Authoritarian political culture
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
This article aims to study authoritarian political culture which is an important factor affecting the form of governance and the stability of the state. Political culture refers to the values, beliefs and political behaviors of the people. In an authoritarian regime, this culture is determined by a centralized power structure which results in little public participation
The main characteristics of authoritarian culture include centralized power, deference to authority, control of information, the use of violence and intimidation, and the lack of political participation. These characteristics have a significant impact on society, such as human rights violations, political instability, corruption and corruption, slow economic and social development, and the creation of fear
Thai political culture has specific characteristics that are influenced by history, society and economy, which affect political behavior and the direction of democratic development. Understanding the impact of authoritarian culture will help to change towards a more democratic society
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เนื้อหาและข้อมูลในบทความที่ลงตีพิมพ์ในวารสารบัณฑิตสาเกตปริทรรศน์ ถือเป็นข้อคิดเห็นและความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความโดยตรงซึ่งกองบรรณาธิการวารสาร ไม่จำเป็นต้องเห็นด้วย หรือร่วมรับผิดชอบใด ๆบทความ ข้อมูล เนื้อหา รูปภาพ ฯลฯ ที่ได้รับการตีพิมพ์ในวารสารบัณฑิตสาเกตปริทรรศน์ ถือเป็นลิขสิทธิ์ของวารสารบัณฑิตสาเกตปริทรรศน์ หากบุคคลหรือหน่วยงานใดต้องการนำทั้งหมดหรือส่วนหนึ่งส่วนใดไปเผยแพร่ต่อหรือเพื่อกระทำการใด ๆ จะต้องได้รับอนุญาตเป็นลายลักอักษรจากวารสารบัณฑิตสาเกตปริทรรศน์ ก่อนเท่านั้น
References
ทินพันธุ์นาคะตะ. (2543). ประชาธิปไตยไทย. (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพมหานคร: โครงการเอกสารและตําราคณะรัฐประศาสนศาสตร์สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์.
_______. (2555). การเมืองไทย: ระบบที่ไม่มีสูตรสำเร็จรูปในการแก้ไขปัญหา. กรุงเทพมหานคร: ปัญญาชน.
พรอัมรินทร์ พรหมเกิด และคณะ. (2563). การเสริมสร้างวัฒนธรรมทางการเมืองแบบพลเมืองกับการขจัดปัญหาความเหลื่อมล้ำทางสังคม. Journal of Politics and Governance. 12(2), 180-199.
_______. (2557). การพัฒนาประชาธิปไตยกับการสร้างวัฒนธรรมทางการเมืองแบบประชาธิปไตย. รัฐสภาสาร. 62(7), 9-44.
พระศิลาศักดิ์ สุเมโธ (บุญทอง) และบุญฤทธิ์ เพ็ชรวิศิษฐ์. (2562). ความสัมพันธ์ระหว่างการกล่อมเกลาทางการเมืองกับวัฒนธรรมทางการเมือง. วารสารปัญญาปณิธาน. 4(1), 33-49.
รุ้งนภา ยรรยงเกษมสุข และสุธี ประศาสน์เศรษฐ. (2019). วัฒนธรรมทางการเมืองของ ไทย: ปัญหาเชิงโครงสร้าง. วารสารเศรษฐศาสตร์การเมืองบูรพา. 6(2),
-89.
ศิริลักษณ์ จันโสภา. (2566). วัฒนธรรมทางการเมืองแบบประชาธิปไตย. วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มมร วิทยาเขตอีสาน. 4(2), 98-102.
สำนักงานเลขาธิการสภาผู้แทนราษฎร. (2556). วัฒนธรรมทางการเมือง. กรุงเทพมหานคร: สำนักการพิมพ์สำนักงานเลขาธิการสภาผู้แทนราษฎร.
อุเชนทร์ เชียงเสน. 2567. ระบอบอำนาจนิยมที่มีการเลือกตั้ง: กรอบแนวคิด, การเลือกตั้งในระบอบอำนาจนิยม และการควบคุมบงการ. วารสารสังคมศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย. 54(1), 1-25.
Nithi Eoseewong. (2020). Thai Politics and Culture. Bangkok: Matichon Publishing House.
Likhit Thirawakin. (2017). Politicalculture and politicallearning. Bangkok: Thammasat University.
Almond, G.A.&.Verba. S. (1963). The civic culture: Political attitudes and democracy in five nations. Princeton University Press.
Diamond, L. (2002). Thinking about hybrid regimes. Journal of Democracy.
Diamond, L. (Ed.). (2019). Political Culture and Democracy in Developing Countries. Lynne Rienner Publishers.
Heywood, A. (1997). Politics. London: Macmillan.
Howard, P. N. (2010). The digital origins of dictatorship and democracy: Information technology and political Islam. Oxford University Press.
Huntington, S. P. (1991). The third wave: Democratization in the late twentieth century. University of Oklahoma Press.
Levitsky, S. & Way. L. A. (2020). Competitive Authoritarianism: Hybrid Regimes After the Cold War. Cambridge University Press.
Linz, J. J. (2000). Totalitarian and authoritarian regimes. Lynne Rienner Publishers.
Pye, L. W. & Verba, S. (1965). Political culture and political development. Princeton University Press.
Schedler, A. (2006). The logic of electoral authoritarianism. In A. Schedler (Ed.), Electoral authoritarianism: The dynamics of unfree competition.
