การส่งเสริมการท่องเที่ยวเชิงอาหาร: โอกาสและความท้าทายของอาหารริมทางในภูเก็ต
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อเข้าใจความคาดหวังของเทศบาลในการจัดกิจกรรมส่งเสริมอาหารริมทางและผลกระทบของกิจกรรมการส่งเสริมอาหารริมทางในภูเก็ต ภูเก็ตได้รับการยอมรับจากองค์การการศึกษาวิทยาศาสตร์และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (UNESCO) ในฐานะ "เมืองสร้างสรรค์ด้านวิทยาการอาหาร" ตั้งแต่ปีพ.ศ. 2558 หน่วยงานท้องถิ่นจัดกิจกรรมดังกล่าวเพื่อส่งเสริมการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมอาหารและสนับสนุน การดำรงชีวิตของพ่อค้าแม่ค้า งานวิจัยนี้ใช้วิธีศึกษาทางชาติพันธุ์วรรณาโดยการสังเกตอย่างมีส่วนร่วม การสัมภาษณ์เชิงลึก และการศึกษาจากกรณีศึกษา ผู้ให้ข้อมูลได้แก่พ่อค้าแม่ค้าริมทางจากตลาดนัดหรือถนนคนเดินในจังหวัดภูเก็ตและตัวแทนจากหน่วยงานราชการของจังหวัดภูเก็ต ข้อมูลที่รวบรวมได้รับการตรวจสอบโดยการวิเคราะห์วาทกรรมและการวิเคราะห์เฉพาะเรื่อง ผลการวิจัยพบว่าเทศบาลภูเก็ตคาดว่าจะดึงดูดนักท่องเที่ยวด้วยการแนะนำเส้นทางการกินเกี่ยวกับอาหารท้องถิ่นของภูเก็ต แต่ให้ความสำคัญกับอาหารริมทางน้อยมาก นอกจากนี้พ่อค้าแม่ค้าไม่สามารถได้รับประโยชน์จากกิจกรรมการส่งเสริมการการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมอาหาร เนื่องจากมีเพียงบางกลุ่มที่ได้รับความนิยมหรือมีเงินทุนเท่านั้นที่ได้รับการคัดเลือกจากเทศบาลภูเก็ตให้เข้าร่วมกิจกรรมได้ อย่างไรก็ตามเทศบาลภูเก็ตมีจุดมุ่งหมายที่จะใช้นโยบายสุขอนามัยอาหารเพื่อรักษาคุณภาพและความปลอดภัยของอาหารริมทางต่อไป
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
ข้อความและความคิดเห็นที่แสดงในบทความ เป็นแนวคิดของผู้เขียน มิใช่ความรับผิดชอบของกองบรรณาธิการ และคณะผู้จัดทำแต่อย่างใด
บทความ ข้อมูล เนื้อหา รูปภาพ ฯลฯ ที่ได้รับการตีพิมพ์ในวารสารวิเทศศึกษา ถือเป็นลิขสิทธิ์ของวารสารวิเทศศึกษา หากบุคคลหรือหน่วยงานใดต้องการนำทั้งหมดหรือส่วนหนึ่งส่วนใดไปเผยแพร่ต่อหรือเพื่อกระทำการใด ๆ จะต้องได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรจากวารสารวิเทศศึกษา ก่อนเท่านั้น
เอกสารอ้างอิง
Bank of Thailand. (2019). A better understanding of Thailand’s informal sector. Retrieved April 10, 2020, from https://www. bot.or.th/Thai/MonetaryPolicy /ArticleAndResearch/FAQ /FAQ_156.pdf
Berg, P. O., & Sevón, G. (2014). Food branding places – A sensory perspective. Place Branding and Public Diplomacy, 10, 289-304.
Bhowmik, S. K. (2005). Street vendors in Asia. Economic and Political Weekly, 40(22-23), 2256–2264.
