ความต้องการในการพัฒนาตนเองของบุคลากรสายวิชาการ วิทยาลัยการเมืองการปกครอง มหาวิทยาลัยมหาสารคาม

บทคัดย่อ

บทความวิจัยนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) เพื่อศึกษาความต้องการในการพัฒนาตนเองของบุคลากรสายวิชาการ สังกัดวิทยาลัยการเมืองการปกครอง มหาวิทยาลัยมหาสารคาม  2) เพื่อศึกษาสภาพปัญหาในการพัฒนาตนเองของบุคลากรสายวิชาการ สังกัดวิทยาลัยการเมืองการปกครอง มหาวิทยาลัยมหาสารคาม 3) เพื่อศึกษาแนวทางในการแก้ไขปัญหาในการพัฒนาตนเองของบุคลากรสายวิชาการ สังกัดวิทยาลัยการเมืองการปกครอง มหาวิทยาลัยมหาสารคาม เป็นงานวิจัยเชิงคุณภาพและเชิงปริมาณ เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ แนวคำถามในการสนทนากลุ่มและแบบสอบถาม สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ การวิเคราะห์เนื้อหาในการวิเคราะห์ข้อมูลเชิงคุณภาพ ค่าเฉลี่ย ค่าเบี่ยงเบนมาตรฐานในการวิเคราะห์ข้อมูลเชิงปริมาณ  โดยทำการศึกษาบุคลากรสายวิชาการของวิทยาลัยการเมืองการปกครอง มหาวิทยาลัยมหาสารคาม ซึ่งประกอบไปด้วยอาจารย์ทั้งสิ้น จำนวน 36 คน อาจารย์ที่ลาศึกษาต่อระดับปริญญาเอก จำนวน 10 คน อาจารย์ที่ปฏิบัติงานจริง 26 คน จากการวิเคราะห์ พบว่าความต้องการพัฒนาตนเองของบุคลากรสายวิชาการ วิทยาลัยการเมืองการปกครอง มหาวิทยาลัยมหาสารคาม 5 ด้าน ได้แก่ การพัฒนาการสอน การศึกษาต่อ การสนับสนุนการปฏิบัติงานวิจัย การสนับสนุนเข้าประชุมและนำเสนอผลงานทางวิชาการ และการเข้าสู่ตำแหน่งทางวิชาการ พบว่า 1) ความต้องการพัฒนาตนเองของบุคลากรสายวิชาการ บุคลากรมีความต้องการในด้านการสนับสนุนการปฏิบัติงานวิจัยในระดับมาก ( =4.11, S.D.=0.79) โดยมีความต้องการให้หน่วยงานส่งเสริมและสนับสนุนการตีพิมพ์เผยแพร่ผลงานวิจัย 2) สภาพปัญหาในการพัฒนาตนเองของบุคลากรสายวิชาการ พบว่าภาระการสอนที่มากจนเกินไป มีความซับซ้อนในการปฏิบัติงานที่นอกเหนือจาการสอน งบประมาณที่ใช้ในการพัฒนาตนเอง การผลิตและเผยแพร่ผลงานวิชาการยังขาดแรงจูงใจและงบประมาณในการสนับสนุนในการเผยแพร่ผลงานทางวิชาการและการตีพิมพ์ในต่างประเทศยังไม่เพียงพอ ส่วนข้อมูลจากการวิจัยเชิงคุณภาพ พบว่า บุคลากรสายวิชาการมีความต้องการตนเองในทุกด้าน แต่ส่วนมากพบปัญหาอุปสรรคเรื่องภาระงาน     ทั้งภาระงานด้านการสอน ภาระงานอื่นๆ ตามที่ได้รับมอบหมายจากหน่วยงาน และบุคลากรสายวิชาการ ยังมีกังวลใจในศักยภาพของตนเองและภาระค่าใช้จ่ายในด้านการศึกษาต่อ รวมถึงต้องการให้มีระบบพี่เลี้ยง ในการพัฒนาตนเองด้านการเข้าสู่ตำแหน่งทางวิชาการ ทั้งนี้ จากผลการศึกษานี้จะเป็นแนวปฏิบัติในการนำแนวทางข้อเสนอแนะต่างๆไปใช้ในการปรับหรือจัดทำนโยบาย ให้สอดคล้องกับปัญหาของบุคลากรในสายวิชาการต่อไป