การยกระดับการจัดการทุนทางวัฒนธรรมชุมชนบ้านดงกลาง ตำบลดงกลาง อำเภอเมือง จังหวัดพิจิตร เพื่อรองรับการพัฒนาการท่องเที่ยวเชิงประสบการณ์

ผู้แต่ง

  • ภรวลัญช์ มาอยู่ คณะวิทยาการจัดการ มหาวิทยาลัยราชภัฏเพชรบูรณ์
  • วันฉัตร กันหา คณะวิทยาการจัดการ มหาวิทยาลัยราชภัฏเพชรบูรณ์
  • ณัฐณิชา อินทร์เพ็ญ คณะวิทยาการจัดการ มหาวิทยาลัยราชภัฏเพชรบูรณ์
  • ฐิติกานต์ แก้ววิเศษ คณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏเพชรบูรณ์
  • ทิวาวรรณ ศิริเจริญ กันหา คณะวิทยาการจัดการ มหาวิทยาลัยราชภัฏเพชรบูรณ์

คำสำคัญ:

การท่องเที่ยวเชิงประสบการณ์, ทุนทางวัฒนธรรม, ชุมชนบ้านดงกลาง

บทคัดย่อ

การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์ 1) เพื่อสำรวจและรวบรวมมรดกภูมิปัญญาท้องถิ่นทางการท่องเที่ยวในชุมชนบ้านดงกลาง 2) เพื่อศึกษาศักยภาพภูมิปัญญาท้องถิ่นที่สอดคล้องต่อความต้องการของนักท่องเที่ยว และ 3) เพื่อหาแนวทางการเชื่อมโยงภูมิปัญญาท้องถิ่นชุมชนบ้านดงกลางสู่การพัฒนาการท่องเที่ยวเชิงประสบการณ์ โดยใช้วิธีการวิจัยแบบผสมผสาน แบ่งออกเป็นการวิจัยเชิงปริมาณ มีประชากรและกลุ่มตัวอย่าง ได้แก่ นักท่องเที่ยวชาวไทยที่สนใจในกิจกรรมการท่องเที่ยวเชิงประสบการณ์ จำนวน 400 คน โดยวิธีการเก็บรวบรวมแบบสอบถามออนไลน์ กระจายผ่านช่องทางโซเชียลมีเดียในกลุ่มเครือข่ายนักท่องเที่ยว อายุตั้งแต่ 25 ปีขึ้นไปที่สนใจในกิจกรรมการท่องเที่ยว แล้วนำข้อมูลที่ได้มาวิเคราะห์ผลทางสถิติพื้นฐาน สถิติเชิงอนุมาน และอภิปรายผลตามวัตถุประสงค์ ส่วนการวิจัยเชิงคุณภาพ มีกลุ่มผู้ให้ข้อมูลหลักผู้นำชุมชน ปราชญ์ชาวบ้าน คนในชุมชน หน่วยงานภาครัฐและเอกชนในพื้นที่ และนำทุนทางวัฒนธรรมและภูมิปัญญาท้องถิ่นที่มีศักยภาพทางการท่องเที่ยวมาเพิ่มมูลค่าและคุณค่าเชิงประสบการณ์ เพื่อนำเสนอต่อนักท่องเที่ยว และข้อเสนอแนะในด้านการท่องเที่ยวในพื้นที่ โดยวิธีกำหนดเลือกกลุ่มตัวอย่างแบบเจาะจง จำนวน 28 คน ใช้เครื่องมือการวิจัย ได้แก่ แบบสัมภาษณ์กึ่งโครงสร้าง และการประชุมกลุ่มย่อย แล้วใช้การวิเคราะห์เนื้อหา ผลการวิจัยพบว่า ทุนทางวัฒนธรรมชุมชนบ้านดงกลางมีความโดดเด่นในด้านงานประเพณี ภูมิปัญญา วิถีชีวิต  งานหัตถกรรมที่หลากหลาย และสิ่งแวดล้อมภายในชุมชนที่สงบ เรียบง่าย เหมาะแก่การพักผ่อนและสร้างประสบการณ์ใหม่ๆ และจากการรวบรวมแบบสอบถามนักท่องเที่ยวชาวไทย มีความคาดหวังและความต้องการของนักท่องเที่ยวเชิงประสบการณ์ โดยรูปแบบกิจกรรมการท่องเที่ยวเชิงประสบการณ์ 3 อันดับแรกที่ได้รับความสนใจมากที่สุด ได้แก่ กิจกรรมวิถีชีวิตเชิงเกษตรกรรม กิจกรรมงานด้านศิลปะและเครื่องจักสาน และกิจกรรมการทำอาหารท้องถิ่น ตามลำดับ ซึ่งนักท่องเที่ยวส่วนใหญ่ให้ความสำคัญต่อการเข้าถึงประสบการณ์ท้องถิ่นมากที่สุด

เอกสารอ้างอิง

กชมาศ แซ่เตียว, จิรารัตน์ ไมยวรรณ, พัชราพร เขียวฉะอ้อน, ภัทราวดี บำรุงวงศ์, อารียา ปานทองทา และ ชัยณรงค์ ศรีรักษ์. (2563). การจัดการความรู้มรดกภูมิปัญญาท้องถิ่นเพื่อวางแผนกิจกรรมท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์กรณีศึกษาชุมชนโนนทัน อำเภอเมือง จังหวัดหนองบัวลำภู. วารสารศิลปศาสตร์และวิทยาการจัดการ, 7(1), 112- 120.

กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา. (2568). สถานการณ์การท่องเที่ยวในประเทศ รายจังหวัด รายเดือน ปี 2567 (Domestic Tourism Statistics ( Classify by region and province 2024)) (ผ่านคณะกรรมการฯ กำกับสถิติ). สืบค้นเมื่อ 30 ตุลาคม 2568, จาก https://www.mots.go.th/news/category/760

การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย. (ม.ป.ป.). ชุมชนคุณธรรมวัดดงกลาง. สืบค้นเมื่อ 10 ธันวาคม 2565, จาก https://thai.tourismthailand.org/Attraction/ชุมชนคุณธรรมวัดดงกลาง

เขมิกา ธีรพงษ์. (2563). การพัฒนาการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมด้วยการออกแบบประสบการณ์. วารสารศิลปกรรมสาร, 13(1), 1-15.

ณัฐธิดา จุมปา และ ธีรวัชร แก้วเปี้ย. (2563). การขับเคลื่อนการจัดการการท่องเที่ยวบนฐานทุนชุมชนชาติพันธุ์ของตำบลแม่สลองนอก อำเภอแม่ฟ้าหลวง จังหวัดเชียงราย. วารสารสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ, 23(1), 20-38.

ทิพย์สุดา พุฒจร และ ฐิติมา เวชพงศ์. (2562). การยกระดับการจัดการวัฒนธรรมท้องถิ่นเพื่อรองรับการท่องเที่ยวเชิงประสบการณ์ท้องถิ่นของพื้นที่ต้นแบบ. รายงานวิจัยฉบับสมบูรณ์. มหาวิทยาลัยศิลปากร

พรรณ์ธิด เหล่าพวงศักดิ์. (2566). การวิเคราะห์องค์ประกอบการท่องเที่ยววิถีเกษตรเชิงสร้างสรรค์ จังหวัดนครปฐม. วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาสารคาม, 44(2), 314- 326.

สไบทิพย์ มงคลนิมิตร์, จิรัชญา โชติโสภานนท์ และ พณกฤษ อุดมกิตติ. (2563). การยกระดับห่วงโซ่คุณค่าการท่องเที่ยวเชิงประสบการณ์ท้องถิ่น กรณีศึกษา เส้นทางพื้นที่ต้นแบบจังหวัดสุโขทัย. วารสารวิชาการท่องเที่ยวไทยนานาชาติ, 16(1), 57- 80.

สุภาพร วิชัยดิษฐ์, ศกลวรรณ คงมานนท์ และ พุธรัตน์ บัวตะมะ. (2565). การเพิ่มมูลค่าภูมิปัญญาผ้าทอท้องถิ่นสู่การท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์. Journal of Modern Learning Development, 7(3), 347-364.

สุรีรัตน์ เครือบคนโท และ กันฑิมาลย์ จินดาประเสริฐ. (2566). การจัดการตลาดท่องเที่ยวเชิงประสบการณ์ของหมู่บ้านทอผ้าในจังหวัดบุรีรัมย์. วารสารวิจัยวิทยาการจัดการ มหาวิทยาลัยราชภัฏสุรินทร, 7(1), 98-112.

Booking.com. (2022). Seven predictions for the creative reimagination of travel in 2023. Retrieved from https://news.booking.com/en/seven-predictions-for-the-creative-reimagination-of-travel-in-2023

Chen, Z. (2023). Theoretical development of the tourist experience: a future perspective. Tourism Recreation Research, 50(2), 199–213. https://doi.org/10.1080/02508281.2023.2255939

Weiers, M. R. (2005). Introduction to business statistics. 5thed. Pennsylvania: Brooks/Cole.

ดาวน์โหลด

เผยแพร่แล้ว

2026-06-07

รูปแบบการอ้างอิง

มาอยู่ ภ., กันหา ว., อินทร์เพ็ญ ณ., แก้ววิเศษ ฐ., & กันหา ท. ศ. (2026). การยกระดับการจัดการทุนทางวัฒนธรรมชุมชนบ้านดงกลาง ตำบลดงกลาง อำเภอเมือง จังหวัดพิจิตร เพื่อรองรับการพัฒนาการท่องเที่ยวเชิงประสบการณ์ . วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์มหาวิทยาลัยธนบุรี, 20(2), 93–104. สืบค้น จาก https://so03.tci-thaijo.org/index.php/trujournal/article/view/297435

ฉบับ

ประเภทบทความ

บทความวิจัย