The การศึกษาพฤติกรรมและแรงจูงใจในการท่องเที่ยวชุมชนตลาดน้อย กรุงเทพมหานคร ของนักท่องเที่ยวชาวไทย
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาพฤติกรรมและแรงจูงใจในการท่องเที่ยวชุมชนตลาดน้อย กรุงเทพมหานคร ของนักท่องเที่ยวชาวไทย และองค์ประกอบของการท่องเที่ยวชุมชนตลาดน้อยเพื่อการพัฒนาแหล่งท่องเที่ยว เป็นการวิจัยแบบผสมผสาน (Mixed Method Research) คือ การวิจัยเชิงปริมาณและการวิจัยเชิงคุณภาพ กลุ่มตัวอย่างเป็นนักท่องเที่ยวชาวไทยจำนวน 246 คน และกลุ่มผู้มีส่วนได้ส่วนเสียทางการท่องเที่ยว จำนวน 5 คน เครื่องมือที่ใช้ในการเก็บรวบรวมข้อมูล ได้แก่ แบบสอบถามและแบบสัมภาษณ์แบบกึ่งโครงสร้าง สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูลเชิงปริมาณ ได้แก่ การแจกแจงความถี่ (Frequency) การหาค่าร้อยละ (percentage) การหาค่าเฉลี่ย() และการหาค่าเบี่ยงเบนมาตรฐาน (SD) และวิเคราะห์ข้อมูลเชิงคุณภาพโดยการตีความ
ผลการวิจัยพบว่า ผู้ตอบแบบสอบถามส่วนใหญ่เป็นเพศหญิง คิดเป็นร้อยละ 64.2 มีอายุอยู่ในระหว่าง 18 – 24 ปี คิดเป็นร้อยละ 42.7 ระดับการศึกษาอยู่ในระดับปริญญาตรี คิดเป็นร้อยละ 70.3 ประกอบอาชีพพนักงานบริษัทเอกชน คิดเป็นร้อยละ 38.6 มีรายได้อยู่ในช่วงต่ำกว่า 15,000 บาท เดินทางมายังชุมชนเป็นครั้งแรก คิดเป็นร้อยละ 66.3 และเดินทางท่องเที่ยวกับเพื่อน คิดเป็นร้อยละ 69.9 เหตุผลของการเดินทางมาท่องเที่ยว คือ การถ่ายภาพ คิดเป็นร้อยละ 36.3 และ เพื่อชมงานศิลปะและถ่ายภาพ Street Art คิดเป็นร้อยละ 33.9 สถานที่ท่องเที่ยวที่ผู้ตอบแบบสอบถามเยี่ยมเยือนมากที่สุด คือ พิพิธภัณฑ์ชุมชนตลาดน้อย คิดเป็นร้อยละ 19.2 และมีความต้องการจะกลับมาเที่ยวซ้ำอีก คิดเป็นร้อยละ 95.9 ผู้ตอบแบบสอบถามชาวไทยมีแรงจูงใจโดยรวมอยู่ในระดับมากทุกด้าน ได้แก่ ด้านกายภาพ ( = 4.08) ด้านวัฒนธรรม ( = 3.85) ด้านความสัมพันธ์ระหว่างบุคคล ( = 3.79) ยกเว้นด้านสถานภาพและชื่อเสียง อยู่ในระดับปานกลาง (= 3.35) ในด้านองค์ประกอบของการท่องเที่ยวชุมชนตลาดน้อยเพื่อการพัฒนาแหล่งท่องเที่ยว พบว่า ชุมชนเริ่มมีการรวมกลุ่มกันในการจัดการท่องเที่ยวแต่ยังไม่มีการจัดการที่เป็นระบบ และหน่วยงานภาครัฐควรให้การสนับสนุนในด้านสิ่งอำนวยความสะดวกทางการท่องเที่ยวเพื่อการพัฒนาการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืนของชุมชน
Article Details
ข้อความและความคิดเห็นที่แสดงในบทความ เป็นแนวคิดของผู้เขียน มิใช่ความรับผิดชอบของกองบรรณาธิการ และคณะผู้จัดทำแต่อย่างใด
บทความ ข้อมูล เนื้อหา รูปภาพ ฯลฯ ที่ได้รับการตีพิมพ์ในวารสารวิเทศศึกษา ถือเป็นลิขสิทธิ์ของวารสารวิเทศศึกษา หากบุคคลหรือหน่วยงานใดต้องการนำทั้งหมดหรือส่วนหนึ่งส่วนใดไปเผยแพร่ต่อหรือเพื่อกระทำการใด ๆ จะต้องได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรจากวารสารวิเทศศึกษา ก่อนเท่านั้น
