อัตลักษณ์ทางวัฒนธรรมเพื่อการท่องเที่ยวในพื้นที่รอบเหมืองแร่ทองคำภูทับฟ้า จังหวัดเลย
คำสำคัญ:
อัตลักษณ์ทางวัฒนธรรม, การท่องเที่ยวทางวัฒนธรรม, เหมืองแร่ทองคำภูทับฟ้า, จังหวัดเลยบทคัดย่อ
งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1. ศึกษาการแสดงอัตลักษณ์ทางวัฒนธรรมในพื้นที่รอบเหมืองแร่ทองคำ ภูทับฟ้า จังหวัดเลย 2. ส่งเสริมการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมในพื้นที่รอบเหมืองแร่ทองคำภูทับฟ้า โดยผู้วิจัยได้สัมภาษณ์ชาวบ้าน ในพื้นที่ผ่านเครื่องบันทึกเสียง ถ่ายภาพ รวมไปถึงการสังเกตการณ์แบบมีส่วนร่วม นำข้อมูลหลักที่ใช้ในการศึกษาครั้งนี้ มาเรียบเรียงตามการวิเคราะห์และนำเสนอข้อมูล ผลการวิจัยพบว่า การแสดงอัตลักษณ์ทางวัฒนธรรมผ่านการดำรงชีวิตของชาวบ้านในพื้นที่รอบเหมืองแร่ทองคำภูทับฟ้า มีแบบแผนการดำรงชีวิตที่ก่อให้เกิด การแสดงอัตลักษณ์ทางวัฒนธรรม 2 ด้าน คือ ด้านประเพณีและศาสนา เห็นได้จากงานบุญประจำปีและพิธีกรรมพื้นบ้านและด้านอาหารการกิน มีการสืบทอดภูมิปัญญาท้องถิ่นในการปรุงอาหารโดยใช้วัตถุดิบจากธรรมชาติในพื้นที่ อัตลักษณ์เหล่านี้ สะท้อนความผูกพันของชุมชน กับทรัพยากรธรรมชาติ ความเชื่อ และวิถีชีวิตดั้งเดิมที่มีเอกลักษณ์เฉพาะถิ่น อีกทั้งยังมีศักยภาพในการพัฒนาเป็นกิจกรรมการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมอย่างยั่งยืน โดยเน้นการมีส่วนร่วมของชุมชนในกระบวนการอนุรักษ์สร้างรายได้ และถ่ายทอดวัฒนธรรมไปสู่คนรุ่นใหม่
เอกสารอ้างอิง
กฤษณะ เนียมหอม และ กัมปนาท วงษ์วัฒนพงษ์. (2564). การจัดการการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมโดยชุมชน.วารสาร วิชาการร้อยแก่นสาร, 6(11), 350-363.
ธรรมบุญ, สิวาธิดา ภูมิวรรรมุณี, ชนิสสระ เพชรพิษฐาน และ สุกัญญา แปล่งงาม (2567). การวิเคราะห์ศักยภาพของอาหารท้องถิ่นเพื่อสนับสนุนการท่องเที่ยวเชิงนิเวศในจังหวัดสุรินทร์: กรณีศึกษาของตำบลกระโพ อำเภอท่าตูม จังหวัดสุรินทร์. วารสารวิชาการด้านการจัดการเทคโนโลยี (AJMT), 5(2), 29-44.
บุญเลิศ จิตตั้งวัฒนา. (2558). การพัฒนาการท่องเที่ยวแบบยั่งยืน. พิมพ์ครั้งที่ 2. กรุงเทพฯ: ธรรมสาร.
พัชรี แสงทอง. (2562). การพัฒนาเหมืองแร่ปิล็อก อำเภอทองผาภูมิ จังหวัดกาญจนบุรี ให้เป็นแหล่งท่องเที่ยวเพื่อการเรียนรู้. ปริญญามหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์.
มนัส พิพัฒนนันท์, บุญเชิด ชำนิศาสตร์ และ ยุทธวีร์ แก้วทองใหญ่. (2566). ปัจจัยที่ส่งผลต่อการท่องเที่ยวเชิงอาหารเพื่อการพัฒนาการท่องเที่ยวที่ยั่งยืน. วารสาร มจร กาญจนปริทรรศน์, 3(1), 25-39.
สมชาติ นันทธรรมมิโก. (2549). การศึกษาเกี่ยวกับคุณค่าของการเทศนามหาชาติในล้านนา. วิทยานิพนธ์มหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
สุประภา สมนักพงษ์. (2560). อัตลักษณ์ของชากังราวจากเมืองโบราณสู่การพัฒนาการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์. วารสารธุรกิจศรีนครินทรวิโรฒ, 8(2), 350-363.
เสริมศักดิ์ ขุนพล. (2559). การศึกษาอัตลักษณ์ทางวัฒนธรรมความเชื่อของชุมชนเกาะยอ. วารสารปาริชาติ, 28(3), 82-103.
อุดมพร คัมภิรานนท์. (2551). การศึกษาหลักคำสอนของพระพุทธศาสนาที่ปรากฏในวรรณกรรมพระมาลัยคำหลวง. ปริญญามหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
Jenkins, R. (2004). Social Identity. New York: Routledge.
Berger, P. L. & Luckmann, T. (1967). The Social Construction of Reality: A Treatise in the Sociology of knowledge. New York: Anchor Book.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
ลิขสิทธิ์ (c) 2025 Sirinapa Nasrisuk
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
ผลงานที่ปรากฎในวารสารฉบับนี้เป็นลิขสิทธิ์เฉพาะส่วนบุคคลของผู้เขียนซึ่งต้องรับผิดชอบต่อผลทาง กฎหมายที่อาจเกิดขึ้นได้และไม่มีผลต่อกองบรรณาธิการ
