การจัดการการท่องเที่ยวท้องถิ่น: กรณีศึกษาการจัดการท่องเที่ยว บ้านซะซอม อ. โขงเจียม จ. อุบลราชธานี
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
งานวิจัยเรื่อง “การจัดการการท่องเที่ยวท้องถิ่น : กรณีศึกษาการจัดการท่องเที่ยวบ้านซะซอม อ. โขงเจียม จ. อุบลราชธานีนี้ ได้ตั้งวัตถุประสงค์ของการวิจัยไว้ 3 ประการ คือ (1) เพื่อศึกษาจุดกำเนิด ความเป็นมา กระบวนการและขั้นตอนของการจัดการท่องเที่ยวของหมู่บ้านซะซอม (2) เพื่อศึกษาบทบาทของภาคีที่เกี่ยวข้องกับการจัดการท่องเที่ยวของหมู่บ้านซะซอม และ (3) เพื่อศึกษาผลของการจัดการท่องเที่ยวต่อชุมชนของหมู่บ้านซะซอม ระเบียบวิธีวิจัยที่ใช้ในการศึกษาได้แก่ การศึกษาวิจัยเชิงคุณภาพ (Qualitative Research) โดยการวิจัยเอกสาร (Documentary Research) การสัมภาษณ์แบบเจาะลึก (In-depth Interview) และการสังเกต (Observation) จากวัตถุประสงค์ประการแรก ผลการศึกษาพบว่า จุดกำเนิดและความเป็นมาของการจัดการท่องเที่ยวของหมู่บ้านซะซอม มาจากความต้องการของชาวบ้านในการที่จะรักษาทรัพยากรธรรมชาติของชุมชนเอาไว้ และต้องการสร้างรายได้เสริม โดยในกระบวนการของการจัดการท่องเที่ยวประกอบด้วย 4 ขั้นตอนหลัก คือ (1) การจัดการด้านทรัพยากรท่องเที่ยว (2) การจัดการด้านโครงสร้างการบริหาร (3) การจัดการด้านที่พัก และ (4) การจัดการด้านกิจกรรมการท่องเที่ยว จากวัตถุประสงค์ประการที่สอง ผลการศึกษาพบว่า ภาคีที่เกี่ยวข้องกับการจัดการท่องเที่ยวในหมู่บ้านซะซอม มีอยู่ 3 ระดับ คือ (1) ภาคีในระดับชุมชน (2) ภาคีในระดับอำเภอ/จังหวัด และ (3) ภาคีในระดับชาติ ซึ่งบทบาทที่สำคัญของภาคีเหล่านี้ก็คือ เป็นที่มาขององค์ความรู้ในการจัดการการท่องเที่ยว และเป็นองค์กรหรือหน่วยงานที่สนับสนุนและส่งเสริมการจัดการท่องเที่ยวของชุมชน จากวัตถุประสงค์ประการที่สาม ผลการศึกษาพบว่า ผลของการจัดการท่องเที่ยวต่อชุมชนสามารถแบ่งออกได้ 4 ด้าน คือ (1) ด้านเศรษฐกิจ (2) ด้านสังคม (3) ด้านวัฒนธรรม และ (4) ด้านทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
กนิษฐา อุ่ยถาวร. (2548). โครงการการจัดการท่องเที่ยวเชิงนิเวศโดยการมีส่วนร่วมของชุมชนบริเวณหน่วยพิทักษ์อุทยานแห่งชาติทุ่งแสลงหลวงที่ ส.ล. 8 (หนองแม่นา) :ประสบการณ์การวิจัยจากพื้นที่ เล่มที่ 23. เพชรบูรณ์ : ม.ป.พ.
กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา. (2553) (ร่าง) แผนพัฒนาการท่องเที่ยวแห่งชาติ พ.ศ. 2555-2559. กรุงเทพฯ: กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา.
กาญจนา ทองทั่ว. (2546). โครงการรูปแบบการจัดการการท่องเที่ยวเชิงนิเวศบ้านวังอ้อตำบลหัวดอน อำเภอเขื่องใน จังหวัดอุบลราชธานี: ประสบการณ์การวิจัยจากพื้นที่ เล่มที่ 3. อุบลราชธานี : ม.ป.พ.
กุลดา เพ็ชรวรุณ. (2554). การท่องเที่ยวเชิงเทศกาล. รายงานการวิจัยภายใต้ชุดโครงการท่องเที่ยวไทย:จากนโยบายสู่รากหญ้า. เชียงใหม่:สถาบันศึกษานโยบายสาธารณะ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.
เจษฎ์ โทณะวณิก และบัณฑูร เศรษฐศิโรตม์. (2554). กฎหมายและประเด็นสำคัญที่เกี่ยวข้องกับกิจกรรมการท่องเที่ยวเชิงนิเวศ. ใน เอกสารการสอนชุดวิชาการจัดการนันทนาการและการท่องเที่ยวทางธรรมชาติ, พิมพ์ครั้งที่ 5. นนทบุรี :สำนักพิมพ์ มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.
