การคาดการณ์อนาคตเพื่อขับเคลื่อนแผนการพัฒนาเมืองของกรุงเทพมหานครในฐานะเมืองสร้างสรรค์ด้านการออกแบบ
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาสถานการณ์การดำเนินงานของภาคเอกชนและการสนับสนุนจากภาครัฐ วิเคราะห์โอกาส อุปสรรค และปัญหาในการพัฒนา รวมถึงคาดการณ์อนาคตผ่านการสร้างกลไกความร่วมมือเชิงกลยุทธ์ เพื่อขับเคลื่อนการพัฒนากรุงเทพมหานครในฐานะเมืองสร้างสรรค์ด้านการออกแบบ การวิจัยใช้ระเบียบวิธีวิจัยเชิงคุณภาพด้วยวิธีการทำนายแบบเดลฟาย โดยเก็บข้อมูลจากการสัมภาษณ์เชิงลึกกับผู้ให้ข้อมูลสำคัญซึ่งเป็นตัวแทนหน่วยงานภาครัฐและภาคเอกชนที่เกี่ยวข้องกับอุตสาหกรรมสร้างสรรค์ จำนวน 12 คน ผลการวิจัยพบว่า ความเข้าใจเกี่ยวกับแนวคิดเมืองสร้างสรรค์ในบริบทของกรุงเทพมหานครยังมีความหลากหลายและขาดความชัดเจน การดำเนินงานมักเป็นลักษณะกิจกรรมเฉพาะกลุ่มและเฉพาะพื้นที่ โดยยังไม่มีการบูรณาการอย่างเป็นระบบ แม้มีโอกาสจากต้นทุนทางวัฒนธรรม ศักยภาพด้านการท่องเที่ยว และการเป็นส่วนหนึ่งของเครือข่ายเมืองสร้างสรรค์ระดับโลก แต่ยังมีอุปสรรคสำคัญ เช่น การขาดทิศทางและการบูรณาการ การเน้นพัฒนาเฉพาะพื้นที่ที่มีทุนทางวัฒนธรรมสูง การขาดโครงสร้างพื้นฐานที่มีคุณภาพ และการขาดการมีส่วนร่วมของประชาชน การวิจัยได้เสนอแนวทางแก้ไขและคาดการณ์ทิศทางการพัฒนา พร้อมระบุปัจจัยความสำเร็จที่สำคัญในการพัฒนากรุงเทพมหานครสู่การเป็นเมืองสร้างสรรค์ด้านการออกแบบที่มีความสมดุลระหว่างอัตลักษณ์ทางวัฒนธรรมกับความทันสมัย และนำไปสู่การยกระดับคุณภาพชีวิตของประชาชน ซึ่งการพัฒนากรุงเทพมหานครสู่เมืองสร้างสรรค์ต้องอาศัยวิสัยทัศน์ระยะยาวที่ไม่เปลี่ยนแปลงตามวาระการเมือง การกระจายการพัฒนาสู่ทุกพื้นที่โดยให้แต่ละย่านค้นหาอัตลักษณ์ของตนเอง และการปรับปรุงกฎหมาย มาตรการจูงใจทางการเงิน รวมถึงนโยบายการศึกษาที่ส่งเสริมความคิดสร้างสรรค์อย่างเป็นระบบ
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
บทความที่ตีพิมพ์ถือเป็นลิขสิทธิ์ของวารสารวิทยาการจัดการ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ อย่างไรก็ตาม กองบรรณาธิการไม่สงวนลิขสิทธิ์ในการทำซ้ำ คัดลอก หรือเผยแพร่ แต่จะต้องอ้างอิงให้ถูกต้องตามหลักวิชาการ
เอกสารอ้างอิง
Bessadeg, F. (2024). Top 20 Most Visited Cities in the World. Retrieved February 7, 2024, form https://travelness.com/most-visited-cities-in-the-world
Borén, T., & Young, C. (2013). Getting Creative with the 'Creative City'? Towards New Perspectives on Creativity in Urban Policy. International Journal of Urban and Regional Research, 37(5), 1799-1815.
Comunian, R. (2011). Rethinking the Creative City: The Role of Complexity, Networks and Interactions in the Urban Creative Economy. Urban Studies, 48(6), 1157-1179.
Creative Economy Agency. (2023a). Analysis of the potential of the Charoenkrung creative district.Creative Economy Agency. Retrieved January 10, 2024, form https://creativecity.cea.or.th/th/analysis?district=charoenkrung
Creative Economy Agency. (2023b). Bangkok Creative City Dialogue: Roundtable. Creative Economy Agency. Retrieved January 10, 2024, form https://creativecity.cea.or.th/th/researches/bangkok-creative-city-dialogue-roundtable-discussion
Creswell, J. W., & Poth, C. N. (2016). Qualitative inquiry and research design: Choosing among five approaches. Sage publications.
Evans, G. (2009). Creative Cities, Creative Spaces and Urban Policy. Urban Studies, 46(5-6), 1003-1040.
Fahmi, F. Z., McCann, P., & Koster, S. (2017). Creative economy policy in developing countries: The case of Indonesia. Urban Studies, 54(6), 1367-1384.
Koppenjan, J. F., & Enserink, B. (2009). Public–private partnerships in urban infrastructures: Reconciling private sector participation and sustainability. Public Administration Review, 69(2), 284-296.
Kramer, M. R., & Porter, M. (2011). Creating shared value (Vol. 17). Boston, MA, USA: FSG.
Landry, C. (2008). The Creative City: A Toolkit for Urban Innovators. Earthscan.
Nastasi, B. K., & Schensul, S. L. (2005). Contributions of qualitative research to the validity of intervention research. Journal of School Psychology, 43(3), 177–195.
Potts, J., & Cunningham, S. (2008). Four models of the creative industries. International journal of cultural policy, 14(3), 233-247.
Pratt, A. C. (2008). Creative cities: The cultural industries and the creative class. Geografiska Annaler: Series B, Human Geography, 90(2), 107-117.
Punpeng, G. (2020). Three pillars of a sustainable creative City in ASEAN: Examples from Thailand, Singapore & Indonesia. Journal of Urban Culture Research, 21(1), 125-142.
Quelin, B. V., Kivleniece, I., & Lazzarini, S. (2017). Public-private collaboration, hybridity and social value: Towards new theoretical perspectives. Journal of Management Studies, 54(6), 763-792.
Sasaki, M. (2010). Urban regeneration through cultural creativity and social inclusion: Rethinking creative city theory through a Japanese case study. Cities, 27, S3-S9.
Scott, A. J. (2014). Beyond the Creative City: Cognitive–Cultural Capitalism and the New Urbanism. Regional Studies, 48(4), 565-578.
Van der Heijden, K. (2009). Scenarios planning: The art of strategic conversation. John Wiley & Sons.
Varum, C. A., & Melo, C. (2010). Directions in scenario planning literature–A review of the past decades. Futures, 42(4), 355-369.
Wright, G., Bradfield, R., & Cairns, G. (2013). Does the intuitive logics method–and its recent enhancements–produce "effective" scenarios? Technological Forecasting and Social Change, 80(4), 631-642.
