นโยบายการพัฒนาทุนทางสังคมเพื่อสร้างชุมชนเข้มแข็ง

Main Article Content

สุปราณี จันทร์ส่ง
บุญทัน ดอกไธสง
สอาด บรรเจิดฤทธิ์
บุญเรือง ศรีเหรัญ

บทคัดย่อ

การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์  1.เพื่อศึกษาการพัฒนาทุนทางสังคมเพื่อสร้างชุมชนเข้มแข็งในพื้นที่จังหวัดสระบุรี และจังหวัดนครนายก  2. เพื่อศึกษาปัจจัยที่มีผลต่อการพัฒนาทุนทางสังคมที่สร้างชุมชนเข้มแข็งในพื้นที่จังหวัดสระบุรี และจังหวัดนครนายก 3. เพื่อศึกษาเสนอแนวทางการปรับปรุงปัจจัยที่มีผลต่อการพัฒนาทุนทางสังคมเพื่อสร้างชุมชนเข้มแข็งในพื้นที่จังหวัดสระบุรี และจังหวัดนครนายก กลุ่มตัวอย่างได้แก่ นายกองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น/เทศบาลตำบล/เมือง ประธานสภาองค์การบริหารส่วนตำบล/เทศบาลตำบล/เมือง และปลัดองค์การบริหารส่วนตำบล/เทศบาลตำบล/เมือง ได้ขนาดกลุ่มตัวอย่าง จำนวน 440 คน ด้วยสูตรคำนวณของทาโร่ ยามาเน่ ที่ และทำการวิเคราะห์ข้อมูลโดยการหาค่าความถี่ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย ค่าเบี่ยงเบนมาตรฐาน และค่าสถิติการวิเคราะห์ถดถอยแบบขั้นตอน  ผลการวิจัยพบว่า  1) สภาพทั่วไปการพัฒนาทุนทางสังคมเพื่อสร้างชุมชนเข้มแข็ง พบว่า โดยรวมอยู่ระดับมาก โดยที่ด้านภูมิคุ้มกันให้ชุมชนของการพัฒนาทุนทางสังคมที่อยู่ในระดับสูงสุดนั้นเนื่องจาก ผู้นำทางสังคมมีบทบาทสำคัญที่สุดในการดำเนินการทุนทางสังคมทุกกิจกรรมทางสาธารณะและกระตุ้นให้ประชาชนในชุมชนมีจิตสำนึกในการพึ่งพาตนเอง 2) ปัจจัยทุนสังคมในความรู้เพื่อสร้างเศรษฐกิจชุมชนเข้มแข็งในพื้นที่จังหวัดสระบุรี และจังหวัดนครนายก ภาพรวมตัวแปรส่วนใหญ่อยู่ระดับมาก อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 3) แนวทางการปรับปรุงปัจจัยที่มีผลต่อการพัฒนาทุนทางสังคมเพื่อสร้างชุมชนเข้มแข็ง พบว่าการดำเนินงานต้องเป็นไปในลักษณะแบบองค์รวมโดยมีเป้าหมายหลักคือการเน้นการพัฒนาอย่างยั่งยืนให้ชุมชนสามารถพึ่งตนเองได้ มีลักษณะการสร้างเครือข่ายต้องสร้างและพัฒนาเครือข่ายของสมาชิกให้เกิดขึ้นภายในชุมชน


 

Article Details

รูปแบบการอ้างอิง
จันทร์ส่ง ส., ดอกไธสง บ., บรรเจิดฤทธิ์ ส., & ศรีเหรัญ บ. (2016). นโยบายการพัฒนาทุนทางสังคมเพื่อสร้างชุมชนเข้มแข็ง. Journal of Politics and Governance, 6(1), 313–327. สืบค้น จาก https://so03.tci-thaijo.org/index.php/jopag/article/view/197446
ประเภทบทความ
บทความวิจัย

