การอนุรักษ์ศิลปวัฒนธรรมท้องถิ่นของพระสงฆ์

Main Article Content

พระครูสมุห์วิโรจน์ คุณวีโร (ตันบริบูรณ์)

บทคัดย่อ

                     การอนุรักษ์ศิลปวัฒนธรรมท้องถิ่นเป็นการรักษาวิถีชีวิตของชนชาติไทยที่มีความเจริญงอกงาม ความเป็นระเบียบเรียบร้อย และศีลธรรมอันดีของประชาชน พระพุทธศาสนามีบทบาทสำคัญในส่งเสริมวัศิลปวัฒนธรรมที่ทำให้คนไทยมีใจกว้าง ไม่มีนิสัยกีดกัน หรือเบียดเบียนชนชาติอื่นหรือศาสนาอื่น มีไมตรีต่อทุกคนตลอดจนทำให้คนไทยยอมรับและปรับตัวเข้ากับสิ่งที่มาจากต่างวัฒนธรรมได้ง่าย ในด้านสังคมและวัฒนธรรม การปกครอง เพราะเหตุที่ได้รับอิทธิพลจากหลักธรรมคำสอนในทางพระพุทธศาสนาเกี่ยวกับการปกครองอยู่มากทั้งที่เกี่ยวกับผู้ปกครอง ผู้อยู่ในปกครองและวิธีการปกครอง เป็นต้น อย่างไรก็ตาม ความสำเร็จของการอนุรักษ์อยู่ที่พื้นฐานทางวัฒนธรรมของแต่ละกลุ่มประชาชาติหรือแต่ละกลุ่มสังคม วัฒนธรรมจะเปลี่ยนไปเป็นความเจริญก็อยู่ที่คนในสังคมมีปัญญาความสามารถค้นพบสิ่งที่มีอยู่แล้วแต่ยังซ่อนเร้นอยู่และประดิษฐ์เสริมสิ่งใหม่บนรากฐานสิ่งเก่า การเปลี่ยนแปลงไปข้างหน้าเท่านั้นที่จะทำให้วัฒนธรรมมีเสถียรภาพ ดังที่ในเชิงวิชาการเรียกว่า วัฒนธรรมมีพลวัตเพื่อรักษาเสถียรภาพและบุคลิกของสังคมตนเอาไว้ตลอดไป พระพุทธศาสนาเป็นเหมือนรากเหง้าแห่งความเป็นชาติ และเป็นเอกลักษณ์ดั้งเดิมของประเทศไทยทั้งด้านสังคม และวัฒนธรรม อาจกล่าวได้ว่า องค์กรสงฆ์และตัวของพระสงฆ์ เป็นกลไกขับเคลื่อนวิถีชีวิตของชาวพุทธให้เคลื่อนที่ไปอย่างมั่นคงแบบพุทธ ขณะเดียวกันกระแสทางสังคม บ้านเมือง เหตุการณ์ต่าง ๆ ก็มีส่วนกำหนดบทบาทให้พระสงฆ์ต้องพัฒนาและปรับกลยุทธ์ในการสั่งสอน และอบรมประชาชนทุกกลุ่มอย่างฉลาด และเป็นปัจจุบัน

Downloads

Download data is not yet available.

