ยุทธศาสตร์การส่งเสริมการบริหารจัดการระบบท้องถิ่นดิจิทัล ตามแนวคิดเมืองอัจฉริยะขององค์การบริหารส่วนตำบลในจังหวัดเชียงราย
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาสภาพแวดล้อมขององค์การบริหารส่วนตำบลในจังหวัดเชียงราย เพื่อไปสู่การใช้งานระบบท้องถิ่นดิจิทัล 2) ประเมินความสอดคล้องของร่างยุทธศาสตร์การส่งเสริมการบริหารจัดการระบบท้องถิ่นดิจิทัลตามแนวคิดเมืองอัจฉริยะขององค์การบริหารส่วนตำบลในจังหวัดเชียงราย และ 3) ประเมินความเหมาะสมของยุทธศาสตร์การส่งเสริมการบริหารจัดการระบบท้องถิ่นดิจิทัลตามแนวคิดเมืองอัจฉริยะขององค์การบริหารส่วนตำบลในจังหวัดเชียงราย เป็นการวิจัยแบบผสมผสาน โดยเก็บข้อมูลจากองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นในจังหวัดเชียงราย เก็บข้อมูลโดยใช้แบบสอบถามจากองค์การบริหารส่วนตำบลในจังหวัดเชียงราย จำนวน 70 แห่ง มีกลุ่มเป้าหมายคือผู้บริหารหน่วยงาน ผู้ปฏิบัติงานเกี่ยวข้องของหน่วยงาน และผู้ดูแลระบบของหน่วยงาน การวิเคราะห์ข้อมูลเชิงปริมาณโดยการหาค่าเฉลี่ยและค่าส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน ใช้แบบประเมินความสอดคล้องของร่างยุทธศาสตร์ จากผู้บริหารขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นในจังหวัดเชียงรายที่ใช้งานระบบท้องถิ่นดิจิทัล จำนวน 6 แห่ง การวิเคราะห์ข้อมูลเชิงคุณภาพ ประมวลผลและวิเคราะห์ข้อมูลโดยการวิเคราะห์เนื้อหา สถิติพรรณนา วิเคราะห์ SWOT Analysis และ TOWS Matrix และใช้แบบประเมินความเหมาะสมของยุทธศาสตร์จากผู้บริหารขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นในจังหวัดเชียงรายที่ใช้งานระบบท้องถิ่นดิจิทัล จำนวน 6 แห่ง และผู้เชี่ยวชาญด้านยุทธศาสตร์ จำนวน 3 ท่าน การวิเคราะห์ข้อมูลเชิงคุณภาพ ประมวลผลและวิเคราะห์ข้อมูลโดยการวิเคราะห์เนื้อหา สถิติพรรณนา
ผลการศึกษาพบว่า 1) การประเมินสภาพแวดล้อมขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นในจังหวัดเชียงราย เพื่อไปสู่การใช้งานระบบท้องถิ่นดิจิทัล ในภาพรวม อยู่ในระดับมาก 2) การจัดทำร่างยุทธศาสตร์การส่งเสริมการบริหารจัดการระบบท้องถิ่นดิจิทัลตามแนวคิดเมืองอัจฉริยะขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นในจังหวัดเชียงราย ประกอบด้วย 1 ยุทธศาสตร์ 4 กลยุทธ์หลัก 16 กลยุทธ์ย่อย ผลการประเมินความสอดคล้องของร่างยุทธศาสตร์ฯ ในภาพรวม อยู่ในระดับเหมาะสมมาก และ 3) ผลการประเมินความเหมาะสมของยุทธศาสตร์การส่งเสริมการบริหารจัดการระบบท้องถิ่นดิจิทัลตามแนวคิดเมืองอัจฉริยะขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นในจังหวัดเชียงราย ในภาพรวม อยู่ในระดับเหมาะสมมากที่สุด
Downloads
Article Details
เอกสารอ้างอิง
คณะกรรมการบริหารงานจังหวัดแบบบูรณาการจังหวัดเชียงราย. (2566). แผนพัฒนาจังหวัดเชียงราย (พ.ศ. 2566 - 2570). สำนักงานจังหวัดเชียงราย ศาลากลางจังหวัดเชียงราย.
