อัตลักษณ์และแนวทางการคงเสน่ห์อัตลักษณ์อย่างสร้างสรรค์ ตลาดท่าแพท่าสาป จังหวัดยะลา
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาอัตลักษณ์บริบทพื้นที่ตำบลท่าสาป จังหวัดยะลา และศึกษาแนวทางการคงเสน่ห์อัตลักษณ์อย่างสร้างสรรค์ ตลาดท่าแพท่าสาป จังหวัดยะลา โดยเป็นงานวิจัยเชิงคุณภาพ ใช้แบบสนทนากลุ่มเป็นเครื่องมือวิจัย เก็บข้อมูลจากบุคลากรภาครัฐ ภาคเอกชน และปราชญ์ชาวบ้าน ซึ่งมีความรู้ถึงอัตลักษณ์บริบทท่าสาป จังหวัดยะลา รวม 15 คน รวมถึงแบบประชาพิจารณ์ เก็บข้อมูลแบบโควต้า จากเจ้าของอัตลักษณ์หรือผู้สืบเชื้อสายที่เกี่ยวข้องกับอัตลักษณ์ ผู้ประกอบการตลาดท่าแพท่าสาป ผู้นำชุมชนและคนในชุมชนพื้นที่ตำบลท่าสาป นักท่องเที่ยว บุคลากรภาครัฐและเอกชนที่เกี่ยวข้องกับการส่งเสริมการท่องเที่ยว รวม 100 คน ข้อมูลที่ได้จะถูกนำไปวิเคราะห์เชิงเนื้อหา สังเคราะห์ เปรียบเทียบ และเขียนพรรณนาเชิงเหตุผล ผลการวิจัยพบว่า 1) อัตลักษณ์บริบทพื้นที่ตำบลท่าสาป ได้แก่ อัตลักษณ์ท่าแพเมืองเก่า อัตลักษณ์บ้านปะจูฮัจญ์ยี อัตลักษณ์ลูโบ๊ะดีแย อัตลักษณ์อาคารเรือสำนักงานเทศบาลตำบลท่าสาป และอัตลักษณ์นมแพะ 2) แนวทางการคงเสน่ห์อัตลักษณ์อย่างสร้างสรรค์ ตลาดท่าแพท่าสาป ปรากฏผลดังนี้ 2.1) อัตลักษณ์ท่าแพเมืองเก่า เทศกาลงาน “เสน่ห์ท่าแพ มาแลท่าสาป” 2.2) อัตลักษณ์บ้านปะจูฮัจญ์ยี เทศกาลงาน “ตามรอยบ้านปะจูฮัจญ์ยี” 2.3) อัตลักษณ์ลูโบ๊ะดีแย เทศกาลงาน “มาแกดีแย บากาอีแก ดีลูโบ๊ะดีแย (กินทุเรียน ย่างปลา ที่ลูโบ๊ะดีแย)” 2.4) อัตลักษณ์อาคารเรือสำนักงานเทศบาลตำบลท่าสาป เทศกาล
งาน “ล่องแพแลเปอราฮู” 2.5) อัตลักษณ์นมแพะ เทศกาลงาน “กินนมชมแพะ” ซึ่งได้จัดทำเป็นข้อเสนอแนะเชิงนโยบาย รวมถึงเสนอแนะต่อยอดวิจัยแนวพัฒนาในลักษณะแผนงานวิจัย เพื่อการนำไปใช้ประโยชน์ต่อไป
Downloads
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
บทความที่ตีพิมพ์ในวารสารบริหารศาสตร์ มหาวิทยาลัยอุบลราชธานี เป็นลิขสิทธิ์ของวารสาร โดยเนื้อหาและความคิดเห็นในบทความเป็นความรับผิดชอบของผู้เขียนแต่ละท่าน ไม่เกี่ยวข้องกับคณะบริหารศาสตร์ มหาวิทยาลัยอุบลราชธานีแต่อย่างใด และหากมีข้อผิดพลาดประการใด ผู้เขียนจะเป็นผู้รับผิดชอบต่อบทความของตนเองแต่เพียงผู้เดียว
เอกสารอ้างอิง
กมลทิพย์ กันตะเพ็ง และ พิทักษ์ ศิริวงศ์. (2560). พลวัตผู้ประกอบการในตลาดน้ำอัมพวาจังหวัดสมุทรสงคราม: การศึกษาเพื่อสร้างทฤษฎีฐานราก. วารสารมนุษยศาสตร์สังคมศาสตร์มหาวิทยาลัยทักษิณ, 12(1), 81-101.
กิ่งพร ทองใบ, ราณี อิสิชัยกุล, วราภรณ์ รุ่งเรืองกลกิจ, ชนินทร์ ชุณหพันธรักษ์ และ รชพร จันทร์สว่าง. (2561). การประยุกต์แนวคิดการจัดการธุรกิจแบบคลัสเตอร์ กรณีศึกษา: กลุ่มอุตสาหกรรมหัตถอุตสาหกรรม สภาอุตสาหกรรมแห่งประเทศไทย. วารสารอิเล็กทรอนิกส์การเรียนรู้ทางไกลเชิงนวัตกรรม, 8(2), 26-39.
จัตตุรงค์ เพลินหัด. (2558). การเพิ่มศักยภาพของสินค้าหนึ่งตําบลหนึ่งผลิตภัณฑ์ในอุตสาหกรรมการท่องเที่ยว (ตลาดน้ำ) ของไทยก่อนเข้าสู่ประชาคมเศรษฐกิจอาเซียน. วารสารวิทยาลัยโลจิสติกส์และซัพพลายเชน, 1(2), 19-27.
