Media, information and Digital Literacy Competencies and Indicators Among Adults in Tourism Communities
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
The purpose of this research was to analyze the competencies and indicators of media, information, and digital literacy (MIDL) among adults in tourism communities. This study employed a mixed-methods research approach, incorporating both quantitative and qualitative methods. The qualitative research involved documentary analysis through the study, review, and collection of data from government agencies with missions related to community and social development. Content analysis was used to analyze the qualitative data. In the quantitative phase, the sample consisted of 300 individuals from six regions of Thailand: the North, Central, Northeast, South, East, and West. Five tourism communities were selected from each region, with ten participants from each community. The research instrument was a questionnaire.
Quantitative data were analyzed using frequency, percentage, mean, standard deviation, t-test, and F-test. The findings revealed that media, information, and digital literacy competencies and indicators among adults in tourism communities could be categorized into five dimensions: (1) access, (2) analysis, (3) evaluation, (4) creation, and (5) utilization of media, information, and digital technologies. Overall competency levels were found to be moderate ( = 3.33, SD = 0.15), while the demand for media, information, and digital literacy skills was at a high level (
= 3.77, SD = 0.58). The moderate level of competencies was attributed to several factors, with the primary reason being limited familiarity and a lack of fluency in using digital technologies. Consequently, adults in tourism communities expressed a strong need to further develop media, information, and digital literacy skills for daily life as well as for practical application in their work.
Downloads
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
All articles published in the Journal of Management Science, Ubon Ratchathani University are copyrighted by the journal. The views and opinions expressed in each article are those of the authors and do not necessarily reflect the views of the Faculty of Management Science, Ubon Ratchathani University. The authors are solely responsible for the content of their articles.
References
เจริญชัย ชลาทิศ. (2561). บทบาทของการใช้เทคโนโลยีดิจิทัลในการส่งเสริมการท่องเที่ยวชุมชน. วารสารการท่องเที่ยวไทย, 19(2), 45-57.
ชัชชญา เรืองยศ. (2563). การรู้เท่าทันสื่อสังคมออนไลน์ของผู้สูงวัย. (การค้นว้าอิสระปริญญามหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์, คณะวารสารและสื่อสารมวลชน.
ตระหนักจิต ยุตยรรยง. (2566). ความคิดเห็นเกี่ยวกับสื่อสังคมออนไลน์ของผู้สูงอายุในเขตกรุงเทพฯ. วารสารนิเทศศาสตร์ธุรกิจบัณฑิตย์, 17(1), 228-247.
ธีรยุทธ แสงกระจ่าง. (2560). การใช้เทคโนโลยีดิจิทัลในการสร้างแบรนด์ชุมชนท่องเที่ยว. วารสารการพัฒนาเศรษฐกิจ, 12(1), 78-92.
บุบผา เมฆศรีทองคำ. (2565). การรู้เท่าทันข่าวสำหรับผู้บริโภคข่าวในยุคดิจิทัล. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยกรุงเทพ.
พรทิพย์ เย็นจะบก. (2560). เบญจทัศน์การรู้เท่าทันสื่อ. กรุงเทพฯ: ออฟเซ็ท ครีเอชั่น.
พิทักษ์ศักดิ์ ทิศาภาคย์, ชนัญสรา อรนพ ณ อยุธยา และ วีระเทพ ปทุมเจริญวัฒนา. (2562). การพัฒนาตัวบ่งชี้การรู้เท่าทันสื่อสารสนเทศและเทคโนโลยีดิจิทัล เพื่อส่งเสริมความเป็นพลเมืองประชาธิปไตยของผู้สูงอายุในประเทศไทย. วารสารการสื่อสารมวลชน, 7(1), 147-190.
ไพศาล วรคำ. (2562). การวิจัยทางการศึกษา (พิมพ์ครั้งที่ 10). มหาสารคาม: ตักสิลาการพิมพ์.
รติยา อัศวติณณา และ พิชญาณี พูนผล. (2566). ผลของโปรแกรมพัฒนาการรู้เท่าทันสื่อด้วยกระบวนการเรียนรู้เชิงประสบการณ์ที่ส่งผลต่อพฤติกรรมการใช้สื่อดิจิทัลด้วยปัญญาของผู้สูงอายุในเขตกรุงเทพมหานคร. Journal of Roi Kaensarn Academi, 8(11), 586-598.
ราชบัณฑิตยสถาน. (2554). พจนานุกรมฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. 2554. กรุงเทพฯ: นานมีบุ๊คส์ พับลิเคชั่นส์.
รุจิรา คำรอด. (2560). ทัศนคติของประชาชนจังหวัดจันทบุรีที่มีต่อปัญหาช้างป่าและแนวทางแก้ไขปัญหาช้างป่า. (ภาคนิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยราชภัฏรำไพพรรณี, คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์.
เรือนทอง ไวทยะพานิช, วีรฉัตร์ สุปัญโญ และ ยิ่ง กีรติบูรณะ. (2563). กระบวนการพัฒนากลยุทธ์ชุมชนเพื่อการรู้ดิจิทัลและการส่งเสริมการเรียนรู้ตลอดชีวิตด้านการรู้ดิจิทัลสำหรับผู้ใหญ่. วารสารวิชาการมหาวิทยาลัยการจัดการและเทคโนโลยีอีสเทิร์น, 17(1), 437-445.
