แนวทางการพัฒนาคุณภาพชีวิตเชิงพุทธบูรณาการของประชาชน แนวทางการพัฒนาคุณภาพชีวิตเชิงพุทธบูรณาการของประชาชน
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
แนวทางการพัฒนาคุณภาพชีวิตประชาชนโดยใช้อรรถธรรมในพระพุทธศาสนาเป็นแกนกลางในการบูรณาการอย่างเป็นองค์รวมครอบคลุม 4 มิติหลัก ผลการศึกษาและวิเคราะห์พฤติกรรมประชาชนชาวพุทธพบว่า การพัฒนาคุณภาพชีวิตมีประสิทธิภาพต้องอาศัยการเชื่อมโยงหลักพุทธธรรมเข้ากับบริบทการดำเนินชีวิต มิติด้านครอบครัว มุ่งเน้นการบูรณาการหลักฆราวาสธรรมเพื่อสร้างรากฐานความสัมพันธ์มั่นคงผ่านความซื่อสัตย์ การฝึกตน ความอดทน ความเสียสละประโยชน์ส่วนตนมิติด้านเศรษฐกิจ ประยุกต์ใช้หลักทิฏฐธัมมิกัตถะ เพื่อสร้างความมั่งคั่งอย่างสัมมาอาชีพ เน้นความขยันหมั่นเพียร การบริหารจัดการทรัพยากร การสร้างเครือข่ายกัลยาณมิตร การดำรงตนตามหลักทางสายกลาง มิติด้านสังคม บูรณาการหลักสังคหวัตถุ
เพื่อเสริมสร้างทุนทางสังคมผ่านการแบ่งปัน การสื่อสารเชิงสร้างสรรค์ การบำเพ็ญประโยชน์ การวางตนอย่างเสมอภาค มิติด้านจิตใจ ใช้หลักศีล 5 เป็นบรรทัดฐานในการควบคุมพฤติกรรมเพื่อสร้างความมั่นคงทางจริยธรรม และกระตุ้นให้เกิดการพัฒนาปัญญาใฝ่เรียนรู้อย่างต่อเนื่อง การพัฒนาในลักษณะบูรณาการเชิงระบบนี้ ย่อมส่งผลให้เกิดการเกื้อกูลกันในทุกมิติ นำไปสู่การยกระดับคุณภาพชีวิตให้เกิดภาวะสมดุลระหว่างวัตถุและจิตใจ อันเป็นรากฐานสำคัญในการขับเคลื่อนชุมชนประเทศชาติให้เกิดความเจริญรุ่งเรืองอย่างยั่งยืนในระยะยาว และแนวทางการพัฒนาคุณภาพชีวิตประชาชนควรดำเนินการลักษณะการนำหลักธรรมในพระพุทธศาสนาไปบูรณาการกับกิจกรรมในชีวิตประจำวัน แสดงถึงการพัฒนาชีวิต พัฒนาคุณภาพชีวิตแบบพุทธบูรณาการ
Article Details
เอกสารอ้างอิง
เกษม จันทร์แก้ว. (2540). วิทยาศาสตร์สิ่งแวดล้อม. กรุงเทพฯ : มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์
จริยวัตร คมพยัคฆ์. (2545). ปัจจัยที่มีความสัมพันธ์กับพฤติกรรมส่งเสริมสุขภาพของครอบครัวในชุมชนแขวงคลองมหานาค เขตป้อมปราบศัตรูพ่ายกรุงเทพมหานคร. กรุงเทพฯ : มหาวิทยาลัยหัวเฉียวเฉลิมพระเกียรติ
บงกช นพวงศ์ ณ อยุธยา และคณะ. (2554). งานบูรณาการการพัฒนาคุณภาพชีวิตประชาชน ศูนย์อำนวยการบริหารจังหวัดชายแดนภาคใต้ (ศอ.บต.) ปี 2554. รายงานวิจัยประเมินผลเชิงระบบ. ปัตตานี : ศูนย์ศึกษาและพัฒนาธรรมาธิปไตย.
ผาสุก มุธเมธา. (2540). คติชาวบ้านกับการพัฒนาคุณภาพชีวิต. กรุงเทพฯ : โอเดีนสโตร์.
พระมหาสุทิตย์ อาภากโร และเขมณัฎฐ อินทรสุวรรณ. (2553). ตัวชี้วัดความสุข: กลยุทธ์การสร้างและการใช้เพื่อชุมชนเป็นสุข. กรุงเทพฯ : สถาบันเสริมสร้างการเรียนรู้เพื่อชุมชนเป็นสุข,
มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. (2539). พระไตรปิฎกภาษาไทย. ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย เฉลิมพระเกียรติสมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์พระบรมราชินีนาถ. กรุงเทพฯ : โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย
Campbell, A. (1976). Subjective measures of well-being. American Psychologist. 31, 117-124
Maslow, A. H. (1954). Motivation and Personality. New York: Harper and Rows.
Wegner, D. M. (2002). The illusion of conscious will. MIT Press.
