กลุ่มผลประโยชน์ทางการเมืองในระบอบประชาธิปไตยและเผด็จการ
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทบาทของกลุ่มผลประโยชน์ในระบอบประชาธิปไตย คือ การเป็นสถาบันทางการเมืองที่สำคัญต่อเสถียรภาพและการพัฒนาของระบอบประชาธิปไตย การเป็นช่องทางให้ประชาชนมีส่วนร่วมในการกำหนดนโยบายนอกรัฐสภา การเป็นเครื่องบ่งชี้ความต้องการของประชาชนและเป็นแหล่งข้อมูลสำคัญสำหรับรัฐบาล การมีเสรีภาพในการจัดตั้งและดำเนินกิจกรรมทางการเมือง การใช้ช่องทางหลากหลายในการแสดงความคิดเห็นและผลักดันนโยบาย และการมีบทบาทในการตรวจสอบและถ่วงดุลอำนาจรัฐบทบาทของกลุ่มผลประโยชน์ในระบอบเผด็จการ คือ การถูกจำกัดและควบคุมโดยรัฐบาล
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เนื้อหาและข้อมูลในบทความที่ลงตีพิมพ์ในวารสารบัณฑิตสาเกตปริทรรศน์ ถือเป็นข้อคิดเห็นและความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความโดยตรงซึ่งกองบรรณาธิการวารสาร ไม่จำเป็นต้องเห็นด้วย หรือร่วมรับผิดชอบใด ๆบทความ ข้อมูล เนื้อหา รูปภาพ ฯลฯ ที่ได้รับการตีพิมพ์ในวารสารบัณฑิตสาเกตปริทรรศน์ ถือเป็นลิขสิทธิ์ของวารสารบัณฑิตสาเกตปริทรรศน์ หากบุคคลหรือหน่วยงานใดต้องการนำทั้งหมดหรือส่วนหนึ่งส่วนใดไปเผยแพร่ต่อหรือเพื่อกระทำการใด ๆ จะต้องได้รับอนุญาตเป็นลายลักอักษรจากวารสารบัณฑิตสาเกตปริทรรศน์ ก่อนเท่านั้น
เอกสารอ้างอิง
คณาจารย์ มหาวิทยาลัยจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. (2559). การเมืองกับการปกครองไทย. (พิมพ์ครั้งที่ 4).กรุงเทพมหานคร: มหาวิทยาลัยจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
จักษ์ พันธ์ชูเพชร. การเมืองและการปกครองไทย.มิติทางประวัติศาสตร์ และสถาบันการเมือง,
(พิมพ์ครั้งที่ 4). บริษัท มายด์พับลิชชิ่ง จำกัด.
จุมพล หนิมพานิช. (2545). การวิเคราะห์นโยบายขอบข่ายแนวคิด ทฤษฎี. นนทบุรี: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.
ชัยอนันต์ สมุทวณิช. (2539). การเมืองของพลเมือง : สู่สหัสวรรษใหม่. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ธีรพล อินทรสืบ. (2541). บทบาทของกลุ่มผลประโยชน์ต่อระบบการเมืองไทย. เชียงใหม่: บัณฑิตวิทยาลัยมหาวิทยาลัยเชียงใหม่.
บูฆอรี ยีหมะ. (2554). ความรู้เบื้องต้นทางรัฐศาสตร์. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
มนตรี เจนวิทย์การ. (2528). บทบาทของกลุ่มผลประโยชน์ที่มีต่อรัฐบาล ระบบราชการ ประชาชน และการ พัฒนาประเทศ. เอกสารทางวิชาการหมายเลข 23 ศูนย์วิจัยคณะรัฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
วิทยา นภาศิริกุลกิจ และสุรพล ราชภัณฑารักษ์. (2537). พรรคการเมืองและกลุ่ม ผลประโยชน์. กรุงเทพมหานคร: มหาวิทยาลัยรามคำแหง.
สมพงษ์ ชูมาก. (2517). “กลุ่มอิทธิพลคืออะไร”. รัฐศาสตร์นิเทศ 9 กรกฎาคม-กันยายน.
สัญญา สัญญาวิวัฒน์. (2527). สังคมวิทยาการเมือง. กรุงเทพมหานคร: เจ้าพระยาการพิมพ์.อภิชัย พิทยานุรักษกุล. (2567). ธรรมคุ้มครองโลกกลุ่มผลประโยชน์และพรรคการเมือง. วารสารสหวิทยาการนวัตกรรมปริทรรศน์. ปีที่ 7 ฉบับที่ 3 พฤษภาคม-มิถุนายน.
Almond, G. A. (1956). "Comparative Political Systems." Journal of Politics,Linz, J. J. (2000). Totalitarian and Authoritarian Regimes. Lynne Rienner Publishers.
Bukhari Yima. (2011). Basic Knowledge of Political Science. Bangkok: Chulalongkorn University Press.
Chaianan Samutvanich. (1996). Citizen Politics: Towards the New Millennium. Bangkok: Chulalongkorn University Press.
Faculty, Chulalongkorn Rajavidyalaya University. (2016). Thai Politics and Governance.
(4th ed.). Bangkok: Chulalongkorn Rajavidyalaya University.
Jak Panchuapet. Thai Politics and Governance: Historical Dimension and Political Institutions,
(4th ed.). Mind Publishing Company Limited.
Jumpol Nimphanich. (2002). Policy Analysis: Scope of Concepts and Theories. Nonthaburi: Sukhothai Thammathirat Open University Press.
Montree Jenwittayakarn. (1985). The Role of Interest Groups on the Government. the Bureaucracy. the People. and National Development. Academic Paper No. 23, Faculty of Political Science Research Center, Thammasat University.
Thiraphon Inthasup. (1998). The Role of Interest Groups in the Thai Political System. Chiang Mai: Chiang Mai University Graduate School.
Sompong Chumak. (1974). “What is an Influence Group?”. Political Science Journal. July 9-September.
Sanya Sanyawiwat. (1984). Political Sociology. Bangkok: Chao Phraya Printing. Apichai Pithayanuraksakul. (2024). Dharma Protects the World, Interest Groups, and Political Parties. Interdisciplinary Journal of Innovation Review. Year 7, Issue 3, May-June.
Witthaya Naphasirikulkij and Surapol Ratchaphantharak. (1994). Political Parties and Interest Groups. Bangkok: Ramkhamhaeng University.
