แนวทางการกำหนดนโยบายสาธารณะแบบบูรณาการ
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิชาการฉบับนี้ผู้เขียนมีความมุ่งหมายที่จะนำเสนอแนวทางการกำหนดนโยบายสาธารณะเพื่อให้การกำหนดนโยบายของภาครัฐมีประสิทธิภาพสูงสุด นั่นคือ แนวทางการกำหนดนโยบายสาธารณะแบบบูรณาการ ประกอบด้วย ฝ่ายการเมืองซึ่งมีทั้งอำนาจทางการปกครองผ่านการต่อรองจากฝ่ายต่างๆรวมทั้งได้รับความไว้วางใจจากประชาชนมาแล้ว ผสมผสานกับกระบวนบริหารจัดการในการกำหนดนโยบายด้วยการวิเคราะห์นโยบาย ทั้งปัจจัยด้านการบริหารและวิธีการดำเนินนโยบายให้เป็นไปตามหลักธรรมาภิบาลที่ถูกต้องเหมาะสมและมีการวิเคราะห์อย่างเป็นระบบถึงผลลัพธ์ที่ได้จากนโยบายย่อมส่งผลต่อกระบวนการกำหนดนโยบายที่สมบูรณ์ที่สุด
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เนื้อหาและข้อมูลในบทความที่ลงตีพิมพ์ในวารสารบัณฑิตสาเกตปริทรรศน์ ถือเป็นข้อคิดเห็นและความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความโดยตรงซึ่งกองบรรณาธิการวารสาร ไม่จำเป็นต้องเห็นด้วย หรือร่วมรับผิดชอบใด ๆบทความ ข้อมูล เนื้อหา รูปภาพ ฯลฯ ที่ได้รับการตีพิมพ์ในวารสารบัณฑิตสาเกตปริทรรศน์ ถือเป็นลิขสิทธิ์ของวารสารบัณฑิตสาเกตปริทรรศน์ หากบุคคลหรือหน่วยงานใดต้องการนำทั้งหมดหรือส่วนหนึ่งส่วนใดไปเผยแพร่ต่อหรือเพื่อกระทำการใด ๆ จะต้องได้รับอนุญาตเป็นลายลักอักษรจากวารสารบัณฑิตสาเกตปริทรรศน์ ก่อนเท่านั้น
เอกสารอ้างอิง
กุลธน ธนาพงศธร. (2535). หลักการกำหนดนโยบายของรัฐ. กรุงเทพมหานคร: มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
จรูญ สุภาพ. (2514). การเมือง. กรุงเทพมหานคร: ไทยวัฒนาพานิช.
วิชัย วงษ์ใหญ่ และ มารุต พัฒนผล (2562). การบูรณาการเชิงสร้างสรรค์.กรุงเทพมหานคร. ศูนย์ผู้นำนวัตกรรมหลักสูตรและการเรียนรู้, บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
ถวิลวดี บุรีกุล. (2545). โครงการศึกษาพัฒนาดัชนีวัดผลการพัฒนาระบบบริหารจัดการที่ดี. นนทบุรี : สถาบันพระปกเกล้า.
ธนพันธ์ ไล่ประกอบทรัพย์. (2557). ระบอบประชาธิปไตยกับผลต่อการกำหนดนโยบายสาธารณะ. วารสารการเมืองการบริหารและกฎหมาย. 6(3), 283-300.
ประภาส ปิ่นตบแต่ง. (2558). ภาควิชาการปกครองคณะรัฐศาสตร์จุฬาลงกรณ์. วารสารสังคมศาสตร์และมนุษยศาสตร์. 41(2), 1-18.
พิมลจรรย์ นามวัฒน์. (2544). ความรู้ทั่วไปเกี่ยวกับการบริหารธุรกิจ. (พิมพ์ครั้งที่ 5). กรุงเทพมหานคร: เท็กซ์ แอนด์ เจอร์นัล.
พิทยา บวรวัฒนา. (2543). การปรับเปลี่ยนระบบราชการไปสู่ศตวรรษที่ 21: PARADIGM ใหม่ของการปกครองแบบประชาธิปไตย. การจัดการปกครอง. กรุงเทพมหานคร: โครงการผลิตตำราและเอกสารการสอน คณะรัฐศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ราชบัณฑิตยสถาน. (2545). พจนานกรมฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. 2545.กรุงเทพมหานคร: อักษรเจริญพัฒน์.
ภูริวัจน์ ปุณยวุฒิปรีดา. (2563). แนวคิดประชานิยม: นโยบายทางการเมืองสู่การแก้ปัญหาตามโครงการไทยนิยมยั่งยืน. วารสารบัณฑิตแสงโคมคำ. 5(1), 155-170.
ภูสิทธิ์ ขันติกุล. (2554). รูปแบบการมีส่วนร่วมทางการเมืองของประชาชนเขตดุสิต กรุงเทพมหานคร. กรุงเทพมหานคร: มหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุทันทา.
รงค์ บุญสวยขวัญ. (2561). กรอบแนวคิดเพื่อการอธิบายการบริหารจัดการเมือง. วารสารราชภัฏสุราษฎร์ธานี. 5(1), 33- 60.
ศุภชัย ยาวะประภาษ. (2538). นโยบายสาธารณะ. กรุงเทพมหานคร: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
สัญญา เคณาภูมิ. (2559). กระบวนทัศน์ธรรมาภิบาล : กรอบแนวคิดทางการบริหารการปกครอง. วารสารวิถีสังคมมนุษย์. 4(1), 217-248.
สุดาวรรณ ประชุมแดง และคณะ. (2563). การขัดกันของผลประโยชน์ของกลุ่มธุรกิจการเมืองไทย. วารสารสังคมศาสตร์และมานุษยวิทยาเชิงพุทธ. 5(6), 102-117.
สมบัติ ธำรงธัญญวงศ์. (2549). การเมืองไทย. กรุงเทพมหานคร: เสมาธรรม.
อมร รักษาสัตย์ และคณะ. (2543). การพัฒนานโยบาย. พิมพ์ครั้งที่ 2 กรุงเทพมหานคร: สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาตร์
เอนก เหล่าธรรมทัศน์. (ไม่ระบุวันที่). ทฤษฎีสองนคราประชาธิปไตย. สืบค้นเมื่อ 3 มกราคม 2565, จากhttps://sites.google.com/site/kanatipatipokpolitical/thvsdi-sxng-nkhr-a-prachathiptiy-tam-baeb-chbab-dr-xenk-hela-thrrm-thasn.
อิงฟ้า สิงห์น้อย และ รัฐชาติ ทัศนัย. (2563). นโยบายสาธารณะ: การบริหารและการจัดการภาครัฐ. วารสารสันติศึกษาปริทรรศน์ มจร. 6(ฉบับพิเศษ), 610-623.
Easton, David. (1953). The Political System An Inquiry in to the State of PoliticalScience. New York : Alfred A. Knorf. (19-20).
Thomas R. Dye. (1978). Understanding Public Policy, (3rded.). Engle wood Cliffs, N.J. : Prentice Hall. (3)
