ความรู้และการรับรู้เกี่ยวกับสิทธิเด็กของบุคลากร คณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาสารคาม

บทคัดย่อ

การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาระดับความรู้และการรับรู้เกี่ยวกับสิทธิเด็กและเปรียบเทียบระดับความรู้และการรับรู้จำแนกตามปัจจัยส่วนบุคคล เพื่อหาความสัมพันธ์ระหว่างความรู้และการรับรู้และวิเคราะห์ปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อการรับรู้เกี่ยวกับสิทธิเด็ก โดยกลุ่มตัวอย่างเป็นบุคลากรคณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาสารคาม ซึ่งวิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้สถิติเชิงพรรณนา และสถิติอ้างอิง คือ t-test, One-way ANOVA และใช้ Pearson correlation coefficient ในการทดสอบความสัมพันธ์ และวิเคราะห์ปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อการรับรู้เกี่ยวกับสิทธิเด็กโดยใช้สถิติ Multiple regression analysis โดยกำหนดระดับนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 ผลการศึกษาพบว่า บุคลากรคณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาสารคามส่วนใหญ่มีความรู้เกี่ยวกับสิทธิเด็กอยู่ในระดับมาก แต่มีการรับรู้เกี่ยวกับสิทธิเด็กอยู่ในระดับปานกลาง ซึ่งบุคลากรคณะนิติศาสตร์ที่มีเพศ อายุ สถานภาพการสมรสที่ต่างกัน มีความรู้และการรับรู้เกี่ยวกับสิทธิเด็กไม่แตกต่างกัน ส่วนบุคลากรคณะนิติศาสตร์ที่มีการศึกษาและสายปฏิบัติงานที่ต่างกัน มีความรู้เกี่ยวกับสิทธิเด็กไม่แตกต่างกัน แต่การรับรู้เกี่ยวกับสิทธิเด็กต่างกัน อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 สำหรับผลการวิเคราะห์ความสัมพันธ์ยังพบว่าความรู้มีความสัมพันธ์เชิงบวกกับการรับรู้ อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ ที่ระดับ .05 โดยมีความสัมพันธ์อยู่ในระดับปานกลาง และสายวิชาการมีระดับความรู้เกี่ยวกับ สิทธิเด็กซึ่งมีอิทธิพลต่อการรับรู้เกี่ยวกับสิทธิเด็ก อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05