยุทธ์โดยในระยะเริ่มแรกเป็นการจัดการบุคคล (Personnel Management) ได้มีการมองมนุษย์ว่าเป็นทรัพยากรที่สำคัญขององค์กรที่สามารถพัฒนาได้ซึ่งก่อให้เกิดเป็นแนวคิดการจัดการทรัพยากรมนุษย์ จนถึงยุคปัจจุบันที่เทคโนโลยีสมัยใหม่ได้เข้ามามีบทบาทอย่างมากในการบริหารและการจัดการจึงได้มีการบูรณาการการจัดการทรัพยากรมนุษย์เข้ากับกลยุทธ์ขององค์กร (Bahuguna, Kumari & Srivastava, 2009) โดยการศึกษาในครั้งนี้ใช้การวิเคราะห์เชิงเนื้อหา (Content Analysis) จากแนวคิดและทฤษฎีที่เกี่ยวข้องเพื่อสังเคราะห์รูปแบบการจัดการทรัพยากรมนุษย์เชิงกลยุทธ์ที่จะนำไปประยุกต์ใช้ในองค์กรต่าง ๆ ทั้งภาครัฐและภาคเอกชนในยุคของพลวัตแห่งการเปลี่ยนแปลงที่ไม่สามารถคาดการณ์ความเปลี่ยนแปลงที่จะเกิดขึ้นได้ในอนาคต ดังเช่นการเปลี่ยนแปลงของเทคโนโลยีที่เป็นไปอย่างรวดเร็ว (Disruptive Technology) หรือสงครามการค้าระหว่างจีนกับสหรัฐและสถานการณ์โรคระบาดโควิด 19 ซึ่งเหตุการณ์เหล่านี้ต่างส่งผลกระทบต่อองค์กรและธุรกิจหลายประเภท หากองค์กรไม่สามารถปรับตัวให้เท่าทันต่อการเปลี่ยนแปลง องค์กรก็จะไม่สามารถสร้างความได้เปรียบในการแข่งขันหรืออาจล่มสลายได้ ผลที่ได้จากการศึกษาพบว่า แนวคิดการจัดการทรัพยากรมนุษย์เชิงกลยุทธ์ในยุคดิจิทัลจะเป็นการบูรณาการให้สอดประสานกันทั้งด้านโครงสร้างองค์กร ด้านวัฒนธรรมองค์กร ด้านกระบวนการปฏิบัติงาน และด้านสิ่งแวดล้อมทั้งภายนอกและภายในองค์กรเข้าด้วยกันอย่างเป็นระบบ กล่าวคือ การบูรณาการแนวคิดทรัพยากรมนุษย์โดยพัฒนาระบบข้อมูลสารสนเทศทรัพยากรมนุษย์ (Human Resource Information System-HRIS) ผลการปฏิบัติงาน (Performance) และการจ่ายค่าตอบแทนที่เชื่อมโยงกับกลยุทธ์ขององค์กรและสมรรถนะของพนักงานในด้านความรู้ ความสามารถ ทักษะที่มีอยู่ในตัวพนักงานซึ่งปัจจุบันนิยมเรียกว่าทุนมนุษย์ (Human Capital) รวมถึงการฝึกอบรมพัฒนาเพื่อเพิ่มศักยภาพของบุคคลและองค์กร และการจัดสรรตำแหน่งปฏิบัติงานตามกลยุทธ์แต่ละส่วนขององค์กรเพื่อให้ได้คนที่เหมาะสมกับงาน (Job Fit) บทบาทและหน้าที่ของนักทรัพยากรมนุษย์ (Human Resource Professional) และผู้จัดการฝ่าย (Line Manager) ที่เปลี่ยนแปลงไป เพื่อให้องค์กรมีผลการปฏิบัติงานอยู่ในระดับสูง (High Performance) เป็นไปตามวิสัยทัศน์ พันธกิจ และกลยุทธ์ขององค์กร อันจะส่งผลให้องค์กรสามารถสร้างความได้เปรียบในการแข่งขันในสถานการณ์ที่เป็นพลวัตร
Article Details
ทัศนะและข้อคิดเห็นของบทความที่ปรากฏในวารสารฉบับนี้เป็นของผู้เขียนแต่ละท่าน ไม่ถือว่าเป็นทัศนะและความรับผิดชอบของกองบรรณาธิการ
เอกสารอ้างอิง
Armstrong, M. (2013). Amstrong’s handbook of strategic human resource management. 5th ed.
Hong Kong : Graphicraft Limited.
Aston Centre for Human Resources. (2008). Strategic human resource management. London : CIPD.
Barney, B, J., Clark, N, D. (2009). Resource-based theory: Creating and sustaining competitive
advantage. Oxford : Oxford Press.
Bahuguna, P.C., Kumari, P., Srivastava. (2009). Changing face of human resource management: A
strategic partner in business. Management Insight. 5(2), 96-109.
