The Development of a Causal Relationship Model the High-Capability Organization of Dangerous Goods Transport Company by Air in Thailand
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
This research aimed to study the influencing factors and to examine the goodness of fit of a causal relationship model for creating a high-capability organization for dangerous goods air transport companies in Thailand, which was developed and tested using empirical data. This study employed a quantitative research approach. The research instrument was a questionnaire used to collect data from 400 executives of dangerous goods air transport companies in Thailand. The data were analyzed using Structural Equation Modeling (SEM).
The results revealed that strategic human resource management and operator competency had a direct effect on high-capability organizations of dangerous goods air transport companies at a significance level of 0.001. Moreover, operator competency served as a mediating variable in the relationship between strategic human resource management and high-capability organizations, with an indirect effect value of 0.419. Organizational learning integration did not have either a direct or indirect effect on high-capability organizations of dangerous goods air transport companies by air. The model was tested with empirical data and demonstrated consistency with theoretical expectations, as indicated by the following fit indices: CMIN/df = 1.938, CFI = 0.987, GFI = 0.950, AGFI = 0.922, RMR = 0.010, and RMSEA = 0.048. These results indicate that the causal relationship model of high-capability organizations for dangerous goods air transport companies in Thailand is consistent with the empirical data. The findings suggest that becoming a high-capability organization requires effective strategic human resource management, along with strong operator competency, which leads to greater efficiency and organizational success
Downloads
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
All articles published in the Journal of Management Science, Ubon Ratchathani University are copyrighted by the journal. The views and opinions expressed in each article are those of the authors and do not necessarily reflect the views of the Faculty of Management Science, Ubon Ratchathani University. The authors are solely responsible for the content of their articles.
References
ชัยวัฒน์ เพ็งกรูด และ ภัทริยา พรหมราษฎร์. (2564). คุณลักษณะองค์กรสมรรถนะสูง ที่ส่งผลต่อประสิทธิภาพการปฏิบัติงาน ของบุคลากรสายสนับสนุน มหาวิทยาลัยราชภัฏบุรีรัมย์. วารสารวิจัยและพัฒนา มหาวิทยาลัยราชภัฏบุรีรัมย์, 16(2), 123-133.
ณัฏฐ์วัฒน์ ภควันฉัตร, กฤติยา อิศวเรศตระกูล และ วณิศญดา วาจิรัมย์. (2565). การพัฒนาทรัพยากรมนุษย์ที่ส่งผลต่อประสิทธิภาพการปฏิบัติงานในองค์กรของพนักงานภาคเอกชน จังหวัดชลบุรี. วารสารมหาวิทยาลัยเวสเทิร์น มนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์, 8(2), 29-38.
ธนกิจ ยงยุทธ, พนมพัทธ์ สมิตานนท์ และ นพพล อัคฮาด. (2564). การพัฒนาเพื่อมุ่งสู่การเป็นองค์กรสมรรถนะสูงของเรือนจำ อำเภอชัยบาดาล จังหวัดลพบุรี. วารสารการบริหารการปกครอง, 10(1), 474-497.
นิสดารก์ เวชยานนท์. (2561). Competency-Based Approach. กรุงเทพฯ: บริษัท เดอะ กราฟิโกซิสเต็มส์ จำกัด.
บัณฑิตา เพิ่มเดช. (2564). การพัฒนาทรัพยากรมนุษย์ที่ส่งผลต่อประสิทธิภาพในการปฏิบัติงานของบุคลากรสำนักงานตรวจเงินแผ่นดินส่วนกลาง. (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยรามคำแหง, คณะบริหารธุรกิจ.
ปานปรีย์ พหิทธานุกร. (2566). ขับเคลื่อนศักยภาพทุนมนุษย์สู่ยุคเศรษฐกิจ 5.0 เพื่อเปลี่ยนผ่านสู่สังคมแห่งภูมิปัญญาที่ยั่งยืน. สืบค้นเมื่อ 22 พฤศจิกายน 2566. จาก https://www.prd.go.th/th/content/category/detail/id/39/iid/234684
เพ็ชรรัตน์ ฮีมินกูล, นิตยา ศรีมกุฎพันธ์, นันทวัฒน์ ภัทรกรนันท์, และ สิริยาภรณ์ มาละอินทร์. (2567). การพัฒนาทุนมนุษย์ทางการศึกษาระดับมหาบัณฑิต วารสารมหาจุฬานาครทรรศน์, 11(1), 94-101.
ภัทรภร วรกุลรัตนา. (2564). โมเดลเชิงสาเหตุทุนมนุษย์ที่ส่งผลต่อการปฏิบัติงานของพนักงาน และผลการดำเนินการขององค์กรของสถานประกอบการผลิตชิ้นส่วนรถยนต์ไฟฟ่า เขตพัฒนาเศรษฐกิจพิเศษภาคตะวันออก. (วิทยานิพนธ์ปริญญาดุษฎีบัณฑิต). มหาวิทยาลัยบูรพา, คณะการจัดการและการท่องเที่ยว.
รังสรรค์ ตรงฉาก และ ฐนันดร์ศักดิ์ บวรนันทกุล. (2562). การพัฒนาองค์กรให้เป็นองค์กรที่มีสมรรถนะสูง: ศึกษากรณีกองบังคับการปราบปรามการกระทำผิดเกี่ยวกับอาชญากรรมทางเศรษฐกิจ สำนักงานตำรวจแห่งชาติ. วารสารคุณภาพชีวิตกับกฎหมาย, 15(1), 23-34.