Article Details

บท
บทความวิชาการ

References

กรมประชาสัมพันธ์. พระราชดำรัสในพิธีเปิดพิพิธภัณฑ์สถานแห่งชาติรามคำแหง จังหวัดสุโขทัย 25 มกราคม 2507. สืบค้นเมื่อ 21 สิงหาคม 2559 จาก http://www.watmoli.com.
กรมศิลปากร. (2544). คู่มือถวายความรู้แด่พระสังฆาธิการในการดูแลรักษามรดกทางศิลปวัฒนธรรม. (พิมพ์ครั้งที่ 3). กรุงเทพมหานคร: สมานพันธ์.
กาญจนา แก้วเทพ. (2539). การพึ่งตนเอง: ศักยภาพในการพัฒนาชนบท. กรุงเทพมหานคร: สภาคาทอลิก แห่งประเทศไทยเพื่อการพัฒนา.
เกษม จันทร์แก้ว. (2541). เอกสารการสอนชุมวิชานิเวศวิทยาและการจัดการป่าไม้ การจัดการสิ่งแวดล้อม (หน่วยที่ 8). กรุงเทพมหานคร: มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.
คณาจารย์มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. (2551). วัฒนธรรมไทย. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
จิระวิณ์ โกมลเปลิน. หมวดวิชาส่งเสริมสุขภาพชีวิต 3 (เลือก) ภาคกลาง. กรุงเทพมหานคร: เสมาธรรม.
ณรงค์ เส็งประชา. (2539). พื้นฐานวัฒนธรรมไทย. กรุงเทพมหานคร: โอเดียนสโตร์.
เดชา บุญคุ้ม. “การอนุรักษ์และการพัฒนา”, ใน การอนุรักษ์สถาปัตยกรรมและชุมชน เนื่องในวาระครบรอบสถาปนา 80 ปี จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย. (เมษายน 2540).
ทัตฐิดา นาคเกษม. (2550). ไทยศึกษา. กรุงเทพมหานคร: โอเดียนสโตร์.
นิยพรรณ วรรณศิริ. (2540). มานุษยวิทยา สังคมและวัฒนธรรม. กรุงเทพมหานคร: มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์.
ประพันธ์ กุลวินิจฉัย. (2550). ค้นหาอะไรในวันสงกรานต์. พุทธจักร. 61(4), 154-165
ผจงจิตต์ อธิคมนันทะ. (2543). สังคมและวัฒนธรรมท้องถิ่นไทย. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์มหาวิทยาลัยรามคำแหง.
เพิ่มพูน เศรษฐวรกุล. (2544). การเปลี่ยนแปลงทางวัฒนธรรมกับการพัฒนาสังคม. กรุงเทพมหานคร: ซี. อาร์. พริ้นติ้ง.
ยศ สันตสมบัติ. (2539). ท่าเกวียน. กรุงเทพมหานคร: โครงการจัดพิมพ์คบไฟ.
ราชบัณฑิตยสถาน. (2554). พจนานุกรมฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. 2554. กรุงเทพมหานคร: ราชบัณฑิตยสถาน.
สมศักดิ์ ศรีสันติสุข. (2546). สังคมวิทยาชุมชน: หลักการศึกษาวิเคราะห์และปฏิบัติงานชุมชน. ขอนแก่น: มหาวิทยาลัยขอนแก่น.
สำนักงานคณะกรรมการกฤษฎีกา. (2535). พระราชบัญญัติโบราณสถาน โบราณวัตถุ ศิลปวัตถุ และพิพิธภัณฑ์สถานแห่งชาติ พ.ศ. 2505 และแก้ไขเพิ่มเติม (ฉบับที่ 2) พ.ศ. 2535. ราชกิจจานุเบกษา เล่ม 109/ตอนที่ 38.
สำนักงานคณะกรรมการวัฒนธรรมแห่งชาติ. (2551). ความหมายและขอบข่ายของวัฒนธรรม. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์คุรุสภาลาดพร้าว.
สุพัตรา สุภาพ. (2541). สังคมและวัฒนธรรมไทย ค่านิยม: ครอบครัว: ศาสนา: ประเพณี. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์ไทยวัฒนาพานิช.
สุพัตรา สุภาพ. (2540). สังคมวิทยา. (พิมพ์ครั้งที่ 19). กรุงเทพมหานคร: ไทยวัฒนาพานิช.
สุรสวัสดิ์ สุขสวัสดิ์. (2542). การอนุรักษ์ศิลปกรรม. เชียงใหม่: คณะวิจิตรศิลป์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.
สุวิชชาญ เกษจำนง. (2554). ภาษากับวัฒนธรรม. กรุงเทพมหานคร: เอกรินทร์กรุ๊ป.
Weaver Martin E.. (1993). Conserving Buildings: Guide to Techniques and Materials.New York: John Wiley & Sons.