ศาสตร์พระราชาสู่การพัฒนาท้องถิ่นอย่างยั่งยืน

Main Article Content

ผการัตน์ พินิจวัฒน์

บทคัดย่อ

การเปลี่ยนแปลงทางเศรษฐกิจและสังคมของโลกในปัจจุบัน ส่งผลให้ประเทศไทยต้องเผชิญกับความท้าทายจากรอบด้านทั้งภายในและภายนอกประเทศ มีการพัฒนามาอย่างต่อเนื่องตามแนวทางการพัฒนาแบบประเทศในแถบตะวันตกตามกระแสหลัก ส่งผลให้เกิดการใช้ทรัพยากรอย่างฟุ่มเฟือยและไม่เป็นธรรม อธิปไตยในการจัดการทรัพยากรของประเทศสูญหายไป การละทิ้งภูมิปัญญาและเทคโนโลยีดั้งเดิม ละเลยการพัฒนาชุมชนชนบท เกิดความเสื่อมโทรมอย่างต่อเนื่องของทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม การขาดความเป็นธรรมในการเข้าถึงและใช้ทรัพยากร การบริโภคเกินความสามารถที่จะรองรับได้ของทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม และศีลธรรมของสังคมเสื่อมลง ซึ่งไม่สอดคล้องกับบริบทของพื้นที่ทั้งในแง่ระบบคิด และวิถีชีวิตของชุมชน เป็นภาพสะท้อนความจริงให้เห็นถึงการพัฒนาที่ขาดความสมดุลอย่างรุนแรง


          ศาสตร์พระราชาสู่การพัฒนาท้องถิ่นอย่างยั่งยืน จึงเป็นแนวทางในการแก้ไขและป้องกันปัญหาความเปลี่ยนแปลงดังกล่าว โดยเฉพาะหลักปรัชญาของเศรษฐกิจพอเพียงที่จะนำมาเสริมสร้างโอกาสให้กับคนในท้องถิ่นไทย ทั้งในการประกอบอาชีพให้แก่ผู้ยากจนและด้อยโอกาสทางสังคมให้สามารถพึ่งตนเองได้ รวมทั้งสร้างทางเลือกจากการผลิต และการบริการที่หลากหลายภายใต้หลักความพอดี และเดินทางสายกลาง เพื่อเพิ่มคุณภาพชีวิตของประชาชนในประเทศ ที่เหมาะสมในทุกระดับ ตั้งแต่ระดับปัจเจก ระดับครอบครัว ระดับชุมชน ระดับสาขาในการผลิตและระดับประเทศ เพื่อปรับวิถีชีวิตของคนไทยและทิศทางการพัฒนาประเทศ และนำไปสู่ “การเกื้อกูลและแบ่งปันกัน ช่วยลดความเหลื่อมล้ำ” สู่การพัฒนาที่สมดุล ทั้งด้านเศรษฐกิจ สังคม สิ่งแวดล้อม ให้ท้องถิ่นไทยไกลอย่างมั่นคง มั่งคั่ง และยั่งยืนสืบไป

Downloads

Download data is not yet available.

Article Details

บท
บทความวิชาการ

References

กศิพัฎญ์ ทองแกม และโฆสิต แพงสร้อย. (2562). ปัญหาและแนวทางการแก้ไขสินค้าโอทอปตามหลักพุทธวิธีในจังหวัดอุดรธานี. วารสารมหาจุฬานาครทรรศน์, 6(7), 1469-3488.

กิ่งแก้ว ปะติตังโข, สมหมาย ปะติตังโข, ครุปกรณ์ ละเอียดอ่อน และอุทิศ ทาหอม. (2561). รูปแบบการเสริมสร้างความเข้มแข็งกลุ่มข้าวพันธุ์พื้นเมืองชุมชนบ้านลิ่มทองตำบลหนองโบสถ์ อำเภอนางรอง จังหวัดบุรีรัมย์ .วารสารรามคำแหงฉบับมนุษยศาสตร์, 37(2), 99-134.

จามรี พระสุนิล. (2562). ย้อนรอยพระบาทที่ยาตรา เรียนรู้สู่ศาสตร์พระราชา. วารสารมนุษยศาสตร์สังคมศาสตร์, 36(3), 1-38.

ชรินทร์ มั่งคั่ง. (2561). การถ่ายทอดองค์ความรู้ศาสตร์พระราชาของครูศูนย์การเรียนรู้ชุมชนเพื่อส่งเสริมความเป็นพลเมืองวิถีเขียวของผู้เรียนในพื้นที่โครงการหลวงภาคเหนือของไทย. วารสาร Veridian E-Journal. มหาวิทยาลัยศิลปากร, 11(1),1503-1521.

ชูสิทธิ์ ชูชาติ. (2554). หลักการทรงงานตามรอยพระยุคลบาท. เชียงใหม่: วนิดาการพิมพ์.

ฐานัตถ์ จันทร์อำไพ. (2561). แนวทางการน้อมนำศาสตร์พระราชาสู่การพัฒนางานด้านกิจการพลเรือนของกองทัพอากาศ. กรุงเทพมหานคร: วิทยาลัยป้องกันราชอาณาจักร.

เดชา ปุญญบาล. (2560). 9 ตามรอยบาท ศาสตร์พระราชา. วารสารสมาคมนักวิจัย, 22(2), 13-20.

ปรัชญา ปานเกตุ. (2561). สารานุกรมศาสตร์พระราชา. กรุงเทพมหานคร: สถาพรบุ๊คส์.

พระครูสมุห์ไพฑูรย์ พนมสวย, สุทธญาณ์ โอบอ้อม และ อักษรสวรรค์ ศิริคุณ. (2561). ศาสตร์พระราชากับการพัฒนาทุนมนุษย์ที่ยั่งยืน. วารสารเพื่อการพัฒนาท้องถิ่น, 2(1), 95-108.

พระราชดำรัสสมเด็จพระเทพรัตน ราชสุดา ฯ สยามบรมราชกุมารี. (2554). พระมหากษัตริย์นักพัฒนาเพื่อประโยชน์สุขสู่ปวงประชา. กรุงเทพมหานคร: สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ (สศช.).

พลเดช ปิ่นประทีป. (2542). สู่ความเป็นไทยด้วยพลังของท้องถิ่นข้อเสนอกรอบแนวคิดเพื่อจัดแผนฯ 9. กรุงเทพมหานคร: สถาบันชุมชนท้องถิ่นพัฒนา.

รอม อาวุธคม และ กระทรวงพาณิชย์. (2550). เอกอัจฉริยราชา ปัญญาแห่งแผ่นดิน. กรุงเทพมหานคร:กระทรวงพาณิชย์.

สภานิติบัญญัติแห่งชาติ. (2560). รายงานการสัมมนาของคณะอนุกรรมาธิการการวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี ในคณะกรรมาธิการการสื่อสารมวลชน การวิทยาศาสตร์ เทคโนโลยี และสารสนเทศ สภานิติบัญญัติแห่งชาติ. กรุงเทพมหานคร: สภานิติบัญญัติแห่งชาติ.

สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2560). ร่างยุทธศาสตร์ระยะ 20 ปี. สืบค้น 12 กันยายน 2564. จาก www.nesdb.go.th.

เสรี พงศ์พิศ. (2554). เศรษฐกิจพอเพียง เกิดได้ถ้าใจปรารถนา. กรุงเทพมหานคร: เทียนวรรณ.

Punyabal, D. (2017). “9 Root of The King’s Philosophy”. Journal of the Association of Researchers, 22(2), 13-20.