เอกสารอ้างอิง
กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา. (2560). ยุทธศาสตร์กระทรวงการ ท่องเที่ยวและกีฬา ฉบับที่ พ.ศ. 2560-2564. สืบค้นเมื่อ 24 กันยายน 2562, จาก https://www.mots.go.th/ewt _dl_link.php?nid=9689
กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา. (2561). สรุปสถิตินักท่องเที่ยวภายในประเทศปี 2561 (จำแนกตามภูมิภาคและจังหวัด). สืบค้นเมื่อ 28 พฤศจิกายน 2562, จาก https://www.mots.go.th /News-link.php?nid =12098
กังสดาล ศิษญ์ฐานนท์, และพรพรรณ ประจักรเนตร. (2559). รูปแบบการดำเนินชีวิต รูปแบบการใช้สื่อออนไลน์และความตั้งใจซื้อสินค้าและบริการด้านการท่องเที่ยวของนักท่องเที่ยวชาวไทย. วารสารการสื่อสารและการจัดการ นิด้า, 2(1), 2-7.
กฤษณ์ ทองเลิศ. (2560). ภาพสตรีตอาร์ตเพื่อการสื่อสารการท่องเที่ยวในเขตพื้นที่ ย่านเมืองเก่าปีนังและสงขลา. วารสารนิเทศศาสตร์ปริทัศน์, 21(1), 178-189.
กรมพลศึกษา. (2560). แผนพัฒนาการท่องเที่ยวแห่งชาติฉบับที่ 2 พ.ศ. 2560-2564. สืบค้นเมื่อ 3 พฤศจิกายน 2562, จาก https://www.dpe.go.th/strategic-preview-392791791799
กองการท่องเที่ยว. (2555). แผนการพัฒนาท่องเที่ยวกรุงเทพมหานคร พ.ศ. 2554-2558 (รายงานบทสรุปฉบับผู้บริหาร). กรุงเทพฯ: กองการท่องเที่ยว สำนักวัฒนธรรมกีฬาและการท่องเที่ยว.
กองวิจัยการตลาด ททท. (2560). การท่องเที่ยวเพื่อการถ่ายภาพ: มิติใหม่ของการท่องเที่ยวตามความสนใจพิเศษในประเทศไทย. สืบค้นเมื่อ 23 พฤศจิกายน 2561, จาก https://arit. kpru.ac.th/contents /gallery3/Article/2018-08-06_2/2018-08-06_2.pdf
จิรา บัวทอง. (2557). เศรษฐศาสตร์ของการท่องเที่ยวและพฤติกรรมการท่องเที่ยว. สืบค้นเมื่อ 11 กันยายน 2562, จาก https://is.gd/RlmoZu
จุรีย์พร จันทร์พาณิชย์, และคณะ. (2550). คุณภาพสื่อประชาสัมพันธ์ของ แหล่งท่องเที่ยวในกลุ่มอีสานใต้ (รายงานการวิจัย). กรุงเทพฯ: สำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย.
ดิฐพวิไลซ์ อ่อนยิ้ม. (2557). ทัศนคติและพฤติกรรมของนักท่องเที่ยวชาวไทย ต่อการท่องเที่ยวอุทยานเมืองเก่าพิจิตร. วารสารวิชาการการท่องเที่ยวนานาชาติ, 10(2), 56-73.
ดุษฎี เทียมเทศ, และบุญมา สูงทรง. (2555). ปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อความตั้งใจในการมาท่องเที่ยวซ้ำของนักท่องเที่ยว อำเภอวังน้ำเขียว จังหวัดนครราชสีมา (รายงานการวิจัย). นครราชสีมา: มหาวิทยาลัยราชมงคลอีสาน.
ตุลา ไชยาศิรินทร์โรจน์, สุวิมล ไชยพันธ์พงษ์, ภาณุพงศ์ ศิริ, และสุวรรณโชติ ชุ่มเย็น. (2561). แรงจูงใจของนักท่องเที่ยวชาวไทยในการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมย่านเยาวราช เขตสัมพันธวงศ์ กรุงเทพมหานคร. วารสารวิชาการสถาบันวิทยาการจัดการแห่ง
แปซิฟิค, 4(1), 45-50.
