แนวทางพัฒนาทักษะมัคคุเทศก์ภาษาญี่ปุ่นผ่านกิจกรรมนำเที่ยว: กรณีศึกษากิจกรรมมัคคุเทศก์ภาษาญี่ปุ่น
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาระดับการประเมินตนเองของนักศึกษาหลังเข้าร่วมกิจกรรมนำเที่ยว สำรวจความพึงพอใจของนักท่องเที่ยวชาวญี่ปุ่นต่อการปฏิบัติหน้าที่ของนักศึกษา และเสนอแนวทางพัฒนาทักษะมัคคุเทศก์ภาษาญี่ปุ่น กลุ่มตัวอย่าง ได้แก่ นักศึกษาสาขาวิชาภาษาญี่ปุ่นและการสื่อสาร มหาวิทยาลัยอุบลราชธานี 30 คน และนักท่องเที่ยวชาวญี่ปุ่น 19 คน ที่เข้าร่วมกิจกรรมนำเที่ยวพื้นที่อีสานใต้ เก็บรวบรวมข้อมูลด้วยแบบประเมินตนเองและแบบสอบถามความพึงพอใจ วิเคราะห์ข้อมูลเชิงปริมาณโดยใช้ค่าเฉลี่ยและค่าเบี่ยงเบนมาตรฐาน และวิเคราะห์ข้อมูลเชิงคุณภาพด้วยการวิเคราะห์เนื้อหา (Content Analysis)
ผลการศึกษาพบว่า นักศึกษาประเมินความสามารถในการดูแลนักท่องเที่ยว ในระดับสูงที่สุด (ค่าเฉลี่ย 3.89) และประเมินความรู้เกี่ยวกับประเทศไทยและสถานที่ท่องเที่ยว ในระดับต่ำที่สุด (ค่าเฉลี่ย 3.81) ในส่วนของนักท่องเที่ยวชาวญี่ปุ่น พบว่าพึงพอใจด้านความเป็นมิตรและการให้บริการของมัคคุเทศก์ ในระดับสูงที่สุด (ค่าเฉลี่ย 4.89) และพึงพอใจด้านความรู้และการอธิบายของมัคคุเทศก์ ในระดับต่ำที่สุด (ค่าเฉลี่ย 4.26) ข้อมูลเชิงคุณภาพพบว่านักศึกษาได้พัฒนาทักษะการทำงานร่วมกับผู้อื่นและความกล้าแสดงออกเพิ่มเติม ขณะที่นักท่องเที่ยวชาวญี่ปุ่นเสนอให้ปรับปรุงด้านการสื่อสารและทักษะภาษาญี่ปุ่น เทคนิคการสื่อสารของมัคคุเทศก์ และการบริหารจัดการเวลา จากผลการศึกษา ผู้วิจัยเสนอแนวทางการพัฒนาทักษะมัคคุเทศก์ภาษาญี่ปุ่นผ่านกิจกรรมนำเที่ยว 3 แนวทาง ได้แก่ (1) การเชื่อมโยงองค์ความรู้กับการสื่อสารแบบฉับพลัน (2) การเสริมสร้างเทคนิค การนำเที่ยว และ (3) การยกระดับการดูแลนักท่องเที่ยวด้วยจิตบริการ อย่างไรก็ตาม แม้กิจกรรมนำเที่ยวภายใต้กรอบแนวคิดการเรียนรู้ผ่านประสบการณ์ (Experiential Learning) นี้จะช่วยเสริมทักษะการดูแลนักท่องเที่ยวและเพิ่มความมั่นใจในการสื่อสารภาษาญี่ปุ่น แต่ยังไม่เพียงพอที่จะพัฒนาความรู้เชิงลึกเกี่ยวกับสถานที่ท่องเที่ยวและความสามารถในการอธิบายเป็นภาษาญี่ปุ่นได้อย่างมืออาชีพ สะท้อนให้เห็นช่องว่างระหว่างการฝึกปฏิบัติในรายวิชากับมาตรฐานการทำงานของมัคคุเทศก์จริง ซึ่งเป็นประเด็นสำคัญสำหรับการพัฒนาการจัดการเรียนการสอนภาษาญี่ปุ่นเพื่อการท่องเที่ยวต่อไป
Downloads
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
Athasart, C., Lertteerada, S., & Poopittayastaporn, K. (2010). Guidelines for tour guide development for tourism industry [In Thai]. Srinakharinwirot Research and Development Journal of Humanities and Social Sciences, 2(Suppl.1), 52–63.
