การพัฒนาหลักสูตรการขับเคลื่อนเศรษฐกิจชุมชนแบบครบวงจร ของกลุ่มเกษตรกรอีสานใต้ จังหวัดบุรีรัมย์
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
โครงการวิจัยนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาสภาพปัญหาด้านเศรษฐกิจชุมชนของกลุ่มเกษตรกรอีสานใต้ จังหวัดบุรีรัมย์ 2) วิเคราะห์และประเมินผลกระบวนการแก้ปัญหาเศรษฐกิจชุมชนของกลุ่มเกษตรกรอีสานใต้จังหวัดบุรีรัมย์ 3) พัฒนาหลักสูตรการขับเคลื่อนเศรษฐกิจชุมชนแบบครบวงจรของกลุ่มเกษตรกรอีสานใต้ จังหวัดบุรีรัมย์ ตัวแปรที่สนใจศึกษา คือ กระบวนการแก้ปัญหาเศรษฐกิจชุมชน ใช้วิธีการวิจัยแบบผสมวิธีโดยใช้วิธีการวิจัยเชิงปริมาณเพื่อขยายผลวิธีการวิจัยเชิงคุณภาพ กลุ่มเป้าหมายที่ศึกษา คือ กลุ่มเกษตรกรอีโต้น้อย อำเภอลำปลายมาศ จังหวัดบุรีรัมย์ แบ่งการวิจัยเป็น 3 ระยะ คือ ระยะที่ 1 ออกแบบการวิจัยเชิงคุณภาพด้วยการสัมภาษณ์เชิงลึกและการสนทนากลุ่ม ระยะที่ 2 ออกแบบการวิจัยเชิงปริมาณด้วยการตรวจสอบความตรงของหลักสูตรพัฒนาขึ้นและระยะที่ 3 ทดลองใช้หลักสูตรการขับเคลื่อนเศรษฐกิจของกลุ่มเกษตรกรอีสานใต้ จังหวัดบุรีรัมย์ ที่พัฒนาขึ้นและประโยชน์ที่คาดว่าจะได้รับคือ ได้แนวทาง รูปแบบและกระบวนการแก้ปัญหาด้านเศรษฐกิจของกลุ่มเกษตรกรอีสานใต้จังหวัดบุรีรัมย์ ได้หลักสูตรการขับเคลื่อนเศรษฐกิจชุมชนแบบครบวงจรของกลุ่มเกษตรกรอีสานใต้ จังหวัดบุรีรัมย์
Article Details
เนื้อหาและข้อมูลในบทความที่ลงตีพิมพ์ในวารสารบัณฑิตสาเกตปริทรรศน์ ถือเป็นข้อคิดเห็นและความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความโดยตรงซึ่งกองบรรณาธิการวารสาร ไม่จำเป็นต้องเห็นด้วย หรือร่วมรับผิดชอบใด ๆบทความ ข้อมูล เนื้อหา รูปภาพ ฯลฯ ที่ได้รับการตีพิมพ์ในวารสารบัณฑิตสาเกตปริทรรศน์ ถือเป็นลิขสิทธิ์ของวารสารบัณฑิตสาเกตปริทรรศน์ หากบุคคลหรือหน่วยงานใดต้องการนำทั้งหมดหรือส่วนหนึ่งส่วนใดไปเผยแพร่ต่อหรือเพื่อกระทำการใด ๆ จะต้องได้รับอนุญาตเป็นลายลักอักษรจากวารสารบัณฑิตสาเกตปริทรรศน์ ก่อนเท่านั้น
เอกสารอ้างอิง
มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. (2535). พระไตรปิฎกภาษาบาลี ฉบับมหาจุฬาเตปิฏกํ, 2500. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. (2539). พระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
กระทรวงเกษตรและสหกรณ์. (2552). โครงการพัฒนาเกษตรกรตามปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียง ปีงบประมาณ. ศูนย์การเรียนรู้ชุมชนกลุ่มอีโต้น้อย. (เอกสารอัดสำเนา).
