การผลิตและการดำรงอยู่ของนิตยสารอิเล็กทรอนิกส์

Main Article Content

จรินทร์ กิตติเจริญวงศ์

บทคัดย่อ

  การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อการศึกษากระบวนการผลิตนิตยสารอิเล็กทรอนิกส์องค์ประกอบของนิตยสารอิเล็กทรอนิกส์ และปัจจัยที่ส่งผลต่อการดำรงอยู่ของนิตยสารอิเล็กทรอนิกส์ การวิจัยครั้งนี้เป็นการวิจัยเชิงคุณภาพ โดยผู้วิจัยใช้วิธีการวิเคราะห์เนื้อหานิตยสารอิเล็กทรอนิกส์จำนวน 50 ฉบับ และนำผลที่ได้มาวิเคราะห์ข้อมูล ผลการวิจัยพบว่า นิตยสารอิเล็กทรอนิกส์ที่มีฉบับเล่ม และนิตยสารอิเล็กทรอนิกส์ที่ไม่มีฉบับเล่ม มีความแตกต่างที่สำคัญ คือ ระดับของการใช้เทคโนโลยีสื่อประสม ปัจจัยที่ส่งผลต่อการดำรงอยู่ของนิตยสารอิเล็กทรอนิกส์ได้แก่ นโยบายขององค์กร รูปแบบทางธุรกิจ การกำหนดกลุ่มเป้าหมาย คู่แข่งขัน การประชาสัมพันธ์และเทคโนโลยีสื่อประสม สำหรับนิตยสารอิเล็กทรอนิกส์ที่ปิดตัวลงไป คือบริษัท สยามสปอร์ต ซินดิเคท จำกัด (มหาชน) พบว่าเป็นผลจากรูปแบบของธุรกิจที่ไม่เสถียร โดยองค์กรเก็บค่าสมาชิกรายเดือน มีการใช้เนื้อหาซ้ำกับนิตยสารฉบับเล่ม การไม่ใช้เทคโนโลยีสื่อประสม ผู้เป็นสมาชิกบางรายได้ทำการคัดลอก และเผยแพร่ต่อผ่านเว็บไซต์ทั่วไปและเว็บบิตทอร์เรนท์จนนิตยสารฉบับเล่มไม่สามรรถขายได้เท่าที่ควร ผู้วิจัยสามารถประมวลรูปแบบทางธุรกิจของนิตยสารอิเล็กทรอนิกส์ในประเทศไทยได้ 3 รูปแบบ ดังนี้ 1. การสร้างเนื้อหาใหม่ โดยองค์กรเก็บเงินค่าสมาชิกจากผู้อ่าน 2. การสร้างเนื้อหาใหม่ โดยให้บริการดาวน์โหลดโดยไม่เสียค่าใช้จ่าย 3. การใช้เนื้อหาซ้ำจากการผลิตนิตยสารฉบับเล่ม แต่มีการใช้สื่อประสมโดยมีรายได้จากค่าโฆษณาแบบขายพ่วงกับโฆษณาในนิตยสารฉบับเล่ม ทั้งนี้รูปแบบทางธุรกิจทั้ง 3 รูปแบบ ใช้การตลาดผ่านสื่อเก่า การทำ E-Marketing และการประชาสัมพันธ์นอกสถานที่ นอกจากนี้ ข้อจำกัดทางด้านโครงสร้างพื้นฐานสารสนเทศ และความสามารถของการใช้คอมพิวเตอร์และอินเทอร์เน็ต เป็นปัจจัยที่ทำให้นิตยสารอิเล็กทรอนิกส์ยังไม่เติบโตเท่าที่ควรในประเทศไทย

Article Details

รูปแบบการอ้างอิง
กิตติเจริญวงศ์ จ. (2018). การผลิตและการดำรงอยู่ของนิตยสารอิเล็กทรอนิกส์. วารสารวิทยาการจัดการ มหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงราย, 5(2), 35–63. สืบค้น จาก https://so03.tci-thaijo.org/index.php/jmscrru/article/view/128122
ประเภทบทความ
บทความวิจัย
ประวัติผู้แต่ง

จรินทร์ กิตติเจริญวงศ์

*บทความนี้เป็นส่วนหนึ่งจากวิทยานิพนธ์เรื่อง “การผลิต และการดำรงอยู่ของนิตยสารอิเล็กทรอนิกส์” ของจรินทร์ กิตติเจริญวงศ์ โดยมี ผศ.ดร.พิรงรอง รามสูต เป็นอาจารย์ที่ปรึกษาวิทยานิพนธ์ ** จรินทร์ กิตติเจริญวงศ์ นิเทศศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวารสารสนเทศ, จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย (2553)

เอกสารอ้างอิง

ภาษาไทย
คู่คอมแมกาซีน. (2552). ก่อนจะมาเป็น CCMAG. (ออนไลน์). แหล่งที่มา: http:// www.coolcommag.com/index.php?option=com_content&view= article&id=54&Itemid=62. ดรุณีหิรัญรักษ์. (2530). นิตยสาร. กรุงเทพมหานคร : ภาควิชาการหนังสือพิมพ์คณะ นิเทศศาสตร์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย. ธงชัยสันติวงษ์. (2534). การตลาดสำหรับนักบริหาร. กรุงเทพมหานคร : โรงพิมพ์ไทย วัฒนาพานิช. ธนพร ลิ้มรุ่งสุโข. (2550). การวิเคราะห์แนวโน้มนิตยสารดิจิตอลในประเทศไทย. วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารสื่อสารมวลชน คณะ วารสารศาสตร์และสื่อสารมวลชน มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์. ภัทรนันท์ ชัยพงศ์เกษม. (2550). เอกสารการสอนชุดวิชา การผลิตสื่อสิ่งพิมพ์. นนทบุรี : มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช. วิไลวรรณ ธรรมจริยาพงศ์. (2550). ปัจจัยที่มีผลต่อความสนใจอ่านนิตยสารผู้หญิง ออนไลน์ของนักศึกษาระดับบัณฑิตศึกษาในเขตกรุงเทพมหานคร. วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต สาขาวิชาเทคโนโลยีสื่อสารมวลชน มหาวิทยาลัยรามคำแหง. สิริชัย วงษ์สาธิตศาสตร์. (2549). สื่อออนไลน์………ช่องทางใหม่ในการรายงานข่าว ของสื่อมวลชนไทย. วารสารรามคำแหง 23 (มกราคม-มีนาคม 2549) : 43. สุกานดา วรพันธุ์พงศ์. (2551). เอกสารการสอนชุดวิชา การบริหารงานสื่อสิ่งพิมพ์. พิมพ์ครั้งที่1. นนทบุรี: มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.
ภาษาอังกฤษ
Aitken, B. (2009). Digital Magazine Experience 1,125% Growth Under Leadership of Brian Aitken. (Online). Available from: http:// briandaitken.com/2009/12/digital-magazine-experiences1125-growth-under-leadership-of-brian-aitken/. Child, J. (1976). Organization: A Guide to Problems and Practices.London : Harper & Row publishers. McQuail, D. (1987). Mass Communication Theory: An Introduce. 2nd edition. London : SAGE Publications Ltd.. Wikipedia. (2010). Online magazine. (Online). Available from: http:// wikipedia.org/. Zinio. (2007). Report on Digital Publishing Demonstrates Growth. (Online). Available from: http://www.zinio.com.