Integrated Buddhist Ecosystem Management
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
This article aims to study ecosystem management through an integrated Buddhist approach by applying Buddhist teachings alongside modern ecological concepts to create a balanced and sustainable environmental management framework. Key Buddhist principles such as Idappaccayata (the Law of Dependent Origination), Ahimsa (non-violence), and the Middle Way are utilized as analytical frameworks for fostering peaceful coexistence between humans and nature. The article also presents case studies of communities that have effectively applied Buddhist principles in natural resource conservation. The analysis reveals that Buddhist-oriented ecosystem management can enhance ecological consciousness and promote sustainable development at both individual and community levels. Integrating Buddhist principles with scientific approaches is thus presented as a novel and promising method for addressing long-term environmental challenges.
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เนื้อหาและข้อมูลในบทความที่ลงตีพิมพ์ในวารสารบัณฑิตสาเกตปริทรรศน์ ถือเป็นข้อคิดเห็นและความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความโดยตรงซึ่งกองบรรณาธิการวารสาร ไม่จำเป็นต้องเห็นด้วย หรือร่วมรับผิดชอบใด ๆบทความ ข้อมูล เนื้อหา รูปภาพ ฯลฯ ที่ได้รับการตีพิมพ์ในวารสารบัณฑิตสาเกตปริทรรศน์ ถือเป็นลิขสิทธิ์ของวารสารบัณฑิตสาเกตปริทรรศน์ หากบุคคลหรือหน่วยงานใดต้องการนำทั้งหมดหรือส่วนหนึ่งส่วนใดไปเผยแพร่ต่อหรือเพื่อกระทำการใด ๆ จะต้องได้รับอนุญาตเป็นลายลักอักษรจากวารสารบัณฑิตสาเกตปริทรรศน์ ก่อนเท่านั้น
References
ภาษาไทย
คํานาย สุวรรณเพ็ง. (2560). ระบบนิเวศกับจิตสํานึก: การมองสิ่งแวดล้อมผ่านมุมมองพุทธ. วารสารธรรมาธิปไตย.15(2), 45–61.
ประมวล เพ็งจันทร์. (2558). ธรรมชาติในมุมมองของพุทธปรัชญา.กรุงเทพมหานคร:จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
พิเชษฐ สายัณห์ตระกูล. (2563). แนวทางการจัดการสิ่งแวดล้อมอย่างยั่งยืนตามหลักพุทธธรรม.วารสารวิจัยพุทธศาสตร์.18(1), 22–38.
พุทธทาส อินทปัญโญ. (2540). ความพอเพียง: ทางสายกลางในการดําเนินชีวิต.กรุงเทพมหานคร:สถาพร.
ภาษาอังกฤษ
Ajahn Chah. (1 9 9 3 ). Being Dharma: The Essence of the Buddha's Teaching.Boston: Wisdom Publications.
Gethin, R. (1998). The Foundations of Buddhism.Oxford: Oxford University Press.
IndapannoP. (1997). Sufficiency: The Middle Path in Life. Bangkok: Sathaporn.
King, S. B. (2 0 0 1 ) . Environmental Ethics and Buddhism: A Compassionate Approach to Environmental Problems.Albany: State University of New York Press.
Nhat Hanh, T. (1999). The Heart of the Buddha's Teaching.Berkeley: Parallax Press.
Odum, E. P. (1971). Fundamentals of Ecology.3rded. Philadelphia: Saunders.
PengchanP. (2015). Nature in the Perspective of Buddhist Philosophy.Bangkok: Chulalongkorn University.
Pye, M. (2 0 0 9 ). The Buddha and the Environment InK. Kaza (Ed.), Dharma Rain: Sources of Buddhist Environmentalism.Boston: Shambhala Publications.
SayantrakulP. (2 0 2 0 ) . Guidelines for Sustainable Environmental Management According to Buddhist Principles. Journal of Buddhist Research.18(1), 22–38.
SuwanphengK.. (2017). Ecosystem and Consciousness: Looking at the Environment through a Buddhist Perspective. Journal of Dhammathipatai.15(2), 45–61.
UNEP (United Nations Environment Programme). (2019). Global Environment Outlook –GEO-6: Healthy Planet.Healthy People. Nairobi: UNEP.
WCED (World Commission on Environment and Development). (1987). Our Common Future. Oxford: Oxford University Press.