วินุลาศ เจริญชัย และ สุธรรม ธรรมทัศนานนท์. (2563). รูปแบบการบริหารจัดการองค์การสมรรถนะสูงเพื่อพัฒนาคุณภาพการศึกษาในสถาบันการศึกษาสังกัด องค์การบริหารส่วนจังหวัด. วารสารวิชาการมหาวิทยาลัยการจัดการและเทคโนโลยีอีสเทิร์น, 17(1),102-108.
วิไลวรรณ อิศรเดช และ พระมหาประกาศิต ฐิติปสิทธิกร. (2563). การเพิ่มประสิทธิภาพการปฏิบัติงานของบุคลากรสายปฏิบัติการวิชาชีพและบริหารทั่วไปมหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. วารสารสังคมศาสตร์และมานุษยวิทยาเชิงพุทธ, 5(4), 413-425.
วิษณุ เชาเบ และ พนิดา ชื่นชม. (2563). แนวทางการพัฒนาระบบที่มีผลต่อมาตรฐานการปฏิบัติงานของ เจ้าหน้าที่ควบคุมการจราจรทางอากาศศึกษา กรณีท่าอากาศยานหัวหิน. วารสารรัชต์ภาคย์, 14(32), 1-11.
อภิญญา อิงอาจ. (2565). หลักการ ทฤษฎีและแนวทางปฏิบัติ: การพัฒนาแบบจำลองสมการโครงสร้าง. กรุงเทพฯ:สำนักพิมพ์จุฬาลงกรณ์ มหาวิทยาลัย.
อภิสิทธิ์ คุณวรปัญญา และ คำรณ โชธนะโชติ. (2562). การจัดการทรัพยากรมนุษย์ที่ส่งผลต่อประสิทธิภาพการปฏิบัติงานของผู้ปฏิบัติงานตำแหน่งประเภทสนับสนุนมหาวิทยาลัยมหิดล. วารสารสังคมศาสตร์บูรณาการ, 5(2), 274-306.
อำพร อัศวโรจนกุลชัย และ ศิริชัย ชินะตังกูร. (2554). ความสัมพันธ์เชิงสาเหตุของปัจจัยกับประสิทธิภาพการปฏิบัติงานของครูโรงเรียนเอกชนสอนภาษาจีน. วารสารการบริหารการศึกษา มหาวิทยาลัยศิลปกร, 1(2), 37-55.
Ahmed, S., Haderi, S. M. S. A., Ahmad, F. B., Jaaffar, A. R., Walter, J., & Al-Douis, G. A. A. (2017). Employee job security and performance relationship in developing economy through employee engagement: Critical analysis with PLS-SEM. International Journal of Economic Research, 14(19), 133-147.
Buytendijk, F. (2006). The five keys to building a high-performance organization. Business Performance Management Magazine, 4(1), 24-47.
Elmirzaev, S., & Tursunova, N. (2024). The role of human resource management on employee performance and financial productivity. Economic Annals-XXI, 208(3-4), 10-14.
Gittell, J. H., & Hajjar, L. (2019). Strengthening patient-centered care in the VHA: Relational model of change. Journal of General Internal Medicine, 34, 7-10.
Handoyo, S., Suharman, H., Ghani, E. K., & Soedarsono, S. (2023). A business strategy, operational efficiency, ownership structure, and manufacturing performance: The moderating role of market uncertainty and competition intensity and its implication on open innovation. Journal of Open Innovation: Technology, Market, and Complexity, 9(2), DOI: 10.1016/j.joitmc.2023.100039
Holbeche, L. (2004). HR and the high-performance organization. Strategic HR Review, 5(2), 36-40.
Hu, L., & Bentler, P. M. (1998). Fit Indices in covariance structure modeling: Sensitivity to underparameterized model misspecification. Psychological Methods, 3, 424-453.
Jerez-Gómez, P., Céspedes-Lorente, J., & Pérez-Valls, M. (2019). Do high-performance human resource practices work? The mediating role of organizational learning capability. Journal of Management & Organization, 25(2), 189-210.
Jia, Z. (2023). The relationship between human resource management innovation and enterprise innovation performance and the mediating role of employee competencies in SMEs in China. SHS Web of Conferences, 163, DOI: 10.1051/shsconf/202316302005
Parajuli, S. K., Mahat, D., & Kandel, D. R. (2023). Strategic human resources management: Study the alignment of HR practices with overall business strategy and its impact on organizational performance. International Journal for Multidisciplinary Research (IJFMR), 5(5), 1-11.
Putri, N. T., Yusof, S. M., Hasan, A., & Darma, H. S. (2017). A structural equation model for evaluating the relationship between total quality management and employee productivity. International Journal of Quality & Reliability Management, 34(8), 1138-1151.
Qifari, M. Y., & Hartono, A. (2024). Investigating the role of innovation capabilities and the impact of knowledge transfer and open innovation implementation on SME performance in Yogyakarta. Asian Journal of Economics, Business and Accounting, 24(2), 70-91.
Rodríguez-Gulías, M. J., Fernández-López, S., & Rodeiro-Pazos, D. (2024). Foreign knowledge sources and innovation: Differences between large, small, and medium-sized multinational enterprises (MNEs). International Review of Economics & Finance, 92, 741-757.
Schermerhorn, J. R., Hunt, J. G., & Osborn, R. N. (2003). Organizational Behavior (8th ed.). USA: John Wiley and Sons.
Siraj, R., & Yasmeen, G. (2025). Strategic human resource management and employee outcomes: A comprehensive literature review on the impact of SHRM practices on job satisfaction and organizational commitment. The Critical Review of Social Sciences Studies, 3(1), 3154-3164.
Zhu, C., Liu, A., & Wang, Y. (2019). Integrating organizational learning with high-performance work system and entrepreneurial orientation: A moderated mediation framework. Frontiers of Business Research in China, 13, 1-24.
