บทบาทหน้าที่ขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น ในการส่งเสริม และสนับสนุนภาคการเกษตรชุมชนจังหวัดเชียงใหม่
คำสำคัญ:
องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น, ส่งเสริม และสนับสนุนภาคการเกษตร ความร่วมมือ จังหวัดเชียงใหม่บทคัดย่อ
การวิจัยนี้เป็นการวิจัยเชิงปริมาณ มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษา (1) ระดับการส่งเสริม และสนับสนุนชุมชนด้านการเกษตรขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น (อปท.) (2) ระดับความร่วมมือของ อปท. กับหน่วยงานอื่นในการสนับสนุนชุมชนด้านการเกษตร และ(3) ความสัมพันธ์ระหว่างระดับการส่งเสริม และสนับสนุนชุมชน ที่มีต่อความร่วมมือของ อปท. กับหน่วยงานอื่นด้านการเกษตรในจังหวัดเชียงใหม่ ใช้วิธีการศึกษาโดยคัดเลือกตัวอย่างของ อปท. แบบเจาะจง (Purposive Sampling) คัดเฉพาะ อปท. ที่มีพื้นที่ทางการเกษตรร้อยละ 20 ขึ้นไป ทั้งสิ้น 59 แห่ง คิดเป็นร้อยละ 73.75
ผลการศึกษาพบว่าองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นมีระดับในการส่งเสริม และสนับสนุนชุมชนด้านการเกษตรในระดับปานกลาง ค่าเฉลี่ย 3.02 ซึ่งได้แก่ (1)การให้ข้อมูลข่าวสาร (2)ส่งเสริมกิจกรรมภายในชุมชน (3)ด้านบุคลากรทางการเกษตร (4)ด้านงบประมาณตามโครงการ และ(5)การส่งเสริมวัสดุ อุปกรณ์ และเครื่องมือ ระดับความคิดเห็นความร่วมมือของ อปท. กับหน่วยงานอื่นในการสนับสนุนชุมชน ด้านการเกษตร ค่าเฉลี่ยรวม 3.02 อยู่ในระดับปานกลางเช่นกัน และระดับความสำคัญของทั้งสองมีความสัมพันธ์กันในทุกด้าน ดังนั้นหาก อปท. ต้องการจะสนับสนุนด้านการเกษตรในพื้นที่ของตนเองให้มากขึ้น หรือให้เหมาะสมกับพื้นที่ของตนควรจะสร้างความร่วมมือทั้งกลุ่มเกษตรกร หน่วยงาน และ อปท. อื่น ๆ ที่เกี่ยวข้อง
เอกสารอ้างอิง
จินดา ขลิบทอง และเฉลิมศักดิ์ ตุ้มหิรัญ. (2555). การพัฒนารูปแบบการส่งเสริมการเกษตรเพื่อการพึ่งพาตนเองของชุมชน. สถาบันวิจัยและพัฒนา: มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.
ชลิดา ทุกข์สูญ และอาวรณ์ โอภาสพัฒนกิจ. (2559). การวิเคราะห์ศักยภาพของเจ้าหน้าที่เกษตรกรขององค์กรปกครองท้องถิ่นและกลุ่มเกษตรกรผู้ปลูกข้าวเพื่อการวางแผนพัฒนาที่เหมาะสม. วารสารการพัฒนาชุมชนและคุณภาพชีวิต. 4(2). 200-211.
ณัฐพล ใจจริง และกฤษณ์ วงศ์วิเศษธร.( ม.ป.ป). ข้อบัญญัติท้องถิ่น. สืบค้นเมื่อ 15 มีนาคม 2562, จาก http://wiki.kpi.ac.th/index.php?title=ข้อบัญญัติท้องถิ่น_(ผศ.ดร.ณัฐพล_ใจจริงและกฤษณ์_วงศ์ วิเศษธร). ฐิติกรณ์ ...
เทิดชาย ช่วยบำรุง. (2552). บทบาทขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นกับการพัฒนาการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืนบนฐานแนวคิดเศรษฐกิจพอเพียง. วิทยาลัยพัฒนาการปกครองท้องถิ่นสถาบันพระปกเกล้า: สำนักพิมพ์คณะรัฐมนตรีและราชกิจจานุเบกษา.
ธนุพงษ์ บุญญประภา. (2556). ความต้องการโครงการส่งเสริมการเกษตรของเกษตรกร ในศูนย์พัฒนา
โครงการหลวงแกน้อย อำเภอเชียงดาว จังหวัดเชียงใหม่. (วิทยานิพนธ์ ปริญญามหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยแม่โจ้.
บุญชม ศรีสะอาด. (2532). วิธีการทางสถิติสำหรับการวิจัย เล่ม 1. กรุงเทพฯ : ภาควิชาพื้นฐานของการศึกษา คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ มหาสารคาม.
พงษ์ศักดิ์ อังกสิทธิ์. (2545). แนวคิดเกี่ยวกับการส่งเสริมการเกษตร. ในประมวลสาระชุดวิชาการส่งเสริมการเกษตรเพื่อการพัฒนา. นนทบุรี: มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.
วีระศักดิ์ เครือเทพ. (2550). เครือข่าย: นวัตกรรมการทำงานขององค์กรปกครองท้องถิ่น. กรุงเทพฯ: สำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย.
วุฒิสาร ตันไชย และคณะ. (2542). การมีส่วนร่วมของประชาชนในการปกครองท้องถิ่น. รายงานวิจัย, กรุงเทพฯ : ศูนย์ศึกษาการพัฒนาประชาธิปไตย มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
สมคิด เลิศไพฑูรย์. (2547). กฎหมายการปกครองท้องถิ่น. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์คณะรัฐมนตรีและ ราชกิจจานุเบกษา.
สำนักงานจังหวัดเชียงใหม่. (2561). แผนพัฒนาจังหวัดเชียงใหม่ พ.ศ.2561 – 2564. สืบค้นเมื่อ 21 เมษายน 2561, จาก http://www.chiangmai.go.th/web2556/.
อลงกต สารกาล และศักดิ์สิทธิ์ ฆารเลิศ. (2561). แนวทางการสร้างองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นที่เป็นเลิศ
ด้านการเสริมสร้างเครือข่ายรัฐ เอกชน และประชาสังคม: กรณีศึกษาเทศบาลเมืองร้อยเอ็ด. วารสารรัฐศาสตร์และรัฐประศาสนศาสตร์, 9(1). 29-58.
อนุรัตน์ อนันทนาธร, (ม.ป.ป.). แบบจำลองความรู้ความเข้าใจทางการเมือง ความโน้มเอียงทางการเมือง และการมีส่วนร่วมทางการเมืองของนักศึกษา สถาบันการศึกษาในเขตพื้นที่ภาคตะวันออกของประเทศไทย สืบค้นเมื่อ 21 ธันวาคม 2562, จาก http://bkf-sao.go.th/UserFiles/File/Sao/1.human%20resource%20Management%20Local.pdf.
McGuire, M. (2006). Collaborative Public Management: Assessing What We Know and How We Know It. (Special issues). Public Administrative Review, 66(6 ). 33-43.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
This article has been published in the Journal of Humanities and Social Sciences at Prince of Songkla University, Pattani Campus.
