ความรับผิดของผู้ประกอบธุรกิจออนไลน์: เปรียบเทียบระหว่างกฎหมายไทยกับกฎหมายต่างประเทศ

บทคัดย่อ

การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ (1) ศึกษาความหมาย ที่มา แนวคิด ทฤษฎีทางกฎหมายเกี่ยวกับ ความรับผิดของผู้ประกอบธุรกิจออนไลน์ (2) ศึกษาหลักการทางกฎหมายเกี่ยวกับความรับผิดของผู้ประกอบธุรกิจออนไลน์ตามกฎหมายประเทศไทยและกฎหมายต่างประเทศ (3) วิเคราะห์ รวบรวมสาระสำคัญและมาตรการทางกฎหมายเกี่ยวกับความรับผิดของผู้ประกอบธุรกิจออนไลน์ โดยเปรียบเทียบจากกฎหมายของประเทศไทยและกฎหมายต่างประเทศ และ (4) นำผลการศึกษามาจัดทำข้อสรุปและเสนอแนะเพื่อให้ได้มาตรการทางกฎหมายเกี่ยวกับการประกอบธุรกิจออนไลน์ที่เหมาะสมกับประเทศไทย ผลการศึกษาวิจัยพบว่า ประเทศสหรัฐอเมริกา ญี่ปุ่นและสาธารณรัฐสิงคโปร์ ล้วนแล้วแต่มีการพัฒนากฎหมายให้เท่าทันกับเทคโนโลยีในโลกอินเทอร์เน็ตที่พัฒนาไปอย่างรวดเร็ว โดยมีมาตรการรับรองความมีผลของการพาณิชย์อิเล็กทรอนิกส์ การคุ้มครองความเป็นส่วนตัวด้านข้อมูลส่วนบุคคล การคุ้มครองผู้บริโภค รวมถึงมาตรการด้านความปลอดภัย การป้องกันอาชญากรรมและฉ้อโกง ซึ่งจากการศึกษาพบว่า ประเทศไทยมีกฎหมายคุ้มครองผู้บริโภคตามสัญญาพาณิชย์แบบดั้งเดิม เมื่อเกิดปัญหาจากการค้าแบบออนไลน์ จึงได้นำมาตรการทางกฎหมายดังกล่าว มาปรับใช้เป็นรายกรณี ผู้วิจัยเสนอแนะกฎหมายที่มุ่งคุ้มครองผู้บริโภคจากการทำธุรกรรมพาณิชย์อิเล็กทรอนิกส์ อันได้แก่ กำหนดให้ผู้ประกอบการออนไลน์ที่ได้รับการรับรองความน่าเชื่อถือแขวนเครื่องหมายอนุญาตให้ประกอบธุรกิจพาณิชย์อิเล็กทรอนิกส์ไว้บนเวบไซต์ กำหนดรูปแบบสัญญามาตรฐานสำหรับการประกอบธุรกิจออนไลน์ จัดตั้งหน่วยงานทำหน้าที่ตรวจสอบการโฆษณาทางออนไลน์โดยเฉพาะ และการจัดระบบภาษีการประกอบธุรกิจออนไลน์ เพื่อกำหนดหลักเกณฑ์การเสียภาษีและอัตราภาษีเข้าไว้ในประมวลรัษฎากร อันเป็นการปกป้องสิทธิ และจัดการความเสียหายให้กับผู้บริโภคเพื่ออำนวยความยุติธรรมให้เกิดขึ้นกับทุกฝ่ายได้ตามเจตนารมณ์ของกฎหมาย