ปัจจัยที่ส่งผลต่อการท่องเที่ยวตามรอยละครพรหมลิขิต ในเขตพื้นที่อุทยานประวัติศาสตร์พระนครศรีอยุธยา

พงษ์พิพัฒน์ เสน่ห์ดี

ผู้แต่ง

พงษ์พิพัฒน์ เสน่ห์ดี สาขาวิชาการจัดการท่องเที่ยว คณะวิทยาการจัดการ มหาวิทยาลัยราชภัฏวไลยอลงกรณ์ ในพระบรมราชูปถัมภ์ จังหวัดปทุมธานี

คำสำคัญ:

การท่องเที่ยวตามรอยละคร, พรหมลิขิต, อุทยานประวัติศาสตร์พระนครศรีอยุธยา

บทคัดย่อ

การศึกษาครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาและเปรียบเทียบปัจจัยที่ส่งผลต่อการท่องเที่ยวตามรอยละครพรหมลิขิต ในเขตพื้นที่อุทยานประวัติศาสตร์พระนครศรีอยุธยา กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการศึกษาคือ นักท่องเที่ยวชาวไทยที่เดินทางมาท่องเที่ยวในพื้นที่อุทยานประวัติศาสตร์พระนครศรีอยุธยา จังหวัดพระนครศรีอยุธยา จำนวน 400 คน ใช้แบบสอบถามเป็นเครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย ทำการทดสอบเครื่องมือวิจัยโดยการทดสอบความเที่ยงตรงเชิงเนื้อหาโดยผู้เชี่ยวชาญ จำนวน 3 คน และทำการทดสอบความเชื่อมั่นได้คะแนนเท่ากับ 0.94 ทำการวิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้สถิติพื้นฐานและสถิติอนุมาน โดยทำการหาค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย ค่าส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน ค่า t-test และค่า f-test หรือค่าความแปรปรวนทางเดียว One-way ANOVA ผลการศึกษาพบว่า 1) ปัจจัย โดยรวมทุกด้านอยู่ในระดับมากที่สุด โดยเมื่อพิจารณาเป็นรายด้านจะเห็นว่าด้านกิจกรรม ( $\bar{x}$ = 4.30) มีค่าเฉลี่ยสูงที่สุด รองลงมาคือด้านสิ่งดึงดูดใจ ( $\bar{x}$ = 4.22) ด้านสิ่งอำนวยความสะดวก ( $\bar{x}$ = 4.22) ด้านที่พัก ( $\bar{x}$ = 4.21) และด้านการเข้าถึง ( $\bar{x}$ = 4.21) ตามลำดับ 2) การเปรียบเทียบปัจจัยของนักท่องเที่ยว พบว่า นักท่องเที่ยวที่มีอายุต่างกัน พิจารณาถึงปัจจัย ด้านสิ่งดึงดูดใจ ด้านการเข้าถึง และด้านที่พัก แตกต่างกัน และนักท่องเที่ยวที่มีวัตถุประสงค์ของการเดินทาง จำนวนผู้ร่วมเดินทาง ระยะเวลาในการเดินทาง และประสบการณ์ด้านการเดินทางต่างกัน พิจารณา ด้านสิ่งอำนวยความสะดวก ด้านการเข้าถึง ด้านกิจกรรม และด้านที่พัก แตกต่างกัน อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.05 ดังนั้น หน่วยงานที่เกี่ยวข้องควรส่งเสริมและกระตุ้นการจัดกิจกรรมทางการท่องเที่ยวในพื้นที่อย่างต่อเนื่อง รวมทั้งพัฒนาแหล่งท่องเที่ยว เส้นทางการเข้าถึงแหล่งท่องเที่ยว สิ่งอำนวยความสะดวกในพื้นที่ และที่พักแรมโดยรอบอุทยานประวัติศาสตร์การศึกษาครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาและเปรียบเทียบปัจจัยที่ส่งผลต่อการท่องเที่ยวตามรอยละครพรหมลิขิต ในเขตพื้นที่อุทยานประวัติศาสตร์พระนครศรีอยุธยา กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการศึกษาคือ นักท่องเที่ยวชาวไทยที่เดินทางมาท่องเที่ยวในพื้นที่อุทยานประวัติศาสตร์พระนครศรีอยุธยา จังหวัดพระนครศรีอยุธยา จำนวน 400 คน ใช้แบบสอบถามเป็นเครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย ทำการทดสอบเครื่องมือวิจัยโดยการทดสอบความเที่ยงตรงเชิงเนื้อหาโดยผู้เชี่ยวชาญ จำนวน 3 คน และทำการทดสอบความเชื่อมั่นได้คะแนนเท่ากับ 0.94 ทำการวิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้สถิติพื้นฐานและสถิติอนุมาน โดยทำการหาค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย ค่าส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน ค่า t-test และค่า f-test หรือค่าความแปรปรวนทางเดียว One-way ANOVA ผลการศึกษาพบว่า 1) ปัจจัย โดยรวมทุกด้านอยู่ในระดับมากที่สุด
โดยเมื่อพิจารณาเป็นรายด้านจะเห็นว่าด้านกิจกรรม ( = 4.30) มีค่าเฉลี่ยสูงที่สุด รองลงมาคือด้านสิ่งดึงดูดใจ ( = 4.22) ด้านสิ่งอำนวยความสะดวก ( = 4.22) ด้านที่พัก ( = 4.21) และด้านการเข้าถึง ( = 4.21) ตามลำดับ 2) การเปรียบเทียบปัจจัยของนักท่องเที่ยว พบว่า นักท่องเที่ยวที่มีอายุต่างกัน พิจารณาถึงปัจจัย ด้านสิ่งดึงดูดใจ ด้านการเข้าถึง และด้านที่พัก แตกต่างกัน และนักท่องเที่ยวที่มีวัตถุประสงค์ของการเดินทาง จำนวนผู้ร่วมเดินทาง ระยะเวลาในการเดินทาง และประสบการณ์ด้านการเดินทางต่างกัน พิจารณา ด้านสิ่งอำนวยความสะดวก ด้านการเข้าถึง ด้านกิจกรรม และด้านที่พัก แตกต่างกัน อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.05 ดังนั้น หน่วยงานที่เกี่ยวข้องควรส่งเสริมและกระตุ้นการจัดกิจกรรมทางการท่องเที่ยวในพื้นที่อย่างต่อเนื่อง รวมทั้งพัฒนาแหล่งท่องเที่ยว เส้นทางการเข้าถึงแหล่งท่องเที่ยว สิ่งอำนวยความสะดวกในพื้นที่ และที่พักแรมโดยรอบอุทยานประวัติศาสตร์

