The Creative Conflict Management Model in Vocational Education Institutions in Northeastern Region of Thailand
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
The objectives of this research were to: 1) investigate the creative conflict management model in vocational education institutions; 2) assessment the creative conflict management model in vocational education institutions; and 2) identify the creative conflict management model in vocational education institutions. The study was conducted by a mixed methodology research approach. The research process consisted of four steps: 1) analyzing the documents and related literatures concerning the creative conflict management model in vocational education institutions; 2) using Delphi technique with group of 15 experts on the creative conflict management model in vocational education institutions; 3) sought the advices and feedbacks from seven experts by using connoisseurship technique; and 4) model evaluation the opinions of 525 administrators and personnel in Northeastern region of Thailand. The analysis of the data was accomplished by computation of percentage, mean, standard deviation, median and interquartile range. The results of research showed that the appropriation of the creative conflict management model in vocational education institutions at high level which consisted six factors: 1) organizational centralization; 2) accommodation; 3) meditation; 4) sanction; 5) avoidance; and 6) competition and 32 indicators.
Downloads
Article Details
All articles published in the Journal of Management Science, Ubon Ratchathani University are copyrighted by the journal. The views and opinions expressed in each article are those of the authors and do not necessarily reflect the views of the Faculty of Management Science, Ubon Ratchathani University. The authors are solely responsible for the content of their articles.
References
พงษ์ศักดิ์ ผกามาศ, ชัยวัฒน์ ประสงค์สร้าง และอุษา งามมีศรี. (2561). คุณลักษณะอันพึงประสงค์ของครูผู้สอนยุคเศรษฐกิจดิจิทัลในโรงเรียนประถมศึกษาจังหวัดอุดรธานี. ใน การประชุมวิชาการระดับชาติและนานาชาติด้านมนุษย์และสังคมศาสตร์ ครั้งที่ 8. ภุเก็ต: มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์วิทยาเขตภูเก็ต.
รุ่งฤดี สุวรรณโคตร. (2555). ตัวชี้วัดการจัดการความขัดแย้งสำหรับการบริหารสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษา. (วิทยานิพนธ์ปริญญาดุษฎีบัณฑิต). มหาวิทยาลัยขอนแก่น, บัณฑิตวิทยาลัย.
วีระวัฒน์ พัฒนกุลชัย. (2554). การพัฒนากลยุทธ์การบริหารความขัดแย้งในนโยบายกระจายอำนาจการจัดการศึกษาให้แก่องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น. (วิทยานิพนธ์ปริญญาดุษฎีบัณฑิต). จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, คณะครุศาสตร์.
สุทธญาณ์ ใจซื่อ และเด่น ชะเนติยัง. (2562). รูปแบบการบริหารความขัดแย้งตามแนวความคิดใหม่ในสถานศึกษาขั้นพื้นฐาน. วารสารวิจัยทางการศึกษา คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒประสานมิตร, 14(1), 171-181.
สำนักงานคณะกรรมการการอาชีวศึกษา. (2561). มาตรฐานการอาชีวศึกษา. กรุงเทพฯ: ผู้แต่ง.
Bradford, K. D., Stringfellow, A., & Weitz, B. A. (2004). Managing conflict to improve the effectiveness of retail networks. Journal of Retailing, 80(3), 181-195.
Miall, H., Ramsbothan, O., & Woodhouse, T. (2011). Contemporary Conflict Resolution. Cambridge: Polity Press.
Morris, C. (2004). Managing conflict in health care settings: principles, practices & policies. Bangkok, Thailand. Prepared for a workshop at King Prajadhipok’s Institute.
Robbins, S. P., & Judge, T. A. (2013). Organizational Behavior. 15th ed. New Jersey: Pearson Education, Inc.
Stenner, K. (2005). Conflict Avoidance and Political Participation. Cambridge: Cambridge University Press.
