เมืองสามรส: ทุนทางวัฒนธรรมอาหารกับการพัฒนาท้องถิ่นสู่เครือข่ายเมืองสร้างสรรค์ด้านอาหารจังหวัดเพชรบุรี

Main Article Content

์NATEE HEMMANT
ชญาน์ทัต เอี่ยวเรืองสุรัติ

บทคัดย่อ

       บทความวิชาการเรื่อง เมืองสามรส: ทุนทางวัฒนธรรมอาหารกับการพัฒนาท้องถิ่นสู่เครือข่ายเมืองสร้างสรรค์   ด้านอาหารจังหวัดเพชรบุรี มุ่งนำเสนอประเด็นสำคัญ คือ ศึกษาทุนทางวัฒนธรรมอาหารจังหวัดเพชรบุรีและศึกษาการพัฒนาท้องถิ่นสู่เครือข่ายเมืองสร้างสรรค์ด้านอาหารตามแนวทางของยูเนสโก พบว่า เพชรบุรีมีทุนทางวัฒนธรรมอาหารที่หลากหลาย ทรัพยากรในพื้นที่มีความโดดเด่นในรสชาติอาหารสามรสชาติคือ รสเปรี้ยวจากมะนาวแป้น รสหวานจากตาลโตนด รสเค็มจากเกลือสมุทร วัตถุดิบเหล่านี้แสดงให้เห็นความอุดมสมบูรณ์ของทรัพยากรธรรมชาติการสื่อสารเชิงภาพลักษณ์ของจังหวัดเพชรบุรีเป็นสัญลักษณ์ทางการตลาด วัฒนธรรมอาหาร และการท่องเที่ยว การพัฒนาท้องถิ่นสู่เศรษฐกิจสร้างสรรค์ การมีส่วนร่วมของชุมชน ภาครัฐและเอกชน ทำให้จังหวัดเพชรบุรีก้าวไปสู่เมืองสร้างสรรค์ด้านอาหาร

Article Details

ประเภทบทความ
บทความวิชาการ

เอกสารอ้างอิง

กิตติพงษ์ มายา รำพึง ยมศรีทัศน์ อินท์ธีมา หิรัญอัครวงศ์ ศันสนีย์ ทิมทอง ศุภัคษร มาแสวง และ ณนนท์ แดงสังวาล.

(2566). องค์ประกอบเรื่องเล่าอาหารเมืองเพชร: เมืองสามรส. วารสารการวิจัยกาสะลองคำ, 17 (2), 35-47.

กลุ่มยุทธศาสตร์และข้อมูลเพื่อพัฒนาจังหวัด. (2561). แผนพัฒนาจังหวัดเพชรบุรี พ.ศ. 2561-2565 ฉบับทบทวน ประจำ

ปีงบประมาณ 2561. เพชรบุรี: สำนักงานจังหวัดเพชรบุรี.

กลุ่มยุทธศาสตร์และข้อมูลเพื่อพัฒนาจังหวัด. (2567). แผนพัฒนาจังหวัดเพชรบุรี พ.ศ. 2566-2570 ฉบับทบทวน ประจำ

ปีงบประมาณ 2567. เพชรบุรี: สำนักงานจังหวัดเพชรบุรี.

กรมส่งเสริมวัฒนธรรม. (2562). เมืองสร้างสรรค์กับการพัฒนาท้องถิ่น. กรุงเทพฯ: กระทรวงวัฒนธรรม.

ชัชชพันธ์ เล็กเจริญ. (2559). การตลาดเชิงประสบการณ์กับความภักดีของผู้บริโภคในการชมการแสดงทอล์คชว์.

วิทยานิพนธ์ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต สาขานิเทศศาสตร์และนวัตกรรม คณะนิเทศศาสตร์และนวัตกรรมการจัดการ

สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์.

วิธวิทย์ ประสานศักดิ์ทวี จารุวรรณ ขำเพชร และ กัมปนาท บริบูรณ์. (2560). การจัดการศึกษาตลอดชีวิตโดยใช้ทุนทาง

วัฒนธรรมของชนเผ่า ญัฮกุร. วารสารวิชาการ Veridian E-Journal, Silpakorn University สาขามนุษยศาสตร์

สังคมศาสตร์และศิลปะ, 10 (2), 110-123.

วันเพ็ญ มังศรี. (2565). เพชรบุรีเครือข่ายเมืองสร้างสรรค์ของยูเนสโก. วารสารรัฏฐาภิรักษ์, 64 (1), 85-99.

ศิรินทรา บุญรอด. (2559). การมีส่วนร่วมของประชาชนกับการพัฒนาท้องถิ่นในพื้นที่องค์การบริหารส่วนตำบลท่าสะท้อน

อำเภอพุนพิน จังหวัดสุราษฎร์ธานี. สารนิพนธ์รัฐประศาสนศาสตร์มหาบัณฑิต สาขารัฐประศาสนศาสตร์ คณะบัณฑิต

วิทยาลัย มหาวิทยาลัยเกริก.

สำนักงานเกษตรและสหกรณ์จังหวัดเพชรบุรี. (2567). ข้อมูลพื้นฐานจังหวัดเพชรบุรี. ค้นเมื่อ กันยายน 25, 2568,

จาก https://www.opsmoac.go.th/phetchaburi-dwl-files-461991791897.

Cheraghipur, F., and Hesam, M. (2024). The Impact of Creative Food City Brand On the Development of

Urban Tourism the Case Study of Rasht City. Geographical Planning of Space, 14 (1), 131-149.

Unesco. (2004). Creative Cities For Sustainable Development. ค้นเมื่อ กันยายน 25, 2568,

จากhttps://bic.moe.go.th/images /stories/pdf /Creative_City_Network_Project_UCCN.pdf.

Yusuf, M., Aji, K. B., and Raharjana, D. T. (2025). Cultural capital and sustainable tourism in the Kei

Islands: the role of tradition in island tourism development. Journal of Tourism and Cultural

Change, 23 (4), 1-26.