การจัดการระบบนิเวศเชิงพุทธแบบบูรณาการ
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความนี้มุ่งศึกษาการจัดการระบบนิเวศตามแนวคิดเชิงพุทธแบบบูรณาการ โดยนําหลักธรรมคําสอนในพระพุทธศาสนามาประยุกต์ใช้ร่วมกับแนวคิดทางนิเวศวิทยาสมัยใหม่ เพื่อสร้างแนวทางการจัดการสิ่งแวดล้อมที่สมดุลและยั่งยืน แนวคิดเชิงพุทธ เช่น อิทัปปัจจยตา (หลักปฏิจจสมุปบาท) ความไม่เบียดเบียน (อหิงสา) และหลักมัชฌิมาปฏิปทา ถูกนํามาเป็นกรอบในการวิเคราะห์แนวทางการอยู่ร่วมกันระหว่างมนุษย์กับธรรมชาติอย่างสันติ บทความยังนําเสนอกรณีศึกษาในพื้นที่ชุมชนที่นําแนวทางพุทธมาใช้ในการอนุรักษ์ทรัพยากรธรรมชาติอย่างได้ผล การวิเคราะห์พบว่า การจัดการระบบนิเวศเชิงพุทธสามารถเสริมสร้างจิตสํานึกในการอยู่ร่วมกับธรรมชาติ และส่งเสริมการพัฒนาอย่างยั่งยืนทั้งในระดับบุคคลและชุมชนได้อย่างมีประสิทธิภาพ การบูรณาการหลักพุทธเข้ากับแนวทางวิทยาศาสตร์จึงเป็นแนวทางใหม่ที่มีศักยภาพในการแก้ไขปัญหาสิ่งแวดล้อมในระยะยาว
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เนื้อหาและข้อมูลในบทความที่ลงตีพิมพ์ในวารสารบัณฑิตสาเกตปริทรรศน์ ถือเป็นข้อคิดเห็นและความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความโดยตรงซึ่งกองบรรณาธิการวารสาร ไม่จำเป็นต้องเห็นด้วย หรือร่วมรับผิดชอบใด ๆบทความ ข้อมูล เนื้อหา รูปภาพ ฯลฯ ที่ได้รับการตีพิมพ์ในวารสารบัณฑิตสาเกตปริทรรศน์ ถือเป็นลิขสิทธิ์ของวารสารบัณฑิตสาเกตปริทรรศน์ หากบุคคลหรือหน่วยงานใดต้องการนำทั้งหมดหรือส่วนหนึ่งส่วนใดไปเผยแพร่ต่อหรือเพื่อกระทำการใด ๆ จะต้องได้รับอนุญาตเป็นลายลักอักษรจากวารสารบัณฑิตสาเกตปริทรรศน์ ก่อนเท่านั้น
เอกสารอ้างอิง
ภาษาไทย
คํานาย สุวรรณเพ็ง. (2560). ระบบนิเวศกับจิตสํานึก: การมองสิ่งแวดล้อมผ่านมุมมองพุทธ. วารสารธรรมาธิปไตย.15(2), 45–61.
ประมวล เพ็งจันทร์. (2558). ธรรมชาติในมุมมองของพุทธปรัชญา.กรุงเทพมหานคร:จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
พิเชษฐ สายัณห์ตระกูล. (2563). แนวทางการจัดการสิ่งแวดล้อมอย่างยั่งยืนตามหลักพุทธธรรม.วารสารวิจัยพุทธศาสตร์.18(1), 22–38.
พุทธทาส อินทปัญโญ. (2540). ความพอเพียง: ทางสายกลางในการดําเนินชีวิต.กรุงเทพมหานคร:สถาพร.
ภาษาอังกฤษ
Ajahn Chah. (1 9 9 3 ). Being Dharma: The Essence of the Buddha's Teaching.Boston: Wisdom Publications.
Gethin, R. (1998). The Foundations of Buddhism.Oxford: Oxford University Press.
IndapannoP. (1997). Sufficiency: The Middle Path in Life. Bangkok: Sathaporn.
King, S. B. (2 0 0 1 ) . Environmental Ethics and Buddhism: A Compassionate Approach to Environmental Problems.Albany: State University of New York Press.
Nhat Hanh, T. (1999). The Heart of the Buddha's Teaching.Berkeley: Parallax Press.
Odum, E. P. (1971). Fundamentals of Ecology.3rded. Philadelphia: Saunders.
PengchanP. (2015). Nature in the Perspective of Buddhist Philosophy.Bangkok: Chulalongkorn University.
Pye, M. (2 0 0 9 ). The Buddha and the Environment InK. Kaza (Ed.), Dharma Rain: Sources of Buddhist Environmentalism.Boston: Shambhala Publications.
SayantrakulP. (2 0 2 0 ) . Guidelines for Sustainable Environmental Management According to Buddhist Principles. Journal of Buddhist Research.18(1), 22–38.
SuwanphengK.. (2017). Ecosystem and Consciousness: Looking at the Environment through a Buddhist Perspective. Journal of Dhammathipatai.15(2), 45–61.
UNEP (United Nations Environment Programme). (2019). Global Environment Outlook –GEO-6: Healthy Planet.Healthy People. Nairobi: UNEP.
WCED (World Commission on Environment and Development). (1987). Our Common Future. Oxford: Oxford University Press.
