การนำนโยบายการจัดการวิกฤตโควิด 19 ไปปฏิบัติในประเทศไทย ในช่วงปี พ.ศ.2563-2564
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อวิเคราะห์และอภิปรายการนำนโยบายการวิกฤตโควิด 19 ไปปฏิบัติในประเทศไทย และเสนอแนะการพัฒนานโยบายการจัดการวิกฤตโควิด 19 ของประเทศไทย
ข้อมูลถูกค้นคว้าจากบทความวิจัย บทความวิชาการ หนังสือ และเว็บไซต์ที่เกี่ยวข้องกับการนำนโยบายไปปฏิบัติ และการจัดการวิกฤต ผลการศึกษาพบว่าการนำนโยบายการจัดการวิกฤตโควิด 19 ไปปฏิบัติในระลอกที่หนึ่งประสบความสำเร็จ เนื่องจากการนำนโยบายไปปฏิบัติเป็นไปอย่างจริงจังและได้รับความร่วมมือจากภาครัฐ เอกชน และประชาชน แต่ในระลอกที่สองจนถึงระลอกปัจจุบัน พบว่ามีปัญหาในการนำนโยบายไปปฏิบัติ เนื่องจากการสื่อสารในภาวะวิกฤตที่ไม่ชัดเจน และรัฐบาลไม่สามารถสร้างความมั่นใจในการแก้ไขปัญหาโควิด 19 ให้กับประชาชน ข้อเสนอแนะการพัฒนานโยบายการจัดการวิกฤตโควิด 19 ควรพัฒนาจากผู้ที่มีส่วนได้ส่วนเสียหลัก ๆ 3 ฝ่าย คือ รัฐบาลควรที่จะสื่อสารข้อมูลวิกฤตไปยังประชาชนอย่างรวดเร็ว ถูกต้อง และทั่วถึง ข้าราชการหรือผู้ปฏิบัติตามนโยบายควรได้รับการเสริมสร้างองค์ความรู้และการบริหารจัดการวิกฤตให้มากขึ้น และประชาชนควรตระหนักและให้ความสำคัญอยู่เสมอว่าวิกฤตเป็นสิ่งที่สามารถเกิดขึ้นได้ตลอด ไม่ว่าจะเป็นวิกฤตด้านใดก็ตาม เมื่อผู้มีส่วนได้ส่วนเสียดังกล่าวให้ความสำคัญและตระหนักต่อการจัดการวิกฤต จะนำไปสู่การพัฒนานโยบายการจัดการวิกฤตโควิด 19 ได้อย่างเหมาะสม และสามารถแก้ไขปัญหาได้อย่างรวดเร็วและตรงตามความต้องการของประชาชน
Article Details
เอกสารอ้างอิง
กรมควบคุมโรค. (2565). สถานการณ์ผู้ติดเชื้อ COVID-19 อัพเดทรายวัน. สืบค้นจาก https://ddc.moph.go.th/covid19-dashboard/
กรมอนามัย. (2565). รายงานสถานการณ์วิกฤตโควิด-19 ทั่วโลก. สืบค้นเจาก https://covid19.anamai.moph.go.th/en/.
จุมพล หนิมพานิช. (2547). การวิเคราะห์นโยบาย: ขอบข่าย แนวคิด ทฤษฎี และกรณีตัวอย่าง. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.
รุ่งทิวา มากอิ่ม, ฐิติกร โตโพธิ์ไทย, และชมพูนุท โตโพธิ์ไทย. (2563). บทเรียนจากการป้องกันและควบคุมการระบาดของโควิด-19: กรณีศึกษาเทศบาลเมืองอ่างทอง. วารสารวิจัยระบบสาธารณสุข. 14(4), 489-507.
