การสร้างเส้นทางการเรียนรู้จากโครงการการส่งเสริมเศรษฐกิจสร้างสรรค์ภายใต้กรอบเป้าหมายการพัฒนาที่ยั่งยืนที่เชื่อมโยงกับแหล่งท่องเที่ยวในพื้นที่จังหวัดพะเยา

Krantharat Khawatkun; Phatpitta Sreesoonpong; Kittipit Kittipornpaiboon; Phanphitchaya Panyafu

doi:10.14456/jhusoc.2026.19

Authors

Krantharat Khawatkun Lecturer, Department of Tourism and Hotel Management, School of Business and Communication Arts, University of Phayao
Phatpitta Sreesoonpong Lecturer, Department of Tourism and Hotel Management, School of Business and Communication Arts, University of Phayao
Kittipit Kittipornpaiboon Lecturer, Department of Tourism and Hotel Management, School of Business and Communication Arts, University of Phayao
Phanphitchaya Panyafu Lecturer, Department of Japanese, School of Liberal Arts, University of Phayao

DOI:

https://doi.org/10.14456/jhusoc.2026.19

Keywords:

Learning routes, Creative economy, Sustainable development goals, community enterprises, Cultural tourism

Abstract

This study aimed to examine the potential of learning centers under the Creative Economy Promotion Project and to design learning routes linked to key attractions in Phayao Province, aligned with SDG 4, SDG 8, and SDG 12. A qualitative case study approach was employed in two phases: semi-structured interviews and route testing via a familiarization trip, involving 75 stakeholders from government agencies, the private sector, local communities, and tourists. Five potential learning centers were identified: Chiang Kham Lanna Traditional Kalamae, Ban Wiang Bua Ancient Kiln Site, Ban Cham Kai Weaving Community, Suk Thang Jai Farm, and Ban Suan Saeng Dao. Overall suitability was rated at the highest level (𝑥̅ = 4.33), with knowledge management (𝑥̅ = 4.53) and environmental management (𝑥̅ = 4.45) identified as the top strengths, while public relations and marketing were found to require further improvement (𝑥̅ = 4.03). Based on these findings, three learning routes: “Experience the Arts,” “Explore Organic Farming,” and “Discover Cultural Lifestyles” were developed for curious, sustainability-conscious tourists, covering six dimensions: culture, crafts, agriculture and nature, food, history, and participation. These routes serve as a mechanism linking the creative economy with sustainable tourism development in Phayao Province.

References

กลุ่มงานยุทธศาสตร์และข้อมูลเพื่อการพัฒนาจังหวัด สำนักงานจังหวัดพะเยา. (2566). แผนพัฒนาจังหวัดพะเยา พ.ศ. 2566-2570 ฉบับทบทวนปีงบประมาณ พ.ศ. 2568. https://surli.cc/ncssgb

กลุ่มงานวิจัยและพัฒนา สำนักวิชาการ. (2567). การพัฒนาการท่องเที่ยวเมืองรอง. วิจัยปริทัศน์, (45). https://surl.li/ruwnnj

ณรงค์ พลีรักษ์, และปริญญา นาคปฐม. (2563). ศักยภาพของแหล่งท่องเที่ยวเชิงประสบการณ์ในจังหวัดชลบุรี ระยอง จันทบุรี และตราด. วารสารการบริการและการท่องเที่ยวไทย, 15(2), 77-91. https://so04.tci-thaijo.org/index.php/tourismtaat/article/view/242169

ธนากร บุญเกิด. (2567). การขับเคลื่อนความยั่งยืนของวิสาหกิจชุมชนสมุนไพรผ่านการมีส่วนร่วมและพลังชุมชน: กรณีศึกษาวิสาหกิจชุมชนชีววิถี ตำบลน้ำเกี๋ยน อำเภอภูเพียง จังหวัดน่าน [วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์].