เทิดชาย ช่วยบำรุง. (2554). บทบาทขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นกับการพัฒนาการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน: บนพื้นฐานแนวคิดเศรษฐกิจพอเพียง. กรุงเทพฯ:สำนักพิมพ์คณะรัฐมนตรีและราชกิจจานุเบกษา.
บุษบา สิทธิการ. (2548). โครงการการจัดการท่องเที่ยวเชิงนิเวศชุมชนบ้านแม่กลางหลวง ดอยอินทนนท์ จังหวัดเชียงใหม่ : ประสบการณ์การวิจัยจากพื้นที่ เล่มที่ 24.เชียงใหม่ : ม.ป.พ.
บุญเลิศ จิตตั้งวัฒนา. (2549). การพัฒนาและการอนุรักษ์แหล่งท่องเที่ยว. กรุงเทพฯ: บ. เพรสแอนด์ ดีไซน์ จำกัด.
ประเวส หอมชื่น. (2551). การจัดการท่องเที่ยวโดยชุมชนบ้านซะซอม หมู่ 7 ตำบลนาโพธิ์กลาง อำเภอโขงเจียม จังหวัดอุบลราชธานี. ภาคนิพนธ์หลักสูตรศิลปศาสตร์มหาบัณฑิต สาขาเศรษฐศาสตร์การเมือง บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยราชภัฏอุบลราชธานี.
พจนา สวนศรี. (2554). “บทบาทของประชาชนในท้องถิ่นต่อการจัดการท่องเที่ยวเชิงนิเวศ” ใน เอกสารการสอนชุดวิชาการจัดการนันทนาการและการท่องเที่ยวทางธรรมชาติ, พิมพ์ครั้งที่ 5. นนทบุรี: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.
พจนา สวนศรี. (2546). คู่มือการจัดการท่องเที่ยวโดยชุมชน. กรุงเทพฯ: จัดพิมพ์โดยโครงการท่องเที่ยวเพื่อชีวิตและธรรมชาติ.
มนัส สุวรรณ และคณะ. (2541). รายงานฉบับสมบูรณ์ โครงการศึกษาแนวทางการบริหารและจัดการการท่องเที่ยวในพื้นที่รับผิดชอบขององค์การบริหารส่วนตำบล (อบต.)และสภาตำบล (สต.). รายงานเสนอต่อการท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย.
มิ่งสรรพ์ ขาวสอาด. (2554). การท่องเที่ยวไทย: จากนโยบายสู่รากหญ้า. กรุงเทพฯ: ล๊อคอินดีไซน์เวิร์ค.
มิ่งสรรพ์ ขาวสอาด. (2553). การพัฒนาอุตสาหกรรมท่องเที่ยวเชิงบูรณาการที่ยั่งยืนในอนุภูมิภาคลุ่ม
แม่น้ำโขง : พ.ศ. 2547-2553. เชียงใหม่ : สถาบันวิจัยสังคมมหาวิทยาลัยเชียงใหม่.
ยศ สันติสมบัติ และคณะ. (2543). การท่องเที่ยวเชิงนิเวศ ความหลากหลายทางวัฒนธรรมและการจัดการทรัพยากร. โครงพัฒนาความรู้และศึกษานโยบายการจัดการทรัพยากรชีวภาพในประเทศไทย (BRT).
สายรุ้ง ดินโคกสูง. (2546). การจัดการท่องเที่ยวโดยชุมชน : กรณีศึกษาหาดชบา ตำบลชบา
อำเภอเมือง จังหวัดอุบลราชธานี. วิทยานิพนธ์บริหารธุรกิจมหาบัณฑิตมหาวิทยาลัยขอนแก่น.
สุนีย์ เลี่ยวเพ็ญวงษ์. (2546). สรุปประสบการณ์การจัดการการท่องเที่ยวเชิงนิเวศภาคอีสาน. ใน วารสารศูนย์บริการวิชาการ. 11,1 (มกราคม-มีนาคม).
อนุชา เล็กสกุลดิลก. (2555). ความตระหนักและการมีส่วนร่วมของผู้ประกอบการและชุมชนเป็นปัจจัยสำคัญของการท่องเที่ยวสีเขียว. ใน เอกสารประกอบการประชุมประจำปี 2555 ของ สศช. อนาคตของประเทศไทยบนเส้นทางสีเขียว เมื่อวันที่ 6 กันยายน 2555 ณ ศูนย์แสดงสินค้าและการประชุมอิมแพ็ค เมืองทองธานี จังหวัดนนทบุรี.
Gayle, Jennings. (2010). Tourism Research. 2nd Ed. Milton: John Wiley & Sons Australia, Ltd,.
Leksakundilok, Anucha. (2006). Community Participation in Ecotourism Development in Thailand. Sydney: University of Sydney.
Martin, Mowforth & Ian, Munt. (2003). Tourism and Sustainability: Development and New Tourism in the Third World. 2nd ed. London: Routledge.
A, Seba Jaime. (2012). Eco Tourism and Sustainable Tourism: New Perspectives and Studies. New York: Apple Academic Press, Inc.
Marianna, Sigala &David, Deslie. (2005). International Cultural Tourism: Management, Implication and Cases. Burlington: Elsevier Butterworth- Heinemann.