Becker, B.E., Huselid, M.A. (2006). Strategic human resources management: Where do we go from
here?. Journal of Management. 32(6), 898-925.
Boonkong, T. (2006). Economics of human resources 3rd ed. BKK : O. S Printing House. (in Thai).
Boselie, P., (2011). Strategic human resource management: A balanced approach. New Delhi : Tata
McGraw-Hill.
Boxall, P. (2003). HR strategy and competitive advantage in the service sector. Human Resource
Management Journal. 13(3), 5-20.
Chatchanan. (2010). Strategic human resource management and implementation plan. Stabundamrongrajanuphap, Ministry of Interior. 15. 1-24. (in Thai).
Coyle-Shapiro, J., Hoque, K., Kessler, I., Pepper, A., Richardson, R., & Walker, L. (2013). Human
resource management. London : London School of Economic and Political Science.
Dyer, L. & Reeves, T. (1995). Human resources strategies and firm performance: What do we know and where do
we need to go?. International Journal of Human Resource Management. 6(3), 656-670.
Hoy, W. K., Miskel, C. G. (2005). Education administration: Theory, research, and practice. Singapore :
McGrawHill.
Huselid, M. A., Jackson, S. E., Schuler, R. S. (1997). Technical and Strategic Human Resource
Management Effectiveness as Determinants of Firm Performance. Academy of Management
Journal. 40(1), 171-188.
Inyang, B. J. (2010). Strategic human resource management (SHRM): A paradigm shift for achieving
sustained competitive advantage in organization. International Bulletin of Business
Administration. 7, 23-36.
John, K. (n.d.). Strategic hr management: The past, the present and the future faces. National
Monthly Referred Journal of Research in Commerce & Management. 2(2), 17-30.
Kankaew, K. (2019). The integration of religious theory and theory u in educational: A human
capital development in the business disruptive paradigm. International Academic Conference on
Educational and Social Innovation, Prague. Retrieved January 8, 2020, from
http://www.conferace.com/kopiya-ac-emi-2018.
Kaplan, R., Norton, D. (2007). Using the balanced scorecard as a strategic management system.
Harvard Business Review.
Lawler, E. E. (2005). From human resource management to organization effectiveness. Human
Resource Management. 44(2), 165-169.
Lengnick-Hall, M.L., Lengnick-Hall, C.A., Andrade, L.S., Drake, B. (2009). Strategic human resource
management: The evolution of the field. Human Resource Management Review. 19, 64-85.
Pathranarakul, P. (2017). Contemporary public administration theory. Bangkok : Rattanatrai. (in Thai).
Pistrui, J., Dimov, D. (2018). The role of a manager has to changes in 5 key ways. Harvard
Business Review. Retrieved January 8, 2020, from http://www.hbr.org.
Richard,. C. O., Johnson, B. N. (2001). Strategic human resource management effectiveness and firm
performance. International Journal of Human Resource Management. 12(2), 299-310.
Rogers, E. W., Wright, P. M. (1998). Measuring organizational performance in strategic human resource management: Problems and prospects. Retrieved January 8, 2020, from http://www.digitalcommons.ilr.cornell.edu.
Salaman, G., Storey, J., & Billsberry, J. (2005). Strategic human resource management: Theory
and practice: A reader 2nd ed. New Delhi : SAGE Publication.
Spencer, M. L., Spencer, M. S. (1993). Competence at work. Singapore : John Wiley & Sons.
Stiles, J. (2020). Strategic niche management in transition pathways: Telework advocacy as groundwork for an
incremental transformation. Environmental Innovation and Social Transitions. 34, 139-150.
Thansettakij. (2015). Management human resource trend in 2017. Retrieved January 4, 2020, from http://www.thansettakij.com/2015/12/26/22852 .
Vardarher, P. (2016). Strategic approach to human resources management during crisis. Social and Behavioral
Sciences. 235, 463-472.
Watson, M., Nelson, D. (2014). Managerial analytics: An applied guide to principles, methods, tools,
and best practices. New Jersy : Pearson.
Way, A. S., Johnson E. D. (2005). Theorizing about the impact of strategic human resource
management. Human Resource Management Review. 15, 1-19.
Wechyanon, N. (2011). Strategic human capital management. Bangkok : Golden Time Printing. (in Thai).
Wright, P. M., McMahan, G. C. (1992). Theoretical perspectives for strategic human resource
management. Journal of Management. 18(2), 295-320.
Zeithaml, V. A., Bitner, M. J., Gremler, D. D. (2018). Services marketing 7th ed. New York :
McGrawHill.
Zehir, C., Gurol, Y., Karaboga, T., Kole, M. (2016). Strategic human resource management and firm performance:
the mediating role of Entrepreneurial orientation. Social and Behavioral Sciences. 235, 372-381.
