วัฒนธรรมทางการเมืองแบบอำนาจนิยม
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิชาการนี้มุ่งศึกษาวัฒนธรรมทางการเมืองแบบอำนาจนิยมดั้งเดิมสู่อำนาจนิยมดิจิทัล ซึ่งเป็นปัจจัยสำคัญที่ส่งผลต่อรูปแบบการปกครองและเสถียรภาพของรัฐ โดยวัฒนธรรมทางการเมืองหมายถึงค่านิยม ความเชื่อ และพฤติกรรมทางการเมืองของประชาชน ในระบอบอำนาจนิยม วัฒนธรรมนี้ถูกกำหนดโดยโครงสร้างอำนาจรวมศูนย์ ทำให้ประชาชนมีส่วนร่วมน้อย
ลักษณะสำคัญของวัฒนธรรมอำนาจนิยม ได้แก่ อำนาจรวมศูนย์ การเคารพเชื่อฟังผู้มีอำนาจ การควบคุมข้อมูลข่าวสาร การใช้ความรุนแรงและการข่มขู่ และการขาดการมีส่วนร่วมทางการเมือง ลักษณะเหล่านี้ส่งผลกระทบอย่างมากต่อสังคม เช่น การละเมิดสิทธิมนุษยชน ความไม่มั่นคงทางการเมือง การทุจริตและคอร์รัปชัน การพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมที่ล่าช้า และการสร้างความหวาดกลัว
วัฒนธรรมทางการเมืองของไทยมีลักษณะเฉพาะที่ได้รับอิทธิพลจากประวัติศาสตร์ สังคม และเศรษฐกิจ ซึ่งส่งผลต่อพฤติกรรมทางการเมืองและทิศทางการพัฒนาระบบประชาธิปไตย การทำความเข้าใจต่อผลกระทบของวัฒนธรรมอำนาจนิยมจะช่วยให้เกิดการเปลี่ยนแปลงไปสู่สังคมที่เป็นประชาธิปไตยมากยิ่งขึ้น
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เนื้อหาและข้อมูลในบทความที่ลงตีพิมพ์ในวารสารบัณฑิตสาเกตปริทรรศน์ ถือเป็นข้อคิดเห็นและความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความโดยตรงซึ่งกองบรรณาธิการวารสาร ไม่จำเป็นต้องเห็นด้วย หรือร่วมรับผิดชอบใด ๆบทความ ข้อมูล เนื้อหา รูปภาพ ฯลฯ ที่ได้รับการตีพิมพ์ในวารสารบัณฑิตสาเกตปริทรรศน์ ถือเป็นลิขสิทธิ์ของวารสารบัณฑิตสาเกตปริทรรศน์ หากบุคคลหรือหน่วยงานใดต้องการนำทั้งหมดหรือส่วนหนึ่งส่วนใดไปเผยแพร่ต่อหรือเพื่อกระทำการใด ๆ จะต้องได้รับอนุญาตเป็นลายลักอักษรจากวารสารบัณฑิตสาเกตปริทรรศน์ ก่อนเท่านั้น
เอกสารอ้างอิง
ทินพันธุ์นาคะตะ. (2543). ประชาธิปไตยไทย. (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพมหานคร: โครงการเอกสารและตําราคณะรัฐประศาสนศาสตร์สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์.
_______. (2555). การเมืองไทย: ระบบที่ไม่มีสูตรสำเร็จรูปในการแก้ไขปัญหา. กรุงเทพมหานคร: ปัญญาชน.
พรอัมรินทร์ พรหมเกิด และคณะ. (2563). การเสริมสร้างวัฒนธรรมทางการเมืองแบบพลเมืองกับการขจัดปัญหาความเหลื่อมล้ำทางสังคม. Journal of Politics and Governance. 12(2), 180-199.
_______. (2557). การพัฒนาประชาธิปไตยกับการสร้างวัฒนธรรมทางการเมืองแบบประชาธิปไตย. รัฐสภาสาร. 62(7), 9-44.
พระศิลาศักดิ์ สุเมโธ (บุญทอง) และบุญฤทธิ์ เพ็ชรวิศิษฐ์. (2562). ความสัมพันธ์ระหว่างการกล่อมเกลาทางการเมืองกับวัฒนธรรมทางการเมือง. วารสารปัญญาปณิธาน. 4(1), 33-49.
รุ้งนภา ยรรยงเกษมสุข และสุธี ประศาสน์เศรษฐ. (2019). วัฒนธรรมทางการเมืองของ ไทย: ปัญหาเชิงโครงสร้าง. วารสารเศรษฐศาสตร์การเมืองบูรพา. 6(2),
-89.
ศิริลักษณ์ จันโสภา. (2566). วัฒนธรรมทางการเมืองแบบประชาธิปไตย. วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มมร วิทยาเขตอีสาน. 4(2), 98-102.
สำนักงานเลขาธิการสภาผู้แทนราษฎร. (2556). วัฒนธรรมทางการเมือง. กรุงเทพมหานคร: สำนักการพิมพ์สำนักงานเลขาธิการสภาผู้แทนราษฎร.
อุเชนทร์ เชียงเสน. 2567. ระบอบอำนาจนิยมที่มีการเลือกตั้ง: กรอบแนวคิด, การเลือกตั้งในระบอบอำนาจนิยม และการควบคุมบงการ. วารสารสังคมศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย. 54(1), 1-25.
Nithi Eoseewong. (2020). Thai Politics and Culture. Bangkok: Matichon Publishing House.
Likhit Thirawakin. (2017). Politicalculture and politicallearning. Bangkok: Thammasat University.
Almond, G.A.&.Verba. S. (1963). The civic culture: Political attitudes and democracy in five nations. Princeton University Press.
Diamond, L. (2002). Thinking about hybrid regimes. Journal of Democracy.
Diamond, L. (Ed.). (2019). Political Culture and Democracy in Developing Countries. Lynne Rienner Publishers.
Heywood, A. (1997). Politics. London: Macmillan.
Howard, P. N. (2010). The digital origins of dictatorship and democracy: Information technology and political Islam. Oxford University Press.
Huntington, S. P. (1991). The third wave: Democratization in the late twentieth century. University of Oklahoma Press.
Levitsky, S. & Way. L. A. (2020). Competitive Authoritarianism: Hybrid Regimes After the Cold War. Cambridge University Press.
Linz, J. J. (2000). Totalitarian and authoritarian regimes. Lynne Rienner Publishers.
Pye, L. W. & Verba, S. (1965). Political culture and political development. Princeton University Press.
Schedler, A. (2006). The logic of electoral authoritarianism. In A. Schedler (Ed.), Electoral authoritarianism: The dynamics of unfree competition.
