การบูรณาการพุทธจิตวิทยาสติเพื่อพัฒนาศักยภาพจิตอาสาดูแลผู้สูงอายุ ในชุมชนเมืองไร่ขิง จังหวัดนครปฐม

Main Article Content

ชมพูนุท พรรษา
พระเจริญพงษ์ ธมฺมทีโป

บทคัดย่อ

งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาแนวทางการบูรณาการพุทธจิตวิทยาสติเพื่อพัฒนาศักยภาพจิตอาสาดูแลผู้สูงอายุในชุมชนเมืองไร่ขิง จังหวัดนครปฐม 2) สร้างชุดความรู้พัฒนาศักยภาพจิตอาสาดูแลผู้สูงอายุด้วยหลักพุทธจิตวิทยาสติ และ 3) ถ่ายทอดการบูรณาการดังกล่าวในชุมชนเมืองไร่ขิง งานวิจัยนี้เป็นงานวิจัยเชิงคุณภาพที่ทำการศึกษาพุทธจิตวิทยาสติและนำมาบูรณาการเพื่อพัฒนาศักยภาพจิตอาสาดูแลผู้สูงอายุเพื่อให้เข้าถึงและใช้ได้จริงกับผู้จิตอาสาที่ดูแลผู้สูงอายุ โดยเก็บข้อมูลจากผู้ให้ข้อมูลสำคัญจำนวน 20 คน จาก 4 กลุ่ม ได้แก่ จิตอาสา ผู้สูงอายุในชุมชน ผู้นำชุมชนและเจ้าหน้าที่ท้องถิ่น และตัวแทนองค์กรที่เกี่ยวข้อง ด้วยวิธีการสัมภาษณ์เชิงลึก การสนทนากลุ่ม และการศึกษาเอกสาร นำข้อมูลมาวิเคราะห์เนื้อหาตามกรอบวัตถุประสงค์ ผลการวิจัยพบว่า 1) การบูรณาการหลักสติปัฏฐาน 4 ซึ่งทำหน้าที่เป็นกลไกพัฒนาสมรรถนะภายในของจิตอาสา กับหลักพรหมวิหาร 4 ซึ่งเป็นแกนคุณธรรมนำทางสัมพันธภาพกับผู้สูงอายุ เข้ากับหลักจิตวิทยาสติสมัยใหม่เหมาะสมกับบริบทชุมชนเมืองไร่ขิง 2) ผู้วิจัยได้พัฒนาชุดความรู้ภายใต้ชื่อ “พุทธจิตวิทยาสติสำหรับการดูแลผู้สูงอายุโดยใช้ SATI-CARE MODEL” ซึ่งใช้สัญลักษณ์ดอกบัวสี่กลีบแทนสติปัฏฐาน 4 และแกนกลางแทนพรหมวิหาร 4 ประกอบด้วยแผนอบรมเชิงปฏิบัติการ 2 วัน จำนวน 7 หัวข้อหลัก ครอบคลุมการฝึกสมาธิและสติในชีวิตประจำวัน การรู้เท่าทันเวทนาและจิต การเจริญเมตตาและการให้อภัย การสร้างภูมิคุ้มกันทางจิต และการนำไปประยุกต์ใช้ดูแลผู้สูงอายุ และ 3) หลังการถ่ายทอดชุดความรู้ จิตอาสามีพัฒนาการด้านสติ สัมพันธภาพ และการดำเนินชีวิตอย่างมีเมตตาสูงขึ้นอย่างชัดเจนในทุกด้านของแบบประเมิน งานวิจัยนี้นำเสนอ SATI-CARE MODEL ซึ่งเป็นนวัตกรรมการดูแลผู้สูงอายุที่มีฐานทางปรัชญาพุทธและหลักฐานเชิงประจักษ์รองรับ สามารถขยายผลสู่ชุมชนพุทธอื่นๆ ได้อย่างยั่งยืน

Downloads

Download data is not yet available.

Article Details

รูปแบบการอ้างอิง
พรรษา ช., & ธมฺมทีโป พ. (2026). การบูรณาการพุทธจิตวิทยาสติเพื่อพัฒนาศักยภาพจิตอาสาดูแลผู้สูงอายุ ในชุมชนเมืองไร่ขิง จังหวัดนครปฐม. วารสารมนุษยสังคมศิลปาสาร, 8(2), 225–239. สืบค้น จาก https://so03.tci-thaijo.org/index.php/hsa/article/view/302318
ประเภทบทความ
บทความวิจัย

เอกสารอ้างอิง

ณภิตา พุทธรักษา. (2567). โมเดลสมการโครงสร้างพุทธานุสสติในการพัฒนาคุณภาพชีวิตตามแนวพุทธจิตวิทยา. [ดุษฎีนิพนธ์ปริญญาพุทธศาสตรดุษฎีบัณฑิต, มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย]. https://e-thesis.mcu.ac.th/thesis/5134

