ผลของกิจกรรมแนะแนวตามแนวคิดทฤษฎีการให้คำปรึกษาเพื่อส่งเสริมการเห็นคุณค่าในตนเองของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 2
คำสำคัญ:
การเห็นคุณค่าในตนเอง, กิจกรรมแนะแนว, ทฤษฎีการให้คำปรึกษา, นักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 2บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์คือ 1) เพื่อพัฒนากิจกรรมแนะแนวตามแนวคิดทฤษฎีการให้คำปรึกษาเพื่อส่งเสริมการเห็นคุณค่าในตนเองในนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 2 และ 2) เพื่อเปรียบเทียบการเห็นคุณค่าในตนเองของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 2 ก่อนและหลังการเข้าร่วมกิจกรรมแนะแนว ประชากรที่ใช้ในการศึกษานักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 2 โรงเรียนสาธิตมหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ ประสานมิตร (ฝ่ายมัธยม) เป็นนักเรียนทั้งสิ้น จำนวน 530 คน โดยผู้วิจัยเก็บข้อมูลจากประชากรทั้งหมดเพื่อศึกษาระดับการเห็นคุณค่าในตนเอง และคัดเลือกจากผลคะแนนของนักเรียนที่ได้จากแบบวัดตั้งแต่เปอร์เซ็นไทล์ที่ 25 ลงมา ที่ใช้ในการทดลอง จำนวน 36 คน เป็นตัวอย่าง และกิจกรรมแนะแนวตามแนวคิดทฤษฎีการให้คำปรึกษา การวิเคราะห์ข้อมูลใช้สถิติพรรณนา ได้แก่ ค่าเฉลี่ย () และส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน (S.D.) ผลการวิจัยพบว่า การเห็นคุณค่าในตนเองของนักเรียนโดยรวมอยู่ในระดับมาก (
= 3.56, S.D. = .44) และเมื่อเปรียบเทียบก่อนและหลังการเข้าร่วมกิจกรรม พบว่าค่าเฉลี่ยหลังการทดลอง (
= 3.69, S.D. = .49) สูงกว่าก่อนการทดลอง ผลการวิจัยแสดงให้เห็นว่ากิจกรรมแนะแนว ตามแนวคิดทฤษฎีการให้คำปรึกษามีประสิทธิผลในการส่งเสริมการเห็นคุณค่าในตนเองของนักเรียนระดับมัธยมศึกษาตอนต้น และสามารถประยุกต์ใช้ในการพัฒนานักเรียนในด้านจิตพิสัยได้อย่างเหมาะสม
เอกสารอ้างอิง
กรมสุขภาพจิต. (2566). สถานการณ์สุขภาพจิตเด็กและวัยรุ่นไทย. กรมสุขภาพจิต กระทรวงสาธารณสุข.
กระทรวงศึกษาธิการ, กรมวิชาการ. (2546). หลักสูตรการศึกษาขั้นพื้นฐาน พุทธศักราช 2544. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์องค์การรับส่งสินค้าและพัสดุภัณฑ์ (ร.ส.พ.).
เกียรติวรรณ อมาตยกุล. (2543). Self Esteem พลังแห่งความเชื่อมั่น. กรุงเทพฯ: ที.พี.พริ้นท์.
ชัยวัฒน์ วงศ์อาษา. (2539). ผลการฝึกอบรมที่มีต่อการเห็นคุณค่าในตนเองของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 5. วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
ดวงมณี จงรักษ์. (2560). ทฤษฎีการให้การปรึกษาและจิตบําบัดเบื้องต้น. กรุงเทพฯ: สมาคมส่งเสริมเทคโนโลยีไทย-ญี่ปุ่น.
ทราย ศรีเงินยวง. (2562). ผลของโปรแกรมการให้คำปรึกษารายบุคคลแบบพฤติกรรมนิยมเพื่อเสริมสร้างทักษะการควบคุมตนเองของนักเรียนระดับชั้นประถมศึกษาปีที่ 5. วารสารการวัดผลการศึกษา, 36(99), 1-17.
นคเรศ นิลวงศ์ และ ทักษ์ อุดมรัตน์. (2560). การพัฒนาชุดฝึกอบรมเพื่อส่งเสริมความภาคภูมิใจในตนเอง สำหรับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาตอนต้นในโรงเรียนขยายโอกาสทางการศึกษา. วารสารศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร, 19(1), 239-253.
พงศ์วัชร ฟองกันทา. (2563). ระดับการรับรู้คุณค่าของตนเอง: ผลกระทบต่อผลการเรียนรู้ของนักศึกษาครูฝึกสอน. วารสารรัชต์ภาคย์, 14(37), 178-187.
สุพัตรา ทาวงศ์. (2549). ผลของการตรวจสอบและประเมินตนเองต่อความภาคภูมิใจในตนเองของวัยรุ่น. วารสารจิตวิทยาคลินิก, 37(2), 43-49.
Corey. (2017). Theory and Practice of Groups Counseling. 10thed. Cengage Learning.
Erikson, E. H. (1968). Identity: Youth and crisis. W. W. Norton & Company.
Maslow, A. H. (1997). Motivation and Personality. New York: Pearson.
Mruk, C. J. (2013). Self-Esteem and Positive Psychology. New York: Springer Publishing Company.
OECD. (2021). 21st-century readers: Developing literacy skills in a digital world. OECD Publishing.
Rogers, C. R. (1980). A Way of Being. Houghton Mifflin.
Rosenberg, M. (1981). Social psychological perspectives. New York: Basic Book.
Trotzer, J. P. (1999). The Counselor and the Group: Intergrating Theory, Training and Practice. MI: Edward Brother.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
ลิขสิทธิ์ (c) 2026 Phoraphak Wong-aroon, Patpailin Dansukon, Chutamat Meeusaha
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
ผลงานที่ปรากฎในวารสารฉบับนี้เป็นลิขสิทธิ์เฉพาะส่วนบุคคลของผู้เขียนซึ่งต้องรับผิดชอบต่อผลทาง กฎหมายที่อาจเกิดขึ้นได้และไม่มีผลต่อกองบรรณาธิการ