บัญชา เกิดมณี, สุรชัย ธรรมทวีธิกุล, ญาณพินิจ วชิรสุรงค์, บดินทร์ชาติ สุขบท, และสมบัติ ทีฆทรัพย์. (2563). แนวคิดและทิศทางการแก้ปัญหาโควิด-19. วารสารก้าวทันโลกวิทยาศาสตร์, 20(1), 1-12.
เรืองวิทย์ เกษสุวรรณ. (2551). การนำนโยบายไปปฏิบัติ. กรุงเทพฯ: บพิธการพิมพ์.
วรเดช จันทรศร (2556). ทฤษฎีการนำนโยบายสาธารณะไปปฏิบัติ (พิมพ์ครั้งที่ 6). กรุงเทพฯ: พริกหวานกราฟฟิค.
สมพร เฟื่องจันทร์. (2552). นโยบายสาธารณะ: ทฤษฎีและการปฏิบัติ. กรุงเทพฯ: ออน อาร์ต ครีเอชั่น.
สุมาลี จุทอง. (2562). การจัดการภัยพิบัติโรคระบาดโควิด 19 ในพื้นที่ชุมชนริมคลองหัวหมากน้อย สำนักงานเขตบางกะปิ. (การค้นคว้าอิสระหลักสูตรรัฐประศาสนศาสตรมหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยรามคำแหง.
สุรเดช สำรำญจิตต์, และมิ่งขวัญ ศิริโชติ. (2563). ความสัมพันธ์ระหว่างการรับรู้และพฤติกรรมการป้องกันโรคติดเชื้อไวรัสโคโรนา 2019 (COVID-19) ของผู้ใช้บริการ “ตลาดหลังราม” ซอยรามคาแหง 24 แยก 12-16. วารสารวิชาการสถาบันวิทยาการจัดการแห่งแปซิฟิค, 6(3), 401-411.
สำนักงานเลขาธิการสภาผู้แทนราษฎร. (2563). สรุปมาตรการและการดำเนินงานของไทยต่อสถานการณ์การแพร่ระบาดของโรคติดเชื้อไวรัสโคโรนา ๒๐๑๙. สืบค้นเมื่อวันที่ 1 สิงหาคม 2564, จาก https:// www.parliament.go.th/ewtadmin/ewt/parliament_parcy/ewt_dl_link.php?nid=69274.
เอราวัณ ฤกษ์ชัย (2563). การนำนโยบายป้องกันโรคติดเชื้อไวรัสโคโรนา 2019 (โควิด 19) ไปปฏิบัติกรณีศึกษาองค์การบริหารส่วนตำบลลำไทร อำเภอวังน้อย จังหวัดพระนครศรีอยุธยา. (การค้นคว้าอิสระหลักสูตรรัฐประศาสนศาสตรมหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยรามคาแหง.
Bowers, M. R., Hall, J. R., & Srinivasan, M. M. (2017). Organization culture and leadership style: The missing combination for selecting the right leader for effective crisis management. Business Horizons, 60(4), 551-563.
Bhuyan, A., Jorgensen, A., & Sharma, S. (2010). Taking the pulse of policy: The policy Implementation assessment tool. Washington, DC: Futures Group, Health Policy Initiative, Task Order 1.
Christensen, T., & Lægreid, P. (2020). The coronavirus crisis—crisis communication, meaning-making, and reputation management. International Public Management Journal, 23(5), 1-17.
Coombs, W. T. (2007). Ongoing crisis communication planning, managing, and responding. United States of America: Sage Publications.
Crandall, W. R., Parnell, J. A., & Spillan, J. E. (2014). Crisis Management: Leading in the New Strategy Landscape. 2nded. United States of America: SAGE.
Devlin, E. S. (2007). Crisis management planning and execution. United States of America: Auerbach Publications.
Dwiedienawati, D., Tjahjana, D., Faisal M., Gandasari, D., & Abdinagoro, S. B. (2021). Determinants of perceived effectiveness in crisis management and company reputation during the COVID-19 pandemic. Cogent Business & Management, 8(1), 1-22.
