วาทกรรมว่าด้วยโสเภณีในสังคมไทยในยุคสมัยแห่งการพัฒนา (พ.ศ. 2501 - 2539)
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความทางวิชาการนี้ต้องการวิเคราะห์ให้เห็นถึงภาพของความสัมพันธ์ระหว่างวาทกรรมกับนโยบายว่าด้วยโสเภณีในสังคมไทยในยุคสมัยแห่งการพัฒนา เพื่ออธิบายให้เห็นว่าปัญหาโสเภณีในสังคมไทย มิใช่ปัญหาที่เกิดขึ้นในลักษณะของพัฒนาการทางสังคม หากแต่เกิดขึ้นจากรัฐและกลไกอำนาจที่เกี่ยวข้องเป็นผู้ก่อรูปวาทกรรมว่าด้วยโสเภณีขึ้น ด้วยการผลิตสร้างนิยาม ความรู้ ความจริง ที่เกี่ยวข้องกับเรื่องโสเภณีในสังคมไทยในยุคนี้ โดยผ่านทางเครื่องมือที่สำคัญ คือ แนวนโยบาย ในการพัฒนาประเทศด้านเศรษฐกิจ ผ่านทางโสเภณีและอุตสาหกรรมเพศพาณิชย์ ที่รัฐบาลกำหนดนิยามให้เป็นปัจจัยและเงื่อนไขสำคัญในการสร้างรายได้ให้แก่ประเทศในรูปของเงินตราต่างประเทศ ถึงแม้ว่าจะเป็นอาชีพที่ผิดกฎหมายในขณะนั้น คือ พระราชบัญญัติปรามการค้าประเวณี พ.ศ. 2503 แต่ด้วยเหตุที่อุตสาหกรรมเพศพาณิชย์ประสานแนบแน่นกันกับแนวนโยบายในการพัฒนาเศรษฐกิจของประเทศ รัฐบาลจึงทำได้เพียงการปรามมากกว่าการปราบ ส่งผลให้อุตสาหกรรมเพศพาณิชย์ และธุรกิจที่เกี่ยวข้องรุ่งเรืองเฟืองฟูสร้างรายได้ให้ประเทศจำนวนมหาศาล แต่ในอีกด้านหนึ่งก็สร้างปัญหาให้สังคมมากมายเช่นกัน จนนำไปสู่การต่อต้านวาทกรรมนโยบายว่าด้วยโสเภณีในสังคมไทย ในยุคสมัยแห่งการพัฒนา เพื่อผลักดันให้การขายบริการทางเพศเป็นสิ่งที่ผิดกฎหมาย ผลที่ตามมาจากการต่อต้านวาทกรรมโสเภณีดังกล่าว ส่งผลให้โสเภณีและอาชีพการขายบริการทางเพศเป็นสิ่งที่ผิดกฎหมายและต้องปราบปรามอย่างเด็ดขาดตั้งแต่บัดนั้นเป็นต้นมาจนกระทั่งถึงในยุคสมัยปัจจุบัน
Article Details
เอกสารอ้างอิง
กรมาศ วุฒิสุข. (2537). โสเภณีในประเทศไทย. ใน NIC เขตปลอดโสเภณี?. นครปฐม: สถาบันวิจัยประชากรและสังคม มหาวิทยาลัยมหิดล. กฤตยา อาชวนิจกุล. (2537). จับตาสถานการณ์การค้าเด็กหญิงในรอบสิบปีในยุคนโนบายยุติปัญหาโสเภณีเด็กขึ้นหิ้งรัฐไทย. ในNICเขตปลอดโสเภณี?. นครปฐม: สถาบันวิจัยประชากรและสังคม มหาวิทยาลัยมหิดล.
คริส เบเคอร์, และผาสุก พงษ์ไพจิตร. (2557). ประวัติศาสตร์ไทยร่วมสมัย. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์มติชน.
จักษ์ พันธ์ชูเพชร. (2549). การเมืองการปกครองไทย: จากยุคสุโขทัยสู่สมัยทักษิณ. ปทุมธานี: มายด์พับลิชชิ่ง. จรัญ โฆษณานันท์. (2550). นิติปรัชญาแนววิพากษ์. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์นิติธรรม.
จุมพล หนิมพานิช. (2548). พัฒนาการทางการเมืองไทย อำมาตยาธิปไตย ธนาธิปไตย หรือ ประชาธิปไตย. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
จรีย์วรรณ พุทธานุรักษ์, และคณะ. (2550).“การค้ามนุษย์” พินิจในแนวสตรีนิยมในพื้นที่ของอินเตอร์เน็ต กระบวนการทางกฎหมายและหน่วยงานภาครัฐ. ศูนย์สตรีศึกษา คณะ สังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.
จีรศักดิ์ เรืองบุญ. (2559). ปัญหาการกำหนดกฎเกณฑ์เกี่ยวกับการให้บริการทางเพศในระบบกฎหมายไทย. (วิทยานิพนธ์นิติศาสตรมหาบัณฑิต). คณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
ฉัตรทิพย์ นาถสุภา. (2557). ลัทธิเศรษฐกิจการเมือง. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์ มหาวิทยาลัย. เฉลิมพล สัตถาภรณ์. (2508). ปัญหาโสเภณีในประเทศไทย. (วิทยานิพนธ์รัฐประศาสนศาสตรมหาบัณฑิต). คณะรัฐประศาสนศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
ชนกพล สกลผดุงเขตต์. (2545). การป้องกันและปราบปรามการค้าประเวณีของหญิงและเด็ก: ศึกษาอนุสัญญาระหว่างประเทศและเปรียบเทียบกฎหมายไทยกับกฎหมายต่างประเทศ. (วิทยานิพนธ์นิติศาสตรมหาบัณฑิต). คณะนิติศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ชลิดาภรณ์ ส่งสัมพันธ์. (2550). เมื่อผู้หญิงคิดจะมีหนวด: การต่อสู้ “ความจริง” ของเรื่องเพศในสภาผู้แทนราษฎร. กรุงเทพฯ: โครงการจัดพิมพ์คบไฟ.