Chiba, M., & Takada, T. (2010). Requirements for Japanese language tour guides based in Bangkok: Based on interviews with veteran guides [In Japanese]. Bulletin of Japanese Language Education, The Japan Foundation Bangkok Japanese Cultural Center, 7, 51–60.
Department of Tourism. (2015). Interpretation for ecotourism, historical, and cultural attractions [In Thai]. V.T.K Printing.
Dewey, J. (1938). Experience and education. Macmillan.
Honganurak, V. (2010). The method teaching by a project to teach for Japanese tourism 2 [In Thai]. Rajabhat Chiangmai Research Journal, 11(2), 39–52.
Japan Tourism Agency. (2024). Survey results on the needs required of guide personnel [In Japanese]. https://www.mlit.go.jp/kankocho/content/001751680.pdf
Kaewjarus, A. (2021). The potential of Thai tourist guides in the 21st century [In Thai]. Panyapiwat Journal, 13(3), 283–296.
Kolb, D. A. (1984). Experiential learning: Experience as the source of learning and development. Prentice-Hall.
Maneephong, B., & Saito, T. (2020). Learners’ attitudes toward Japanese guide projects on tourist attractions in Phranakhon Si Ayutthaya Province in a Japanese for tourist guide course [In Thai]. Journal of Ayutthaya Studies, 12(2), 107–120.
Nakamura, I. (2012). Teaching Japanese language for tourism that is not specialized for the tourism industry: A case of a course taught at a university Japanese language department in Thailand [In Japanese]. The Journal of Japanese Language Education Methods, 19(2), 28–29.
Nosaka, C. (2004). A practical report on a one-day guide training conducted by fourth-year tourism students [In Japanese]. Bulletin of Japanese Language Education, The Japan Foundation Bangkok Japanese Cultural Center, 1, 143–147.
Ono, N. (2005). A practical report on the Kanchanaburi simulated tour conducted by third-year students in the tourism program [In Japanese]. Bulletin of Japanese Language Education, The Japan Foundation Bangkok Japanese Cultural Center, 2, 71–84.
Phonlabutra, K. (2017). Development of directions for learning and teaching Japanese with project-based learning for Japanese learners in higher education [In Thai]. JSN Journal, 7(2), 65–82.
Pimonsompong, C. (2023). Tourism system: Driving through hospitality [In Thai]. Journal of Southern Technology, 16(2), 119–129.
Pongtanalert, K. (2021). Omotenashi: The spirit of Japanese hospitality [In Thai]. WeLearn.
Sapsurit, C., Weera-anantamit, K., & Piyaratwanakul, S. (2024). The guideline for practical activity organizing to Japanese tour guides by using research as a base: A case study of Phranakhon Si Ayutthaya Rajabhat University [In Thai]. Journal of Political Science Mahamakut Buddhist University, 4(6), 59–73.
Sawangpol, T. (2019). Tourists’ expectations and satisfaction toward the use of English and the content of information provided by Thai tour guides in Bangkok. Journal of Graduate School, Chandrakasem Rajabhat University, 14(2), 14–27.
Takashima, M. (2011). Japanese language proficiency and evaluation aspects required for non-native Japanese-speaking tour guides: A survey of tour operator employees [In Japanese]. Journal of Language Education, J. F. Oberlin University, 7, 33–46.
Tanaka, N., Fujita, R., & Morikoshi, K. (2020). The current situation and issues surrounding foreign-language tour guides [In Japanese]. In K. Yamakawa (Ed.), kankou gengo o kangaeru [Considering the language of tourism] (pp. 115–131). Kurosio.
Wannathanom, C. (2008). Tourist guide [In Thai]. Samlada.
Yoshida, N. (2005). An attempt at the Chiang Mai University guide training program: Chiang Mai half-day tour [In Japanese]. Bulletin of Japanese Language Education, The Japan Foundation Bangkok Japanese Cultural Center, 2, 85–93.