หน่วยบริหารและจัดการทุนด้านการพัฒนาระดับพื้นที่. (ม.ป.ป.). บพท. สนับสนุนเสริมพะเยาสู่เมืองแห่งการเรียนรู้ (Learning City) ระดับโลก. https://pmua.or.th/2995/

Boullón, R. C. (2006). Planificación del espacio turístico (4th ed.). Editorial Trillas.

Bourn, D., & Prescott, J. (2002). A comparison of the nutritional value, sensory qualities, and food safety of organically and conventionally produced foods. Critical Reviews in Food Science and Nutrition, 42(1), 1-34. https://doi.org/10.1080/10408690290825585

Buhalis, D. (2000). Marketing the competitive destination of the future. Tourism Management, 21(1), 97-116. https://doi.org/10.1016/S0261-5177(99)00095-3

Cohen, E. (1979). A phenomenology of tourist experiences. Sociology, 13(2), 179-201. https://doi.org/10.1177/003803857901300203

Dickman, S. (1997). Tourism: An introductory text. Hodder Headline.

Freeman, R. E. (1984). Strategic management: A stakeholder approach. Pitman.

Goodwin, H. (2011). Taking responsibility for tourism. Goodfellow Publishers.

Hitchcock, M., & Teague, K. (Eds.). (2000). Souvenirs: The material culture of tourism. Ashgate.

Kolb, D. A. (1984). Experiential learning: Experience as the source of learning and development. Prentice Hall.

Long, L. M. (Ed.). (2004). Culinary tourism. University Press of Kentucky.

Macleod, D. V. L. (2006). Tourism, globalisation and cultural change: An island community perspective. Channel View Publications.

Meyer, D. (2004). Tourism routes and gateways: Key issues for the development of tourism routes and gateways and their potential for pro-poor tourism. Overseas Development Institute.

Pine, B. J., & Gilmore, J. H. (1999). The experience economy: Work is theatre and every business a stage. Harvard Business School Press.

Poon, A. (1993). Tourism, technology and competitive strategies. CAB International.

Richards, G. (Ed.). (1996). Cultural tourism in Europe. CAB International.

Richards, G., & Raymond, C. (2000). Creative tourism. ATLAS News, 23, 16-20.

Richards, G., & Wilson, J. (2006). Developing creativity in tourist experiences: A solution to the serial reproduction of culture? Tourism Management, 27(6), 1209-1223. https://doi.org/10.1016/j.tourman.2005.06.002

Shackley, M. (2001). Managing sacred sites: Service provision and visitor experience. Continuum.

Sofield, T. H. B. (2003). Empowerment for sustainable tourism development. Pergamon.

Sznajder, M., Przezborska, L., & Scrimgeour, F. (2009). Agritourism. CAB International.

TIES. (2015). What is ecotourism? https://ecotourism.org

Tilden, F. (1957). Interpreting our heritage. University of North Carolina Press.

Timothy, D. J., & Boyd, S. W. (2003). Heritage tourism. Prentice Hall.

Tosun, C. (2000). Limits to community participation in the tourism development process in developing countries. Tourism Management, 21(6), 613-633. https://doi.org/10.1016/S0261-5177(00)00009-1

United Nations. (2015). Transforming our world: The 2030 agenda for sustainable development (A/RES/70/1). https://sdgs.un.org/2030agenda

United Nations Conference on Trade and Development. (2010). Creative economy report 2010: A feasible development option. UNCTAD.

United Nations Development Programme. (2007). Thailand human development report 2007: Sufficiency economy and human development. UNDP Thailand.

United Nations Educational, Scientific and Cultural Organization. (2003). Convention for the safeguarding of the intangible cultural heritage. UNESCO.

United Nations Educational, Scientific and Cultural Organization. (2015). Rethinking education: Towards a global common good? UNESCO Publishing.

United Nations World Tourism Organization. (2018). Tourism and the sustainable development goals: Journey to 2030. UNWTO.

Wearing, S. (2001). Volunteer tourism: Experiences that make a difference. CABI Publishing.