Jung Ki, E., & Nekmat, E. (2014). Situational crisis communication and interactivity: Usage and effectiveness of Facebook for crisis management by Fortune 500 companies. Computers in Human Behavior, 35, 140–147.
Kienzle, J., Guelfi, N., & Mustafiz, S. (2010). Crisis management systems: A case study for aspect-oriented modeling. In Katz S., Mezini M., & Kienzle, J. (Eds.), Transactions On Aspect-oriented Software Development VII. (pp. 1-22) Berlin: Springer.
Kingdon, J. W. (1993). How do issues get on public policy agendas.? In Wilson, W. J.
(Eds.), Sociology and the public agenda. (pp. 40-50). Retrieved from https://dx.doi.org/10.4135/9781483325484.n3.
Lukić, J., Jaganjac, J., & Lazarević, S. (2020). The successfulness of crisis management teams’ response to the crisis caused by the COVID 19 pandemic. Retrieved from https://www.ses.org.rs/uploads/lukic_et_al_210203_185812_741.pdf
Lockwood, N. R. (2005). Crisis management in today’s business environment: HR’s strategic Role. USA: SHRM Research Department.
Madigan, M. L. (2018). Handbook of emergency management concepts: A step-by-step approach. Great Britain: CRC Press.
Mazmanian, D. A., & Sabatier, P. A. (1989). Implementation and Public Policy with a New Perspective. Retrieved from http://www.des.ucdavis.edu/Faculty/Sabatier/ mazmaniansabatier.pdf
McGuire, D., Cunningham, J. E. A., Reynolds, K., & Matthews-Smith, G. (2020). Beating the virus: An examination of the crisis communication approach taken by New Zealand Prime Minister Jacinda Ardern during the Covid-19 pandemic. Human Resource
Development International, 23(4), 361-379.
Mthethwa, R. M., (2012). Critical dimensions for policy implementation. African Journal of Public Affairs, 5(2), 36-47.
Mubaroka, S., Zauhara, S., Setyowatia, E., & Suryadia, (2020). Policy implementation analysis: Exploration of George Edward III, Marilee S Grindle, and Mazmanian and Sabatier theories in the policy analysis triangle framework. Journal of Public
Administration Studies, 5(1), 33-38.
Pearson, C. M., & Clair, J. A. (1998). Reframing crisis management. Academy of Management Review, 23(1), 59-76.
Pressman, J. L., & Wildavsky, A. (1973). Implementation. Berkeley, CA: University of California Press.
Taneja, S., Pryor, M. G., Sewell, S., & Recuero, A. M. (2014). Strategic crisis management: A basis for renewal and crisis prevention. Journal of Management Policy and Practice, 15(1), 78-85.
Tekin, Ö. F. (2014). Importance of crisis management for public administration: The practice in Turkish public administration. The 2014 WEI (West East Institute) International Academic Conference Proceedings, pp.163-171, Budapest, Hungary.
Ulmer, R. R., Sellow, T. L., & Seeger, M. W. (2011). Effective Crisis Communication: Moving from Crisis to Opportunity. 2nded. United Stated of America: SAGE Publication Ltd.
Van Meter, D. S., & Van Horn, C. E. (1975). The policy implementation process: A conceptual framework. Administration & Society, 6(4), 445-488.
Wang, J. C., Chun, Y. Ng., & Brook, R. H. (2020). Response to COVID-19 in Taiwan: Big Data Analytics, New Technology, and Proactive Testing. Retrieved from https://smnyct. org/index.php/descargar/adjunto/504_ttT4Od_pdf
Worldometers. (2022). Reported Cases and Deaths by Country or Territory. Retrieved from https://www.worldometers.info/coronavirus/?fbclid=IwAR1ux8F24Rme7fl38zRE_ QGdgM_lnfVYr-s59j3z3wziPbv774_vSdeiTDA