วรรณรี ตันติเวชอภิกุล, สุวิธิดา จรุงเกียรติกุล และ สารีพันธุ์ ศุภวรรณ. (2563). การพัฒนาโปรแกรมการศึกษานอกระบบโรงเรียนสำหรับครอบครัวเพื่อเสริมสร้างทักษะการรู้เท่าทันสื่อ. วารสารวิชาการมหาวิทยาลัยการจัดการและเทคโนโลยีอีสเทิร์น, 17(1), 243-255.
สัญลักข์ ปัญวัฒนลิขิต, พศิน พรหมกิ่งแก้ว และ อรรถวุฒิ ศิริปัญญา. (2563). คู่มือ, มือเล็ก ๆ เรียนรู้เท่าทันสื่อ. เชียงใหม่: ไอเดีย กรุ๊ป ปริ้นท์ติ้ง แอนด์ แอดเวอร์ไทซิ่ง.
สำนักงานคณะกรรมการข้าราชการพลเรือน (ก.พ.). (2552). คู่มือการประเมินผลการปฏิบัติราชการ: แนวทางการกำหนดตัวชี้วัดและค่าเป้าหมาย. กรุงเทพฯ: บจ.พี.เอ.ลีฟวิ่ง.
สำนักงานพัฒนารัฐบาลดิจิทัล (องค์การมหาชน). (2565). แผนพัฒนารัฐบาลดิจิทัลของประเทศไทย พ.ศ. 2566-2570. สืบค้นเมื่อ 16 มิถุนายน 2568, จาก https://www.dga.or.th/policy-standard/policy-regulation/dga-019/dga-027/dg-plan-2566-2570/
สำนักงานสภาพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2568). แผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ ฉบับที่ 13.สืบค้นเมื่อ 16 มิถุนายน 2568, จาก https://www.nesdc.go.th/the-national-economic-and-social-development-plan/the-thirteenth-plan-2023-2027/
สุภางค์ จันทวานิช. (2565). วิธีการวิจัยเชิงคุณภาพ (พิมพ์ครั้งที่ 26). กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
อธิชา วุฒิรังสี. (2564). การรู้เท่าทันสื่อดิจิทัลของผู้สูงอายุ. วารสารสหศาสตร์ คณะสังคมศาสตร์และมนุษยศาสตร์มหาวิทยาลัยมหิดล, 21(1), 90-106.
อุษา บิ้กกิ้นส์. (2566). พลเมืองฉลาดรู้เท่าทันดิจิทัล. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์.
Association of College and Research Libraries. (ACRL) (2016). Framework for information literacy for higher education. Retrieved 16 June 2025, from https://www.ala.org/acrl/standards/ilframework
Boone, E. J. (1985). Developing Programs in Adult Education. Englewood Cliffs, NJ: Prentice-Hall.
Caprino, M. P., & Martinez-Cerda, J. F. (2016). Media literacy in Brazil: Experiences and models in non-formal education. Media Education Research Journal, 49(24), 39-48.
Carretero Gomez S., Vuorikari R., & Punie Y. (2017). DigComp 2.1: The digital competence framework for citizens with eight proficiency levels and examples of use. Retrieved 16 June 2025, from https://publications.jrc.ec.europa.eu/repository/handle/JRC106281
Detlor, B., Julien, H., Rose, T. L., & Serenko, A. (2020). Local community digital literacy training: An exploratory investigation of digital literacy training programs led by public libraries and other local community organizations (Working Paper). n.p.: McMaster Digital Transformation Research Centre (MDTRC), DeGroote School of Business.
Grizzle, A., Moore, P., Dezuanni, M., Asthana, S., Wilson, C., Banda, F., & Onumah, C. (2013). Media and information literacy: Policy and strategy guidelines. Retrieved 11 December 2024, from https://www.unesco.org/en/media-information-literacy/policy-strategy
Hall, B., Covarrubias, P. O., & Kirschbaum, K. A. (2017). Among Cultures: The Challenge of Communication. New York: Routledge.
Kemp, S. (2025). Digital 2025: Thailand. Retrieved 16 June 2025, from https://datareportal.com/reports/digital-2025-thailand
Knowles, M. S. (1980). The Modern Practice of Adult Education: From Pedagogy to Andragogy. Chicago: Follett Publishing Company.
OECD. (2015). Pensions at a Glance 2015: OECD and G20 Indicators. Paris: OECD Publishing.
Ofcom. (2025). Adults’ media use and attitudes report 2025. Retrieved 16 June 2025, from https://www.ofcom.org.uk/media-use-and-attitudes/media-habits-adults/adults-media-use-and-attitudes/
Sthapit, E., & Björk, P. (2019). Tourism experience and reviews: A conceptual framework. Tourism Management Perspectives, 31, 1–8.
Yamane, T. (1967). Statistics: An Introductory Analysis (2nd ed.). New York: Harper & Row.
