นโยบายความมั่นคงแห่งชาติของไทยกับมิติของกระบวนการนโยบายแบบปรึกษาหารือ
คำสำคัญ:
นโยบายความมั่นคง, การบริหารปกครอง, กระบวนการนโยบายแบบปรึกษาหารือบทคัดย่อ
ปัจจุบันการบริหารงานภาครัฐและการกำหนดนโยบายสาธารณะไม่อยู่ในรูปแบบโครงสร้างดั้งเดิมที่เต็มไปด้วยลำดับการบังคับบัญชา และการสั่งการควบคุมแบบรวมศูนย์นั้นไม่สามารถตอบสนองปัญหาในปัจจุบันซึ่งมีความสลับซับซ้อนได้อีกต่อไป กระแสการบริหารปกครอง (Governance) เปิดโอกาสให้ตัวแสดงอื่น ๆ ที่ไม่ใช่รัฐเข้ามามีบทบาทในการกำหนดนโยบายมากขึ้น นอกจากกระแสของการบริหารปกครองที่เรียกร้องให้ภาคส่วนอื่น ๆ เข้ามามีส่วนร่วมกับการกำหนดนโยบายสาธารณะ การมีส่วนร่วมของภาคส่วนต่าง ๆ ในการกำหนดนโยบายยังถูกผลักดันด้วยกระแสการส่งเสริมประชาธิปไตยในกระบวนการนโยบาย บทความชิ้นนี้มีวัตุประสงค์ที่จะพิเคราะห์นโยบายความมั่นคงแห่งชาติของไทยภายใต้กระแสการบริหารปกครองและกระบวนการนโยบายแบบปรึกษาหารือ โดยต้องการพิเคราะห์ว่ากระบวนการกำหนดนโยบายความมั่นคงแห่งชาติเปิดโอกาสให้ภาคส่วนต่าง ๆ เข้ามามีส่วนร่วมอย่างไร ทั้งนี้บทความนี้ได้นำเสนอข้อเสนอแนะแนวทางการแก้ไขปัญหาการนำนโยบายความมั่นคงแห่งชาติไปปฏิบัติในส่วนสุดท้าย
เอกสารอ้างอิง
ศาสนีย์ ศรศิลป์. (2561). การจัดการความสัมพันธ์ระหว่างหน่วยงานความมั่นคงของไทยเพื่อป้องกันภัยคุกคามด้านการก่อการร้ายสากล. วารสารวิชาการมหาวิทยาลัยธนบุรี. 12(27): 172.
สำนักงานสภาความมั่นคงแห่งชาติ. (2558ก). นโยบายการรักษาความมั่นคงปลอดภัยประเทศไทย 2558 – 2564. สืบค้นเมื่อ 20 มกราคม 2562, จาก http://www.nsc.go.th/Download1/Policy56.pdf
สำนักงานสภาความมั่นคงแห่งชาติ. (2558ข). กระบวนทัศน์ของการกำหนดนโยบายความมั่นคงแห่งชาติ. จุลสารความมั่นคง. 1(1): 16-17. (in Thai)
Ansell, Chris and Gash, Alison (2008). Collaborative Governance in Theory and Practice. Journal of Public administration Research and Theory. 18(4): 544-545.
Dye. Thomas R. (2005). Understanding Public Policy. New Jersey: Pearson Education.
Elinor, Ostrom. (1990). Governing the commons: The evolution of institutions for collective action. Cambridge: Cambridge University Press.
Emerson Kirk, Nabatchi Tina and Balogh Stephen (2011).An Integrative Framework for Collaborative Governance. Public Administration Research Theory. 22(1): 2-3.
Heclo H. (1978). Issue Networks and the executive establishment. The New American Political System. Washington D.C.: AEI.
Kettl, Donald F. (2007). The Transformation of Governance: Who Governed and how?. Wadsworth: Cengage Learning.
Nabatchi, Tina. (2010). Addressing the citizenship and democratic deficits: Exploring the potential of deliberative democracy for public administration. American Review of Public Administration. 40(4): 376-399.
Rhodes, R.A.W. (2003). Understanding Governance : Policy Network, Governance, Reflexivity and Accountability. Maidenhead: Open University Press.
White, Orion F. (1990). Reframing the authority/Participation Debate. California: Sage Publication.
Wright, Deil S. (1981). Understanding Intergovernmental Relations. New York: Harcurt Brace Jovanavich.
Translated Thai References
Kamolvej, Tavida. (2010). Public Policy in the dimension of Public Governance. Public Governance in the 21st Century. Bangkok: Thammasat Printing House. (in Thai)
Sornsil, Sasanee. (2018). Intergovernmental Relations (IGR) among Thai’s Security Agencies to Counter-Terrorism. Journal of Thonburi University. 12(27): 172. (in Thai)
The Office of the National Security Council. (2015A). Thai National Security Policy 2015 – 2021. Retrieved January 20, 2019, from http://www.nsc.go.th/Download1/policy58.pdf (in Thai)
The Office of the National Security Council. (2015B). Policy Formulation of National Security. Journal of National Security. 1(1): 16-17. (in Thai)