ตวงทอง สรประเสริฐ. (2562). ศิลปะสตรีทอาร์ตกับการท่องเที่ยว. วารสารวิชาการ มหาวิทยาลัยหอการค้าไทย มนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์, 39(1), 178-189.
เทียนทิพย์ เดียวกี่. (2561). ย่านจีนถิ่นตลาดน้อย วัฒนธรรมนำท่องเที่ยว. สืบค้นเมื่อ 15 กันยายน 2562 จาก https://bit.ly/2mWccri
บุญเลิศ จิตตั้งวัฒนา. (2551). ระเบียบวิธีวิจัยทางการท่องเที่ยว (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพฯ: ธรรมสาร.
พะยอม ธรรมบุตร. (2549). เอกสารประกอบการเรียนการสอนเกี่ยวกับองค์ประกอบของการท่องเที่ยว. กรุงเทพฯ: สถาบันพัฒนาการ
ท่องเที่ยวเชิงอนุรักษ์ มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
พิมพ์ระวี โรจน์รุ่งสัตย์. (2553). การท่องเที่ยวโดยชุมชน. กรุงเทพฯ: โอเดียนสโตร์.
มณฑาวดี พูลเกิด. (2552). การพัฒนารูปแบบการจัดการท่องเที่ยวโดยชุมชน เพื่อความยั่งยืน. วิทยานิพนธ์ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต, มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีพระจอมเกล้าพระนครเหนือ.
วิมลฑา ศิริระเวทย์กุล. (2556). โครงการออกแบบระบบป้ายสัญลักษณ์ภายในหอสมุดแห่งชาติ. วิทยานิพนธ์ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต, มหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทา.
ศิริวรรณ เสรีรัตน์. (2539). การบริหารการตลาดยุคใหม่. กรุงเทพฯ: วิสิทธิ์พัฒนา.
สุภางค์ จันทวานิช. (2553). วิธีการวิจัยเชิงคุณภาพ. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สุวิมล ติรกานันท์. (2543). ระเบียบวิธีการวิจัยทางสังคมศาสตร์: แนวทางสู่การปฏิบัติ. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สำนักงานปลัดกระทรวงท่องเที่ยวและกีฬา. (2561). แผนปฏิบัติการขับเคลื่อนการพัฒนาการท่องเที่ยวโดยชุมชนอย่างยั่งยืนและสร้างสรรค์ พ.ศ. 2561- 2565. สืบค้นเมื่อ 23 ตุลาคม 2562, จาก https://secretary.mots.go.th/ewtadmin/ewt/secretary/download/PDF/Action%20Plan%20for%20Tourism%20Development.pdf
สำนักงานพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2561). ยุทธศาสตร์ชาติ. สืบค้นเมื่อ 24 ตุลาคม 2562, จาก http://nscr.nesdb. go.th/
สมชาย วรกิจเกษมสกุล. (2553). ระเบียบวิธีการวิจัยทางพฤติกรรมศาสตร์และสังคมศาสตร์ (พิมพ์ครั้งที่ 2). อุดรธานี: อักษรศิลป์การพิมพ์.
สมบัติ กาญจนกิจ (2557). นันทนาการและอุตสาหกรรมการท่องเที่ยว (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
Buhalis, D. (2000). Marketing the competitive destination of the future tourism management. Retrieved October 23, 2019, from http://epubs.surrey.ac.uk /1087/
Crompton, J. L. (1979). Motivations for pleasure vacation. Retrieved October 23, 2019, from https://is.gd/ejVqJi
Cronbach, L. J. (1974). Essential of psychological testing. New York: Harper & Row.
Kotler, P. (1994). Marketing management: analysis planning implementation and control (8th ed.). Englewood Cliffs: Prentice Hall.
Mcintosh, R. W., Goeldner, C. R., & Ritchie, J. R. B. (1995). Tourism: principles, practices, philosophies. Retrieved September 20, 2019, from https://www.cabdirect.org/cabdirect/abstract/19951806712
Swarbrooke, J., & Horner, S. (1999). Consumer behavior in tourism. Butterworth Heinenmann: Oxford.
World Travel and Tourism Council. (2018). Travel and tourism economic impact 2018 Thailand. Retrieved October 23, 2019, from https://www.wttc.org//media/files/ reports/economic-impact-research/countries -2018/thailand2018.pdf