ณัฐชยานันทน์ ทองสาริ. (2565). รูปแบบการเสริมสร้างสติและการเห็นคุณค่าในตนเองเพื่อความสุขของผู้สูงอายุในสังคมไทย. [ดุษฎีนิพนธ์ปริญญาพุทธศาสตรดุษฎีบัณฑิต, มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย]. https://e-thesis.mcu.ac.th/thesis/5216

นนทิวัต ไล้เลิศ. (2564). การเสริมสร้างความสุขในบริบทของการปฏิบัติธรรมตามแนวมหาสติปัฏฐานสูตร. [ดุษฎีนิพนธ์ปริญญาพุทธศาสตรดุษฎีบัณฑิต, มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย]. https://e-thesis.mcu.ac.th/items/2387.

ป้าสมศรี นามสมมติ. (2569, 18 เมษายน). ผู้สูงอายุในชุมชนเมืองไร่ขิง จังหวัดนครปฐม. สัมภาษณ์.

พระครูปลัดสุวัฒนพุทธคุณ (ประมวน พานิช). (2566). การศึกษาวิเคราะห์พุทธญาณวิทยาในสติปัฏฐาน 4. [ดุษฎีนิพนธ์ปริญญาพุทธศาสตรดุษฎีบัณฑิต, มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย วิทยาเขตขอนแก่น]. https://e-thesis.mcu.ac.th/thesis/260

ริญญารัตน์ วรจินตนาลักษณ์. (2565). โปรแกรมส่งเสริมสุขภาพผู้สูงอายุที่อาศัยอยู่ตามลำพังตามหลักพุทธจิตวิทยา. [ดุษฎีนิพนธ์ปริญญาพุทธศาสตรดุษฎีบัณฑิต, มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย]. https://e-thesis.mcu.ac.th/thesis/7758

วิชัย เอกพลากร, ขวัญใจ วงศ์กิตติรักษ์, นพวรรณ เปียซื่อ, วิชช์ เกษมทรัพย์, อำนาจ ศรีรัตนบัลล์, และศรีเพ็ญ ตันติเวสส. (2564). รายงานการสำรวจสุขภาพประชาชนไทยโดยการตรวจร่างกาย ครั้งที่ 6 พ.ศ. 2562–2563. สถาบันวิจัยระบบสาธารณสุข.

สมเด็จพระพุทธโฆษาจารย์ (ป. อ. ปยุตฺโต). (2560). ถ้าสูงอายุเป็น ก็น่าจะเป็นผู้สูงอายุ. สำนักพิมพ์ผลิธัมม์.

สำนักงานสถิติแห่งชาติ. (2567). การสำรวจประชากรสูงอายุในประเทศไทย พ.ศ. 2567. สำนักงานสถิติแห่งชาติ.

Carstensen, L. L. (2021). Socioemotional Selectivity Theory: The Role of Perceived Endings in Human Motivation. The Gerontologist, 61(8), 1188 – 1196. doi: https://doi.org/10.1093/geront/gnab116

Erikson, E. H. (1998). The Life Cycle Completed (extended ed.). W. W. Norton & Company.

Gilbert, P. (2009). The Compassionate Mind: A New Approach to Life's Challenges. Constable and Robinson.

Kabat-Zinn, J. (2013). Full Catastrophe Living: Using the Wisdom of Your Body and Mind to Face Stress, Pain, and Illness (Rev. ed.). Bantam Books.

Kelly, B. D. (2023). Beyond Mindfulness: Buddhist Psychology and the Abhidharma. Journal of Spirituality in Mental Health, 25(1), 71 – 82. doi: https://doi.org/10.1080/19349637.2021.1980083

Langgapin, S., Boonchieng, W., Chautrakarn, S. & Maneeton, N. (2024). Senior Mental Health Scenarios in Thai Buddhist Contexts: A Qualitative Study. Religions, 15(4), 440. doi: https://doi.org/10.3390/rel15040440

Lincoln, Y. S. & Guba, E. G. (1985). Naturalistic Inquiry. SAGE Publications.

Peltzer, K. (2025). Religiosity and Mental and Behavioural Health Among Community-Dwelling Middle-Aged and Older Adults in Thailand: Results of a Longitudinal National Survey in 2015–2020. Journal of Religion and Health, 64(3), 2053 – 2068. doi: https://doi.org/10.1007/s10943-025-02280-z.

United Nations. (2023). World Social Report 2023: Leaving No One Behind in an Ageing World. Department of Economic and Social Affairs, United Nations.

Whitebird, R. R., Kreitzer, M., Crain, A. L., Lewis, B. A., Hanson, L. R. & Enstad, C. J. (2013). Mindfulness-based Stress Reduction for Family Caregivers: A Randomized Controlled Trial. The Gerontologist, 53(4), 676 – 686. doi: https://doi.org/10.1093/geront/gns126

WHO. (2022). Working for Health 2022-2030 Action Plan. World Health Organization (WHO).