ประไพพิมพ์ สุธีวสินนนท์ และ ประสพชัย พสุนนท์. (2559). กลยุทธ์การเลือกตัวอย่างสำหรับการวิจัยเชิงคุณภาพ. วารสารปาริชาต มหาวิทยาลัยทักษิณ, 29(2), 31-48.
พราว อรุณรังสีเวช และ รตจิตร อรุณรังสีเวช. (2560). แนวคิดเศรษฐกิจสร้างสรรค์และการรับรู้คุณค่าผลิตภัณฑ์. วารสารวิชาการ คณะวิทยาการจัดการ มหาวิทยาลัยราชภัฏมหาสารคาม, 2(3), 47-63.
พราว อรุณรังสีเวช. (2563). การวิเคราะห์เนื้อหางานการศึกษาตลาดน้ำประเทศไทย. วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏอุบลราชธานี, 11(1), 92-107.
ภูริวัจน์ เดชอุ่ม. (2556). การพัฒนาการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์: กรอบแนวคิดสู่แนวทางปฏิบัติสำหรับประเทศไทย. วารสารมหาวิทยาลัยศิลปากร ฉบับภาษาไทย, 33(2), 331-366.
มธุรา สวนศรี. (2559). แนวทางการพัฒนาและส่งเสริมการท่องเที่ยวเพื่อสะท้อนอัตลักษณ์ตลาดน้ำบางน้ำผึ้ง จังหวัดสมุทรปราการ. วารสารกระแสวัฒนธรรม, 17(31), 41-55.
เมธาวี จำเนียร. (2564). อัตลักษณ์ผลิตภัณฑ์ชุมชนสู่การสร้างและสื่อสารแบรนด์ กรณีศึกษา การแสดงรำโทนนกพิทิด. วารสารราชพฤกษ์, 19(2), 1-12.
รัศมี อุตเสนา. (2559). ตลาดน้ำกับการทําหน้าที่พัฒนาชุมชนอย่างยั่งยืน. วารสารวิชาการมหาวิทยาลัยอีสเทิร์นเอเชีย ฉบับมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์, 6(3), 58-68.
ราชบัณฑิตยสภา. (2550). อัตลักษณ์. สืบค้นเมื่อ 30 มกราคม 2567, จาก https://shorturl.asia/ym92z
สถานีวิทยุโทรทัศน์แห่งประเทศไทย. (ม.ป.ป.). เปิดตัวเลขเที่ยวไทย ปี 66 ทะลุพุ่ง 28 ล้านคน รวมรายได้ 54,400 ล้านบาท. สืบค้นเมื่อ 13 เมษายน 2567, จาก https://nbt2hd.prd.go.th/th/content/category/detail/id/2153/iid/246822
สถาบันพัฒนาวิสาหกิจขนาดกลางและขนาดย่อม. (2555). 20 อัตลักษณ์สร้างสรรค์: ผลงานสร้างสรรค์จากอัตลักษณ์ไทยของนักออกแบบทั่วประเทศ. ปทุมธานี: ผู้แต่ง.
สุดแดน วิสุทธิลักษณ์. (2558). องค์ความรู้ว่าด้วยการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์: คู่มือและแนวทางปฏิบัติ. มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์, คณะสังคมวิทยาและมนุษยวิทยา.
สุภัททา ปิณฑะแพทย์. (2564). การสัมภาษณ์เพื่อการวิจัยเชิงคุณภาพ. วารสารพัฒนาธุรกิจและอุตสาหกรรม, 1(3), 1-3.
เสริมศักดิ์ ขุนพล. (2558). การศึกษาอัตลักษณ์ทางวัฒนธรรมความเชื่อของชุมชนเกาะยอ. วารสารปาริชาติมหาวิทยาลัยทักษิณ, 28(3) (ฉบับพิเศษ), 82-103.
อัปสร อีซอ, นันทรัตน์ นามบุรี, อุษณีย์ พรหมศรียา, ณัฐญาวีรย์ เบ็ญนา และ ย่าร่อนะ ศรีอาหมัด. (2566). การพัฒนาอัตลักษณ์ผลิตภัณฑ์กลุ่มเครือข่ายเตยหนามจักสานจังหวัดยะลาตามแนวทางเศรษฐกิจสร้างสรรค์. วารสารมหาวิทยาลัยราชภัฏยะลา, 18(3), 113-122.
อัปสร อีซอ. (2567). องค์ความรู้บทเรียนความสำเร็จตลาดน้ำ/ ตลาดริมน้ำไทย ตามแนวทางการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์. สืบค้นเมื่อ 16 ตุลาคม 2568, จาก https://fms.yru.ac.th/culture/page/62
อาวิน อินทรังษี. (2564). โครงการออกแบบอัตลักษณ์เพื่อสร้างมูลค่าให้กับแหล่งท่องเที่ยวโดยชุมชนตลาดน้ำยะกัง อำเภอเมืองนราธิวาส จังหวัดนราธิวาส. The New Viridian Journal of Arts, Humanities and Social Sciences, 1(2), 1-17.
Denzin, N. K. (2017). The Research Act: A Theoretical Introduction to Sociological Methods. London, England: Routledge.
Kotler, P., Keller, K., & Chernev, A. (2016). Marketing Management (16thed.). New Jersey: Prentice-Hall International Inc.
Richards, G., & Wilson, J. (2014). Tourism, Creativity and Development (Contemporary Geographies of Leisure, Tourism and Mobility). New York: Routledge.
