ความท้าทายเชิงสัทศาสตร์ในการอ่านชื่อภาษาจีนจากพินอินที่ไม่มีวรรณยุกต์ของผู้เรียนไทยในบริบทวิชาชีพการบิน
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิชาการนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อวิเคราะห์ความท้าทายของผู้เรียนภาษาจีนชาวไทยในบริบทวิชาชีพการบิน เมื่อต้องอ่านชื่อชาวจีนที่เขียนด้วยพินอินที่ไม่มีวรรณยุกต์กำกับ ซึ่งส่งผลต่อความถูกต้องในการสื่อสารเชิงวิชาชีพ การวิเคราะห์นี้อาศัยกรอบแนวคิดด้านสัทศาสตร์ร่วมกับทฤษฎีภาษาเชิงระหว่างกลาง เพื่อชี้ให้เห็นว่าการขาดเครื่องหมายวรรณยุกต์ส่งผลให้ผู้เรียนสร้างระบบการตีความเสียงขึ้นใหม่ ผลการวิเคราะห์พบว่า อุปสรรคในการตีความเสียงมีสาเหตุสำคัญจากการถ่ายโอนทางลบ ทั้งจากภาษาไทยและภาษาอังกฤษ โดยเฉพาะอิทธิพลจากภาษาอังกฤษที่ส่งผลกระทบอย่างชัดเจนต่อการออกเสียงพยัญชนะและสระ เนื่องจากรูปลักษณ์ของอักษรพินอินที่ใช้ระบบอักษรโรมัน ทำให้ผู้เรียนมีแนวโน้มตีความตามระบบเสียงภาษาอังกฤษที่คุ้นเคย นอกจากนี้ยังพบกลวิธีการจัดการปัญหาผ่านการคาดเดาจากบริบทและการจดจำนามสกุลที่พบบ่อย เพื่อชดเชยข้อมูลเสียงที่ขาดหายไป
บทความนี้จึงเสนอแนะแนวทางการพัฒนาการเรียนการสอนภาษาจีนเพื่อวิชาชีพ โดยเน้นการสร้างความตระหนักรู้ถึงความแตกต่างระหว่างระบบเสียงพินอินและอักษรโรมันในภาษาอื่น เพื่อยกระดับความแม่นยำและความเป็นมืออาชีพในอุตสาหกรรมการบิน
Downloads
Article Details
เอกสารอ้างอิง
เนี่ย จิน. (2560). การศึกษาวิธีการฝึกออกเสียงวรรณยุกต์ภาษาจีนกลางให้ถูกต้อง กรณีศึกษานักศึกษาสาขาวิชาภาษาจีน มหาวิทยาลัยอัสสัมชัญ. วารสารจีนศึกษา มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์, 10(1), 218 - 227.
พิชัย แก้วบุตร และธีรพงศ์ แก้วมณี. (2562). ปัญหาและแนวทางการแก้ไขการออกเสียงในภาษาจีนของนักเรียนไทย กรณีศึกษาการแข่งขันทักษะภาษาจีนโรงเรียนสังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. วารสารเทคโนโลยีภาคใต้, 12(1), 50 - 62.
ศูนย์วิจัยกสิกรไทย. (2568). นักท่องเที่ยวจีนยังฮิตเที่ยวไทย แต่การเจาะตลาดท้าทายกว่าเดิม. สืบค้นเมื่อวันที่ 5 ตุลาคม 2568 จาก https://www.kasikornresearch.com/th/analysis/k-social-media/Pages/Ch-Tourism-CIS3553-FB-2025-01-24.aspx
สายฝน วรรณสินธพ. (2554). ศึกษาปัจจัยที่มีผลต่อการออกเสียง พยัญชนะ สระ และวรรณยุกต์ในภาษาจีนกลางของนักศึกษาสาขาวิชาภาษาจีนและนักศึกษาคณะการแพทย์แผนจีน มหาวิทยาลัยหัวเฉียวเฉลิมพระเกียรติ. [รายงานวิจัย, มหาวิทยาลัยหัวเฉียวเฉลิมพระเกียรติ]. https://has.hcu.ac.th/jspui/handle/123456789/1329
สำนักงานสถิติแห่งชาติ. (2568). จำนวนนักท่องเที่ยวชาวต่างชาติที่เข้ามาประเทศไทย จำแนกตามสัญชาติ พ.ศ. 2555 - 2565. สืบค้นเมื่อวันที่ 5 ตุลาคม 2568 จาก https://www.nso.go.th/nsoweb/nso/statistics_and_indicators?impt_branch=320#gsc.tab=0
Assavarut, S. & Juntaronanont, P. (2018). A study on Chinese Language Service of Tourism Authority of Thailand: Case Study as Tourist Information Counter at Suvarnabhumi Airport. Journal of Chinese Language and Culture, 5(1), 75 – 90.
Bitner, M. J., Booms, B. H. & Tetreault, M. S. (1990). The Service Encounter: Diagnosing Favorable and Unfavorable Incidents. Journal of Marketing, 54(1), 71 - 84. doi: https://doi.org/10.2307/1252174
Chao, Y. R. (1968). A Grammar of Spoken Chinese. University of California Press.
International Organization for Standardization. (2015). Information and Documentation — Romanization of Chinese (ISO Standard No. 7098:2015). ISO.
Kohli, R. & Solórzano, D. G. (2012). Teachers, Please Learn Our Names! Racial Microaggressions and the K-12 Classroom. Race Ethnicity and Education, 15(4), 441 – 462.
Lado, R. (1957). Linguistics Across Cultures: Applied Linguistics for Language Teachers. University of Michigan Press.
Ministry of Foreign Affairs of the People's Republic of China. (2012). Personal Info Page of the Chinese Service E-passport. Retrieved on 16 October 2025 from https://commons.wikimedia.org/wiki/File:Chinese_Service_E-Passport_Passport_Personal_Info_Page.jpg
Selinker, L. (1972). Interlanguage. IRAL: International Review of Applied Linguistics in Language Teaching, 10(1-4), 209 - 231.
Zhang, Y., Medievski, A., Lawrence, J. & Song, J. (2002). A Study on Tone Statistics in Chinese Names. Speech Communication, 36(3–4), 267 – 275.