กระทรวงมหาดไทย. (2561). รายงานวิจัยการประเมินผลสำเร็จโครงการชุมชนท่องเที่ยว OTOP นวัตวิถี. กรุงเทพมหานคร: กรมการพัฒนาชุมชน.
คณะอนุกรรมการยุทธศาสตร์เศรษฐกิจฐานราก. ( 2559). คู่มือการส่งเสริมการพัฒนา “ระบบเศรษฐกิจฐานราก. พิมพ์ครั้งแรก. กรุงเทพมหานคร: สถาบันพัฒนาองค์กรชุมชน (องค์การมหาชน).
ชลธิชา สัตยาวัฒนา. (2551). ภูมิปัญญา. อ้างใน ละออง ภู่เงิน วิชาภูมิปัญญาไทย. บุรีรัมย์ : มหาวิทยาลัย
ราชภัฏบุรีรัมย์, (เอกสารอัดสำเนา).
ธวัช ปุณโณทก. (2531). ภูมิปัญญาชาวบ้านอีสาน: ทัศนะของอาจารย์ปรีชา พิณทองในทิศทางหมู่บ้านไทย. กรุงเทพมหานคร: หมู่บ้าน.
บุญมา จิตจรัส. (2533). มงคล 38 ประการ. พิมพ์ครั้งที่ 1. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์กรมการศาสนา.
ประทีป วีรพัฒนนิรันดร์. (2541). เศรษฐกิจชุมชน: ความหมาย ฐานคิด แนวทางปฏิบัติ. มูลนิธิพลังนิเวศและชุมชน. ที่มาแหล่งข้อมูล: http://www.banrainarao.com/column.
ประเวศ วะสี. (2551). ภูมิปัญญาชาวบ้าน. อ้างใน ละออง ภู่เงิน วิชาภูมิปัญญาไทย. บุรีรัมย์ : มหาวิทยาลัยราชภัฏบุรีรัมย์, (เอกสารอัดสำเนา).
พระธรรมปิฏก (ป.อ.ปยุตฺโต). (2541). การพัฒนาที่ยั่งยืน. พิมพ์ครั้งที่ 3. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์สหธรรมิก.
___________. (2544). เศรษฐศาสตร์แนวพุทธ. พิมพ์ครั้งที่ 9. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์สุขภาพใจ.
ชารี มาระแสง. (2547). มูลนิธิพัฒนาชุมชนอย่างยั่งยืนเพื่อพัฒนาคุณภาพที่ดีของจังหวัดขอนแก่น. ค้ำคูณ. 14(2).
เชียง ไทยดี.(2547). มหาวิชชาลัยภูมิปัญญาไทยอีสานคืนถิ่นและคณะ. จดหมายข่าวก้าวทันปราชญ์ชาวบ้านภาคอีสาน. 6(1).
ผาย สร้อยสระกลาง. ( 2547). พ่อผายเล่าเรื่อง. บุรีรัมย์: โรงเรียนชุมชนอีสาน.
อยู่ สุนทรชัย. (2547). แนวคิดการเกษตรแบบผสมผสาน. บุรีรัมย์: โรงเรียนชุมชนอีสาน.
สุทธินันท์ ปรัชญาพฤทธ์. (2547). โรงเรียนชุมชนอีสานและสถาบันชุมชนท้องถิ่นพัฒนา-อีสาน. แนวคิดการเกษตรแบบผสมผสาน. บุรีรัมย์: โรงเรียนชุมชนอีสาน.
ยิ่งยง เทาประเสริฐ. (255). ภูมิปัญญาชาวบ้าน. อ้างใน ละออง ภู่เงิน วิชาภูมิปัญญาไทย. บุรีรัมย์: มหาวิทยาลัยราชภัฏบุรีรัมย์, (เอกสารอัดสำเนา).
เริงศักดิ์ ปานเจริญ. (2553). คิดให้ใหญ่ คิดให้. กรุงเทพมหานคร: บริษัทซีเอ็ดยูเคชั่น จำกัด.
วิชิต นันทสุรรณ. (2551). ภูมิปัญญาชาวบ้าน. อ้างใน ละออง ภู่เงิน วิชาภูมิปัญญาไทย. บุรีรัมย์: มหาวิทยาลัยราชภัฏบุรีรัมย์, (เอกสารอัดสำเนา).