Chalamwong, Y., & Meepien, J. (2013). Social protection in Thailand’s informal sector. Retrieved April 10, 2020, from https://tdri.or.th/wp-content/uploads/2014/09/ t5d2013-final.pdf
Chen, M. A. (2004). Rethinking the informal economy: Linkages with the formal economy and the formal regulatory environment. Retrieved April 10, 2020, from https://www.findevgateway.org/sites/default/files/mfg-en-paper-rethinking-the-informal-economy-linkages-with-the-formal-economy-and-the-formal-regulatory-environment-sep-2004_0.pdf
Chen, M. A. (2012). The informal economy: Definitions, theories and policies. United Kingdom: Women in Informal Employment: Globalizing and Organizing (WIEGO).
De Soto, H. (1989). The other path: The invisibly revolution in the Third World. New York: Harper and Row.
Franck, A. (2016). From formal employment to street vending: Malaysian women’s labour force participation over the life course. In Elias, J., & Rethel, L. (Eds.), The Everyday Political Economy of Southeast Asia (pp. 159-177). Cambridge: Cambridge University Press.
Ferraro, V. (2008). Dependency theory: An Introduction. In G. Secondi (Ed.), The Development Economics Reader (pp. 58-64). London: Routledge.
Hart, K. (1973). Informal income opportunities and urban employment in Ghana. Journal of Modern African Studies, 11(1), 62-89.
Hu, Y., & Ritchie, J. (1993). Measuring destination attractiveness: A contextual approach. Journal of Travel Research, 32(2), 25-35.
Khongtong, J. et al. (2015). Reliability and validity of consumers’ decision making investigation of safe street food purchasing, pilot study in Nakhon Sri Thammarat, Thailand. International Journal of Social Sciences and Humanity, 5(3), 306-310.
Lilholt, A. (2015). Entomological gastronomy: A gastronomical approach to entomophagy. Philadelphia: Lulu Press.
Makanukhrao, P. (n.d.) Suggestions to promote good experience to Thailand’s street food by enhancing the complete use of five senses of tourists. Retrieved May 15, 2020, from https://soad.kmutt.ac.th/wp-content/uploads/2018 /10/2013IntC8.pdf
Meagher, K., & Yunusa, M. (1998). Passing the buck: Structural adjustment and the Nigerian urban informal sector. Retrieved May 15, 2020, from https://www.academia. edu/3792116/The_Theoretical_Analyisi_of_Informal_Economy_and_Informality_in_Developing_Countries
Phuket Gastronomy. (2019). Culinary History. Retrieved May 15, 2020, from https://phuketgastronomy.com /content/about1
Privitera, D., & Nesci, F. S. (2015). Globalization vs. local. The role of street food in the urban street food system. Procedia Economics and Finance, 22, 716-722.
Sasiwimon, W. (2011). The role of informal sector in Thailand. International Conference on Economics and Finance Research (IPEDR) (Vol.4). IACSIT Press, Singapore. Retrieved June 5, 2020, from http://www.ipedr.com/vol4/89-F10110.pdf
The Luxury Signature. (2016). Phuket named “City of Gastronomy” by UNESCO Creative City Listing. Retrieved January 10, 2020, from https://www.theluxurysignature. com/2016/01/09/phuket-named-city-of-gastronomy-by-unesco-creative-city-listing/
Tinker, I. (1997). Street Food: Urban good and employment in developing countries. New York: Oxford University Press.
UNESCO Creative City of Gastronomy. (2017). Jeonju, 2012-2017 Monitoring Report. Retrieved January 10, 2020, from http://creativegastronomy.com/ccn/wp-content/uploads /2017/11/Jeonju-Monitoring-Report.pdf
UNESCO. (2019). Creative cities network, Phuket. Retrieved from: https://en.unesco.org/creative-cities/phuket
Wassana, N. (2019). Govt readies street-food fiestas. Bangkok: Bangkok Post.
Weiss, L. (1987). Explaining the underground economy: State and social structure. Journal of British Sociology, 38(2), 216-234.
Yusuff, O. S. (2011). A theoretical analysis of the concept of informal economy and informality in developing countries. European Journal of Social Sciences, 20(4), 624-636.