ณัชชา โคตะ. (2564). Smart Governance ในไทย. สืบค้นเมื่อวันที่ 5 มีนาคม 2567 จาก https://www.depa.or.th/th/article-view/smart-governance
ดวงสมร สุทธิวงศ์กูล. (2562). การพัฒนาทักษะดิจิทัลของบุคลากรภาครัฐไทยสู่การเป็นรัฐบาลดิจิทัล. วารสารการเมืองการบริหารและกฎหมาย, 13(1), 197 - 216.
ธรินด์ เลิศสุขีเกษม. (2565). การปรับตัวขององค์การภาครัฐสู่รัฐบาลดิจิทัล: ศึกษากรณีการปรับตัวของกระทรวงการต่างประเทศสู่การเป็นรัฐบาลดิจิทัลตามกรอบของแผนพัฒนารัฐบาลดิจิทัลของประเทศไทย ปีพ.ศ. 2563 – 2565. [สารนิพนธ์รัฐประศาสนศาสตรมหาบัณฑิต, จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย]. https://digital.car.chula.ac.th/chulaetd/8352/
เบญจรัตน์ ภาคภูมิเจริญสุข, นวลนภา จุลสุทธิ, ทับทิม สุขพิน และประยูร อิมิวัตร์. (2567). ระบบท้องถิ่นดิจิทัลภายใต้แนวคิดการส่งเสริมเมืองอัจฉริยะขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นในจังหวัดเชียงราย. วารสารสมาคมรัฐประศาสนศาสตร์แห่งประเทศไทย, 6(2), 145 – 156.
พระครูปลัดสุวัฒนพุทธิคุณ (สุเทพ) ดีเยี่ยม. (2566). การยกระดับองค์กรภาครัฐสู่ความเป็นรัฐบาลดิจิทัล. วารสารวิชาการแสงอีสาน, 20(1), 122 – 136.
ราชกิจจานุเบกษา. (2565). แผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ ฉบับที่ 13 พ.ศ. 2566 - 2570. เล่มที่ 139 ตอนพิเศษ 258 ง. 1. 1 พฤศจิกายน 2565.
ราชกิจจานุเบกษา. (2566). กฎหมายแผนแม่บทภายใต้ยุทธศาสตร์ชาติ 20 ปี (พ.ศ. 2566 - 2580) (ฉบับแก้ไขเพิ่มเติม). เล่มที่ 140 ตอนพิเศษ 51 ง. 4. 7 มีนาคม 2566.
วัฒนพล ชุมเพชร. (2560). การพัฒนาระบบสารสนเทศเพื่อการร้องเรียนและติดตามปัญหาจากประชาชนในท้องถิ่นสู่ภาครัฐ. วารสารศรีปทุมปริทัศน์ ฉบับวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี, 9(1), 106 – 117.
สุภาภรณ์ สีสุพรรณ์ และอจิรภาส์ เพียรขุนทด. (2565). การปรับตัวเพื่อเข้าสู่การเปลี่ยนแปลงเป็นองค์กรดิจิทัลขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นในเขตอำเภอเมือง จังหวัดขอนแก่น. Journal of Roi Kaensarn Academi, 7(8), 246 - 264.
สุภารัตน์ แก้ววิสูตร และจักรกฤษณ์ นรนิติผดุงการ. (2566). การปรับเปลี่ยนจากรัฐบาลอิเล็กทรอนิกส์สู่การเป็นรัฐบาลดิจิทัล : กรณีศึกษา กรมสรรพากรกรมการขนส่งทางบก และกรมทางหลวงชนบท. วารสารวิทยาการจัดการ มหาวิทยาลัยราชภัฏนครปฐม, 10(1), 257 – 266.
อัครวินท์ ศาสนพิทักษ์. (2564). เมืองอัจฉริยะ: การสังเคราะห์ความหมาย. วารสารวิชาการวิทยาลัยบริหารศาสตร์ มหาวิทยาลัยแม่โจ้, 5(1), 126 – 141.
Kosorukov, A. A. (2017). Digital Government Model: Theory and Practice of Modern Public Administration. Journal of Legal, Ethnical and Regulatory Issue, 20(3), 1 – 10.
Khan, M. K. (2022). Technology and Telecommunications a Panacea in the COVID-19 Crisis. Telecommunication Systems. Telecommunication Systems, 79, 1 – 2. doi: https://doi.org/10.1007/s11235-022-00880-8
Krejcie, R. V. & Morgan, D. W. (1970). Determining Sample Size for Research Activities. Educational and Psychological Measurement, 30(3), 607 – 610. doi: https://doi.org/10.1177/001316447003000308