เอกสารอ้างอิง

กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา. (2566ก). สถานการณ์การท่องเที่ยวในประเทศ รายจังหวัด ปี 2566.

ค้นเมื่อ 3 กรกฎาคม 2567, จาก https://www.mots.go.th/news/category/705

กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา. (2566ข). สถิตินักท่องเที่ยว. ค้นเมื่อ 3 กรกฎาคม 2567, จาก https://www.mots.go.th/news/category/411

การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย. (2567). โครงการ "Amazing Thailand 365 วันมหัศจรรย์เมืองน่าเที่ยว". ค้นเมื่อ 25 พฤษภาคม 2568, จาก https://tatkb.com/blog/blog-detail/?blogUUID=884e7427-40d0-4bc5-bd11-4db61f73e97d

กุณฑล เพ็ชรเสนา, และ ศิริเพ็ญ ดาบเพชร. (2565). การจัดการแหล่งท่องเที่ยวตามรอยภาพยนตร์ ด้วยแนวคิดประสบการณ์การท่องเที่ยว. วารสารบริหารธุรกิจศรีนครินทรวิโรฒ, 13(1), 72-86.

กรุงเทพธุรกิจ. (2566). เที่ยวตามรอยละคร ‘พรหมลิขิต’ อยุธยา หนุนเดินทางในประเทศ.

