กระบวนการสร้างสรรค์ศิลปะการแสดงในงานแสดงคอนเสิร์ตแบบเบิร์ด เบิร์ด โชว์ บริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ จำกัด (มหาชน)

Main Article Content

ฐพัชร์ ฤทธิ์ชัย
ปัทมาวดี ชาญสุวรรณ

บทคัดย่อ

          บทความนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษากระบวนการสร้างสรรค์และการบริหารจัดการแสดงในคอนเสิร์ตแบบเบิร์ด เบิร์ดโชว์ ครั้งที่ 2 พ.ศ. 2530, คอนเสิร์ตแบบเบิร์ด เบิร์ด โชว์ ครั้งที่ 5 พ.ศ. 2534 และคอนเสิร์ตแบบเบิร์ด เบิร์ด โชว์ ครั้งที่ 11 พ.ศ. 2561 และ 2) ศึกษากลวิธีการสร้างรูปแบบการแสดงที่ส่งเสริมศิลปวัฒนธรรมไทยในคอนเสิร์ตแบบเบิร์ด เบิร์ด โชว์ ครั้งที่ 2 พ.ศ. 2530, คอนเสิร์ตแบบเบิร์ด เบิร์ด โชว์ ครั้งที่ 5 พ.ศ. 2534 และคอนเสิร์ตแบบเบิร์ด เบิร์ด โชว์ ครั้งที่ 11 พ.ศ. 2561 การวิจัยได้เลือกใช้ระเบียบวิธีวิจัยเชิงคุณภาพ ด้วยการศึกษาจากเอกสาร งานวิจัยที่เกี่ยวข้อง               การสัมภาษณ์ และสื่อวิดีทัศน์ รวมถึงข้อมูลจากประสบการณ์ร่วมปฏิบัติงานคอนเสิร์ตแบบเบิร์ด เบิร์ด โชว์ และสรุปผลการวิจัยด้วยวิธีการการพรรณนาวิเคราะห์


          ผลการวิจัยพบว่า กระบวนการสร้างสรรค์การบริหารจัดการ และกลวิธีการสร้างสรรค์รูปแบบการแสดงที่ส่งเสริมศิลปวัฒนธรรมไทย การแสดงในคอนเสิร์ตแบบเบิร์ด เบิร์ด โชว์ โดยบริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ จำกัด (มหาชน) ที่ได้ดำเนินการจัดขึ้นอย่างต่อเนื่องมากว่า 30 ปี และมีศิลปินเจ้าของคอนเสิร์ต คือ ธงไชย แมคอินไตย์ หรือ เบิร์ด ศิลปินที่ได้รับความนิยมตลอดมาตั้งแต่เริ่มมีผลงานเพลงเป็นของตนเองในปี พ.ศ. 2526 จนได้เข้ามาเป็นศิลปินภายใต้สังกัด บริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ จำกัด (มหาชน) ในส่วนของกระบวนการสร้างสรรค์ศิลปะการแสดงในรูปแบบการส่งเสริมศิลปวัฒนธรรมไทยนั้น ได้มีการนำเสนองานทางด้านศิลปะการแสดงบรรจุเข้าไปในคอนเสิร์ต เพื่อเพิ่มความบันเทิง และสอดแทรกศิลปวัฒนธรรมอันดีงามของไทย ภายใต้การนำเสนอผลงานในรูปแบบสร้างสรรค์การแสดงโดยการประยุกต์และนำเอาประเพณีของไทยมาผสมผสานกับบทเพลงของศิลปิน ธงไชย แมคอินไตย์

Downloads

Download data is not yet available.

Article Details

บท
บทความวิจัย

References

กาญจนา แก้วเทพ และสมสุข หินวิมาน. (2551). สายธารแห่งนักคิดทฤษฎีเศรษฐศาสตร์การเมืองกับสื่อสารศึกษา. กรุงเทพมหานคร: ภาพพิมพ์.

จิรภัทร ทองบุญเรือน. (2559). การศึกษาพฤติกรรมและกลยุทธ์ทางการตลาดที่มีผลต่อการรับชมการเผยแพร่งานแสดงดนตรีสดและบันทึกการแสดงดนตรีสดของผู้บริโภคในเขตกรุงเทพมหานคร(การค้นคว้าอิสระปริญญามหาบัณฑิต). กรุงเทพมหานคร: มหาวิทยาลัยกรุงเทพ.

ชัยอนันต์ สมุทรวณิช. (2540). วัฒนธรรมคือทุน. กรุงเทพมหานคร: พี.เพรส.

ตรีทิพ บุญแย้ม. (2561). รูปแบบทางการตลาดและแนวโน้มธุรกิจการจัดแสดงดนตรีสดประเภทดนตรีสมัยนิยมในประเทศไทย. วารสารวิชาการบริหารธุรกิจสมาคมสถาบันอุดมศึกษาเอกชนแห่งประเทศไทยในพระราชูปถัมภ์ สมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี, 8(1), 174-193.

ประยุทธ์ ศิริกุล. (2551). การประยุกต์นาฎกรรมไทยร่วมสมัยสำหรับการแสดงคอนเสิร์ต (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต). กรุงเทพมหานคร: มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.

ธเนศ ขำเกิด. (2548). การสร้างสรรค์ความรู้ตามทฤษฎี Constructionism. วารสารเทคโนโลยี (สมาคมส่งเสริมเทคโนโลยีไทย-ญี่ปุ่น), 31(178), 163-164.

มณฑลี ศาสนนันทน์. (2550). การออกแบบผลิตภัณฑ์เพื่อการสร้างสรรค์นวัตกรรมและวิศวกรรมย้อนรอย. กรุงเทพมหานคร: มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.

วรรณฎีกา โกศการิกา. (2546). กลยุทธ์การจัด แบบ เบิร์ด เบิร์ด โชว์ เพื่อส่งเสริมภาพลักษณ์ของธงไชย แมคอินไตย์ (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต). กรุงเทพมหานคร: มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.

สุรพล วิรุฬห์รักษ์. (2547). หลักการแสดงนาฏยศิลป์ปริทรรศน์. กรุงเทพมหานคร: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

GMM Grammy. (2563). ข้อมูลคอนเสิร์ต. สืบค้น 15 มิถุนายน 2563. จาก https://www.gmm grammy.com.

CHAMPION, Dean, J. (1984). Sociology. New York: Holt Rinehart & Winston.