พัฒนาการของการคุ้มครองสิทธิในความเป็นส่วนตัว เกี่ยวกับข้อมูลส่วนบุคคลในประเทศไทย

บทคัดย่อ

พัฒนาการของการคุ้มครองสิทธิในความเป็นส่วนตัวเกี่ยวกับข้อมูลส่วนบุคคลของประเทศไทยเป็นไปอย่างล่าช้า โดยแต่เดิมในยุคแรกประเทศไทยใช้รูปแบบการคุ้มครองสิทธินี้บนพื้นฐาน ของกฎหมายแพ่งในลักษณะละเมิดและกฎหมายอาญา ในความผิดฐานเปิดเผยความลับและ ฐานหมิ่นประมาท ต่อมายุคที่สองได้มีการสร้างกฎหมายมหาชนขึ้นมาเพื่อคุ้มครองสิทธินี้ ไม่ว่า จะเป็นระดับของบทบัญญัติตามรัฐธรรมนูญ และกฎหมายเฉพาะต่าง ๆ เช่นพระราชบัญญัติข้อมูลข่าวสารของราชการ พ.ศ. 2540 , พระราชบัญญัติการประกอบธุรกิจข้อมูลเครดิต พ.ศ. 2545 , พระราชบัญญัติการกระทำความผิดทางคอมพิวเตอร์ พ.ศ. 2550 ฯลฯ เป็นต้น ซึ่งมีลักษณะของ การคุ้มครองสิทธิในความเป็นส่วนตัวเกี่ยวกับข้อมูลส่วนบุคคลที่เป็นการเฉพาะเรื่องและเฉพาะประเภทของข้อมูลบางชนิดเท่านั้น แต่ยังไม่ได้มีบทบัญญัติที่มีลักษณะเป็นกฎหมายกลางอันเป็นบทบัญญัติทั่วไปที่สามารถกำหนดคุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคลในทุกกรณี จนกระทั่งถึงยุคของ การประกาศใช้พระราชบัญญัติคุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคล พ.ศ. 2562 ที่ถือว่าประเทศไทย ได้มีการกำหนดมาตรการในการคุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคลในลักษณะของกฎหมายกลาง ที่เป็นบทบัญญัติทั่วไปออกมาภายใต้กระแสแห่งการเปลี่ยนแปลงอย่างรุนแรงของเทคโนโลยีสารสนเทศและแรงกดดันจากกติการะหว่างประเทศที่สำคัญนั่นคือ General Data Protection Regulation ของสหภาพยุโรป กรณีเช่นนี้จึงทำให้ไทยจำเป็นที่จะต้องดำเนินการพัฒนาทั้งหลักการของกฎหมาย รวมถึงกระบวนการบังคับใช้กฎหมายคุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคลให้มีมาตรฐานที่ทัดเทียมกับนานาอารยประเทศต่อไปเพื่อป้องกันการนำเป็นเรื่องนี้มาเป็นข้ออ้างในการกีดกันทางการค้าในอนาคต