ค้นเมื่อ 3 กรกฎาคม 2567, จาก https://www.bangkokbiznews.com/business/

business/1098835

ชนะใจ ต้นไทรทอง, และ สันติธร ภูริภักดี. (2564). การสร้างมายาคติการท่องเที่ยวตามรอยภาพยนตร์ที่ซ่อนเร้นในสื่อบันเทิง. วารสารวิชาการ คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ สจล., 33(2), 175-187.

ชนะใจ ต้นไทรทอง, พิทักษ์ ศิริวงศ์, และ ไพโรจน์ วิไลนุช. (2567). อิทธิพลดาราต่อการรับรู้คุณค่าสู่ความตั้งใจเดินทางท่องเที่ยวตามรอยภาพยนตร์. วารสารการบริการและการท่องเที่ยวไทย, 19(1), 78-90.

ฐนันวริน โฆษิตคณิน. (2566). ปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อความสำเร็จในการให้บริการในยุค New normal

ของสำนักงานบัญชีในเขตกรุงเทพมหานครและปริมณฑล. วารสารสหศาสตร์, 23(1), 21-33.

ณหทัย มุขดีสุทธวัฒน์. (2564). ความคาดหวังและการรับรู้ด้านสิ่งดึงดูดใจทางการท่องเที่ยวของนักท่องเที่ยวชาวไทยที่เดินทางมายังพื้นที่อำเภอลับแล จังหวัดอุตรดิตถ์. [การค้นคว้าอิสระศิลปศาสตรมหาบัณฑิต] สาขาวิชาอุตสาหกรรมการบริการและการท่องเที่ยว, มหาวิทยาลัยกรุงเทพ.

ณัฏฐ์พัชร์ กาญจนรัตน์, และ กุลพิชญ์ โภไคยอุดม. (2563). องค์ประกอบทางการท่องเที่ยวที่ส่งผลต่อความสนใจท่องเที่ยวเชิงโหยหาอดีตของนักท่องเที่ยวชาวไทยที่อาศัยอยู่ในกรุงเทพมหานคร. วารสารวิทยาศาสตร์การกีฬาและสุขภาพ, 21(2), 283-294.

เบญจวรรณ ขวัญมา. (2564). แรงจูงใจของนักท่องเที่ยวชาวไทย ที่มีต่อการเดินทางท่องเที่ยวตลาดโก้งโค้ง จังหวัดพระนครศรีอยุธยา. วารสารวิชาการ มหาวิทยาลัยการกีฬาแห่งชาติ, 13(2), 125-134.

ประภัสสร โสรมรรค, และ เมษ์ธาวิน พลโยธี. (2565). ปัจจัยที่ส่งผลต่อการตัดสินใจท่องเที่ยวย่านประวัติศาสตร์อย่างยั่งยืนของห้าแยกน้ำพุ ตำบลหมากแข้ง อำเภอเมือง จังหวัดอุดรธานี. วารสารวิชาการการท่องเที่ยวไทยนานาชาติ, 18(1), 21-33.

ศิวพร มีนาภา. (2561). ปัจจัยแรงจูงใจในการท่องเที่ยว และปัจจัยองค์ประกอบของแหล่งท่องเที่ยวที่ส่งผลต่อพฤติกรรมการท่องเที่ยวของนักท่องเที่ยวชาวไทยที่เดินทางมาท่องเที่ยวในจังหวัดพระนครศรีอยุธยา. [การค้นคว้าอิสระศิลปศาสตรมหาบัณฑิต] สาขาวิชาอุตสาหกรรมการบริการ และการท่องเที่ยว, มหาวิทยาลัยกรุงเทพ.

Descarten, R. (2023). Tourism 5A, tourism satisfaction, and electronic word of mouth in a small island destination. Int. JBHOST (J. Bus. Hospitality Tourism), 9(1), 10-18.

Likert, R.. (1967). The Method of Constructing and Attitude Scale. In Reading in Fishbeic, M (Ed.), Attitude Theory and Measurement (pp. 90-95). New York: Wiley & Son.

Poon, A. (1994). The New Tourism Revolution. Tourism Management, 15(2), 91-92.