Digital Media Literacy of Buriram Rajabhat University Students
DOI:
https://doi.org/10.14456/jhusoc.2026.7Keywords:
Digital Media Literacy, Students, Digital MediaAbstract
This study aimed to: 1) examine the level of digital media literacy among students at Buriram Rajabhat University, and 2) investigate the problems and barriers related to digital media literacy. The sample consisted of 384 students from Buriram Rajabhat University, determined using Yamane’s (1973) formula with a margin of error of 0.05. The research instrument was a structured questionnaire administered through both online and paper-based formats during the first semester of the 2025 academic year. Data were analyzed using mean and standard deviation. The findings revealed that the overall level of digital media literacy among students was high (Mean = 4.18). Among the assessed dimensions, media access had the highest mean score, followed by media comprehension, media evaluation, media analysis, and creative media use, respectively. Overall, problems and barriers related to digital media literacy were at a low level (Mean = 2.02). The most prominent challenges were in media comprehension, followed by media access, creative media use, media analysis, and media evaluation. The results indicate that students possess strong competencies in digital media usage; however, they still require further development in critical skills related to information filtering, analytical thinking, and data management. These findings provide valuable empirical evidence for curriculum development, instructional improvement, and policy formulation to enhance digital media literacy in higher education more effectively.
References
กระทรวงดิจิทัลเพื่อเศรษฐกิจและสังคม. (2568). แผนปฏิบัติราชการกระทรวงดิจิทัลเพื่อเศรษฐกิจและสังคม ระยะ 5 ปี พ.ศ. 2566–2570 (ฉบับปรับปรุงประจำปีงบประมาณ พ.ศ. 2568). สำนักงานปลัดกระทรวงดิจิทัลเพื่อเศรษฐกิจและสังคม.
โครงการสุขภาพคนไทย. (2567). การใช้เทคโนโลยีดิจิทัลเพื่อสุขภาพของประชาชน. ใน สุขภาพคนไทย 2567 (น. 8–9). สถาบันวิจัยประชากรและสังคม มหาวิทยาลัยมหิดล.
จิรภัทร ภู่ขวัญทอง, จุฑาภรณ์ ภารพบ, & เวคิน หนูนำวงศ์. (2564). การใช้เครือข่ายสังคมออนไลน์เพื่อการเรียนรู้ของนักศึกษามหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลศรีวิชัย สงขลา. วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาสารคาม, 21–34.
จุฑามาศ ฉัตรสุริยาวงศ์. (2564). พฤติกรรมการเปิดรับสื่อสังคมออนไลน์กับการรู้เท่าทันสื่อของนักศึกษาในเขตกรุงเทพมหานคร (วิทยานิพนธ์มหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์).
จุฬารัตน์ บุษบงก์. (2561). การพัฒนารูปแบบการรู้เท่าทันสื่อในศตวรรษที่ 21 ของนักศึกษาระดับปริญญาตรี. วารสารนิสิตวัง, 25(2).
ธนารักษ์ สารเถื่อนแก้วขัณธ์ชัย อธิเกียรติ, & ทิชพร นามวงศ์. (2567). การใช้สื่อสังคมออนไลน์เพื่อส่งเสริมทักษะการเรียนรู้ของผู้เรียนในยุคดิจิทัล. Journal of Applied Education, 2(5), 37–44.
นักรบ นาคสุวรรณ์. (2564). การรู้เท่าทันสื่อสังคมออนไลน์ของนักศึกษาไทยในยุคดิจิทัล. วารสารวิทยาลัยดุสิตธานี, 15(1), 490–502.
ปองปรารถน์ สุนทรเภสัช. (2563). การรู้เท่าทันสื่อดิจิทัลของนักศึกษานิเทศศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏลำปาง. วารสารมหาวิทยาลัยราชภัฏลำปาง, 10(1).
เพ็ญพนอ พ่วงแพ, และคณะ. (2565). สภาพปัญหาและความต้องการใช้นวัตกรรมทางการศึกษาเพื่อพัฒนาการจัดการศึกษา. วารสารศิลปากรศึกษาศาสตร์วิจัย, 14(1), 116–126.
พวงเพชร วอนวัฒนา. (2563). ปัจจัยในการสำเร็จการศึกษาล่าช้าและสำเร็จการศึกษาตามเกณฑ์ของนิสิตระดับบัณฑิตศึกษา คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาสารคาม. วารสารวิชาการ มจร บุรีรัมย์, 5(2).
ศรวัสย์ สมสวัสดิ์. (2565). การรู้เท่าทันสื่อเฟซบุ๊กของนักศึกษามหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงใหม่ (วิทยานิพนธ์มหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช).
สำนักงานคณะกรรมการดิจิทัลเพื่อเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2561). นโยบายและแผนระดับชาติว่าด้วยการพัฒนาดิจิทัลเพื่อเศรษฐกิจและสังคม (พ.ศ. 2561–2580). กระทรวงดิจิทัลเพื่อเศรษฐกิจและสังคม.
สำนักงานปลัดกระทรวงการอุดมศึกษา วิทยาศาสตร์ วิจัยและนวัตกรรม. (2568). แผนกลยุทธ์ด้านดิจิทัล ประจำปีงบประมาณ พ.ศ. 2566–2568.
อังคณา แวซอเหาะ. (2564). การรู้เท่าทันสื่อ: ทักษะที่ต้องรู้และนำไปใช้ในยุคสื่อสังคมออนไลน์. วารสารศิลปศาสตร์ (วังนางเลิ้ง) มทร. พระนคร, 1(1), 38–55.
อุบลรัตน์ ยารังกา. (2554). ปัญหาและแนวทางการพัฒนาการให้บริการสาธารณอินเทอร์เน็ตไร้สายของเทศบาลตำบลแม่แจ่ม อำเภอแม่แจ่ม จังหวัดเชียงใหม่ (วิทยานิพนธ์มหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช).
แววตา เตชาทวีวรรณ. (2559). การรู้สารสนเทศสำหรับการเรียบเรียงโครงงาน (พิมพ์ครั้งที่ 2). มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
Yamane, T. (1973). Statistics: An introductory analysis (3rd ed.). Harper & Row.
Downloads
Published
How to Cite
Issue
Section
License
Copyright (c) 2026 Journal of Humanities & Social Sciences (JHUSOC)

This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License.
เนื้อหาและข้อมูลในบทความที่ลงตีพิมพ์ในวารสารทดสอบระบบ ThaiJo2 ถือเป็นข้อคิดเห็นและความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความโดยตรงซึ่งกองบรรณาธิการวารสาร ไม่จำเป็นต้องเห็นด้วย หรือร่วมรับผิดชอบใดๆ
บทความ ข้อมูล เนื้อหา รูปภาพ ฯลฯ ที่ได้รับการตีพิมพ์ในวารสารทดสอบระบบ ThaiJo2 ถือเป็นลิขสิทธิ์ของวารสารทดสอบระบบ ThaiJo2 หากบุคคลหรือหน่วยงานใดต้องการนำทั้งหมดหรือส่วนหนึ่งส่วนใดไปเผยแพร่ต่อหรือเพื่อกระทำการใดๆ จะต้องได้รับอนุญาตเป็นลายลักอักษรจากวารสารทดสอบระบบ ThaiJo2 ก่อนเท่านั้น