เอกสารอ้างอิง

กิติพัฒน์ นนทปัทมะดุลย์. (2550). สวัสดิการสังคมเพื่อคนด้อยโอกาส นโยบายว่าด้วยการกินดี อยู่ดี มีสุข มีสิทธิ. กรุงเทพฯ : บริษัทเอดิสันเพรสโปรดักส์ จำกัด.
กฤษ อุตตมะเวทิน. (2550). การส่งเสริมวิสาหกิจชุมชนตามรปัชญาเศรษฐกิจพอเพียง โดยการปฏิบัติตามพระราชบัญญัติส่งเสริมวิสาหกิจชุมชน พ.ศ. 2548 กรณีศึกษาวิสาหกิจชุมชนในจังหวัดชุมพร. วิทยานิพนธ์ปริญญาศิลปศาสตรมหาบัณฑิต จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
โกวิทย์ พวงงาม. (2553). การจัดการตนเองของชุมชนและท้องถิ่น. กรุงเทพฯ : บพิธการพิมพ์.
ทินพันธุ์ นาคะตะ. (2550). การพัฒนาองค์การและการวางแผน: กรณีศึกษาต่าง ๆ โครงการเอกสารและตำรา สมาคมรัฐประศาสนศาสตร์. กรุงเทพฯ: สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์.
ธำรงศักดิ์ คงคาสวัสดิ์. (2550).ทุนมนุษย์การกำหนดตัวชี้วัดเพื่อพัฒนา. กรุงเทพฯ: ส.ส.ท.
เบญจวรรณ นาราสัจจ์.(2552).ประวัติศาสตร์ภูมิปัญญาอีสาน. ศูนย์วิจัยพหุลักษณ์สังคมลุ่มน้ำโขงคณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น.
นภาภรณ์ หะวานนท์ .(2549). เรียนรู้กระบวนการสร้างทุนทางสังคมของชุมชน. พิมพ์ครั้งที่ 1กรุงเทพฯ : ศูนย์นวัตถกรรมการเรียนรู้ตลอดชีวิต มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.

บีว์ โมราราษฎร์. (2550). การขยายกรอบการถกเถียงเรื่องเศรษฐกิจพอเพียง: การศึกษา
พิเคราะห์ถึงข้อดีและข้อจำกัดของแนวคิดเศรษฐกิจพอเพียงในฐานะแนวคิดทางเลือกการพัฒนาในประเทศ.ไทย ” วิทยานิพนธ์ปริญญาศิลปศาสตรมหาบัณฑิต จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
เพ็ญประภา ภัทรานุกรม. (2010). การพัฒนาทุนทาง สังคมโดยใช้ชุมชนเป็นฐาน ในชุมชนประสบภัยพิบัติสึนามิ :กรณีศึกษา ชุมชนในพื้นที่จังหวัดพังงา. วารสารร่มพฤกษ์ ปีที่ 28 ฉบับที่ 2 กุมภาพันธ์ – พฤษภาคม 2010.
รัตนาภรณ์ ศรีพยัคฆ์. (2553). เทคนิคการประสานงาน. เอกสารความรู้ สดร. สถาบันราชานุภาพสำนักงานปลัดกระทรวงมหาดไทย.
สุชาดา จักรพิสุทธิ์ และคณะ. (2548). การศึกษาทางเลือกโลกแห่งการเรียนรู้นอกโรงเรียน. กรุงเทพฯ : สำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย (สกว.)
สมลักษณา ไชยเสริฐ. (2549). การพัฒนารูปแบบการมีส่วนร่วมของประชาชนในคณะกรรมการตรวจสอบติดตามการบริหารงานตำรวจนครบาล. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยราชภัฎสวนดุสิต.สำนักงานกองทุนเพื่อสังคม. (2545). รายงานการดำเนินงาน เล่ม 2 เรื่อง 37 เดือน กองทุนเพื่อการลงทุนทางสังคม. กรุงเทพฯ: แปลนพริ้นติ้ง.
อินทร พิชิตตานนท์ และเตชพล ฐิตยารักษ์. (2547). ชุมชนเข้มแข็ง: หนทางสู่การพัฒนาที่ยั่งยืน. วารสารเศรษฐกิจและสังคม 2547,3 (มกราคม – กันยายน) : 35.
Gonzales- Castaneda, Rose Gay E. (2015). Decentralized Local Governance in Asian Region:Good Practices of Mandaluyong City, Philippines. Journal of Politics and Governance. 5(2), 235-236.