ดนัย ไชยโยธา. (2548). การเมืองและการปกครองของไทย. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์โอเดียนสโตร์.
ตุ้ย ชุมสาย. (2525). กิจกรรมโสเภณี. กรุงเทพฯ: ปรีชาการพิมพ์.
ทัยเลิศ ลือปือ. (2550). ปัญหาการนำเสนอมาตรการทางกฎหมายมาใช้ในการแก้ไขปัญหาธุรกิจการ ค้าประเวณี. (สารนิพนธ์นิติศาสตรมหาบัณฑิต). บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยศรีปทุม.
ธุวพล ทองอินทราช. (2562). วาทกรรมว่าด้วยโสเภณีในสังคมไทย. (ดุษฎีนิพนธ์รัฐศาสตรดุษฎีบัณฑิต สาขาเศรษฐศาสตร์การเมืองและการบริหารจัดการ). คณะรัฐศาสตร์และนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยบูรพา. ธุวพล ทองอินทราช และโชติสา ขาวสนิท. (2562). วาทกรรมว่าด้วยโสเภณีในสังคมไทย. วารสารราชภัฎสุราษฎร์ธานี, 6(2), (กรกฎาคม-ธันวาคม 2562). ธีรนาถ กาญจนอักษร. (2535). หญิงในธุรกิจบริการ. ศูนย์ศึกษาเศรษฐศาสตร์การเมือง คณะเศรษฐศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
นฤพนธ์ ด้วงวิเศษ. (2557). ความรู้และอำนาจ เบื้องหลังเซ็กและโสเภณี. รัฐศาสตร์สาร, 35(2), (พฤษภาคม-สิงหาคม 2557).
บังอร เทพเทียน. (2552). เพศวิถีภายใต้นโยบายและมาตรการป้องกันโรคเอดส์:การศึกษาเชิงวาทกรรม. (วิทยาศาสตรดุษฎีบัณฑิต). บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
แบ๊งค์ งามอรุณโชติ. (2554). โสเภณี มีอยู่ รู้จัก แต่ไม่เข้าใจ. OCTOBER 11: Sex Issue. กรุงเทพฯ: โอเพ่นบุ๊กส์.
ผาสุก พงษ์ไพจิตร. (2529). เศรษฐศาสตร์การเมืองของเศรษฐกิจเปิด: การพัฒนาของประเทศไทย. วารสารพัฒนบริหารศาสตร์, 28(1), (มกราคม 2529).
ยศ สันตสมบัติ. (2548). ปิตาธิปไตย พุทธศาสนา เพศสถานะภาพและเพศวิถี: การทำความเข้าใจ “เพศสถานะ” และ “เพศวิถี” ในสังคมไทย. ใน เพศสถานะและเพศวิถีในสังคมไทย. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ลักษณะวัต ปาละรัตน์. (2553). ปรัชญาภาวะสตรี. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยรามคำแหง.
ลิขิต ธีรเวคิน. (2550). วิวัฒนาการการเมืองการปกครองไทย. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
วินัย ผลเจริญ. (2542). ปัญหาโสเภณี: เหตุปัจจัย มุมมอง และวิธีการแก้ไขปัญหาตามแนวทางพุทธ ศาสนา. วารสารพุทธศาสน์ศึกษา, 1-34, (กันยายน-ธันวาคม 2542). สถาบันวิจัยประชากรและสังคม มหาวิทยาลัยมหิดล. (2537). NICS-เขตปลอดโสเภณี?. นครปฐม: สถาบันวิจัยประชากรและสังคม มหาวิทยาลัยมหิดล.
สมชาย ภคภาสน์วิวัฒน์. (2547). การพัฒนาเศรษฐกิจและการเมืองของไทย. กรุงเทพฯ: โครงการจัดพิมพ์คบไฟ. สุภางค์ จันทวานิช. (2553). ทฤษฎีสังคมวิทยา. กรุงเพทฯ: สำนักพิมพ์จุฬาลงกรณมหาวิทยาลัย.
เสาวนีย์ เตชะไพบูลย์. (2551). การป้องกันและปราบปรามการค้ามนุษย์: ศึกษากรณีส่งหญิงไทยไปค้าประเวณียังต่างประเทศ. กรุงเทพฯ: วิทยาลัยการยุติธรรม สำนักงานศาลยุติธรรม.
เอนก เหล่าธรรมทัศน์. (2557). มองเศรษฐกิจการเมืองไทยผ่านการเคลื่อนไหวของสมาคมธุรกิจ. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยรังสิต. Daniels, Lee. (1987). Bangkok By Night. Hong Kong: CFW Guidebook.
บทสัมภาษณ์
จันทวิภา อภิสุข. (2561, 11 มกราคม). มูลนิธิเอ็มพาวเวอร์. [บทสัมภาษณ์].
ธเนศ วงศ์ยานนาวา. (2561, 12 มกราคม). ศาสตราจารย์ คณะรัฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์. [บทสัมภาษณ์].