วีระ สมใจ. (2540). จริยธรรมกับชีวิต. ภาควิชาปรัชญา-ศาสนา คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์. บุรีรัมย์: สถาบันราชภัฏบุรีรัมย์.
สุจีรา จันทรสุข. (2551). ภูมิปัญญาชาวบ้าน. อ้างใน ละออง ภู่เงิน วิชาภูมิปัญญาไทย. บุรีรัมย์: มหาวิทยาลัยราชภัฏบุรีรัมย์, (เอกสารอัดสำเนา).
เสรี พงศพิศ. (2551). ภูมิปัญญาชาวบ้าน. อ้างใน ละออง ภู่เงิน วิชาภูมิปัญญาไทย. บุรีรัมย์: มหาวิทยาลัยราชภัฏบุรีรัมย์, (เอกสารอัดสำเนา).
สมเกียรติ พงษ์ไพบูลย์. (2551). ภูมิปัญญาชาวบ้าน. อ้างใน ละออง ภู่เงิน วิชาภูมิปัญญาไทย. บุรีรัมย์: มหาวิทยาลัยราชภัฏบุรีรัมย์, (เอกสารอัดสำเนา).
สมเด็จพระมหาสมณเจ้า กรมพระยาวชิรญาณวโรรส. (2537). พุทธศาสนสุภาษิต เล่มที่ 1. พิมพ์ครั้งที่ 2. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์กรมการศาสนา.
เอนก นาคะบุตร. (2551). ภูมิปัญญาชาวบ้าน. อ้างใน ละออง ภู่เงิน วิชาภูมิปัญญาไทย. บุรีรัมย์: มหาวิทยาลัยราชภัฏบุรีรัมย์, (เอกสารอัดสำเนา).
แฮร์รี่ เอเมอร์สัน ฟอสดิก (Harry Emerson Fosdick). (2519). อ้างใน วศิน อิทสระ. หลักคำสอนสำคัญในพระพุทธศาสนา (พุทธปรัชญาเถรวาท). กรุงเทพมหานคร: เจริญกิจ.
พระมหาศิริศักดิ์ อริยเมธี. (2548). การศึกษาเชิงวิเคราะห์แนวคิดเศรษฐกิจพอเพียงจากมุมมองพระพุทธศาสนา. วิทยานิพนธ์พุทธศาสตรมหาบัณฑิต. บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระมหาหรรษา หาสธมฺโม. (2548). รูปแบบการจัดการความขัดแย้งโดยพุทธสันติวิธี: ศึกษากรณีลุ่มน้ำแม่ตาช้าง จังหวัดเชียงใหม่. วิทยานิพนธ์พุทธศาสตรมหาบัณฑิต. บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระวิทยา ญาณสโร. (2554). แนวคิดเศรษฐกิจพอพียงที่สอดคล้องกับหลักพุทธธรรมที่ปรากฏในคัมภีร์พุทธศาสนาเถรวาท. วิทยานิพนธ์พุทธศาสตรมหาบัณฑิต. บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พวงพยอม เหรียญทอง. (2541). การประกอบอาชีพแบบพึ่งพาตนเองของเกษตรกร. วิทยานิพนธ์ปริญญาศิลปศาสตรมหาบัณฑิต. บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยขอนแก่น.
ผอง เกตุพิบูลย์. (2549). อ้างใน พระมหาสนอง อคฺคธมฺโม (ยาจิตร). บทบาทพระสงฆ์ในการส่งเสริมชาวบ้านให้พึ่งตนเอง: ศึกษากรณีพระครูพิพิธธรรมรส. วิทยานิพนธ์พุทธศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาพระพุทธศาสนา. บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
มนูญ มุขประดิษฐ์. (2545). มัชฌิมาปฏิปทาในพระไตรปิฎกกับทางสายกลางในแนวคิดเศรษฐกิจพอเพียงอันเนื่องมาจากพระราชดำริ. พุทธศาสตรดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาพระพุทธศาสนา. บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
