รูปแบบการสื่อสารในแหล่งการเรียนรู้ น้ำพุร้อนแม่จัน อำเภอแม่จัน จังหวัดเชียงราย

Main Article Content

กานดา ช่วงชัย
คมสัน รัตนะสิมากูล

บทคัดย่อ

 การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อการศึกษารูปแบบการสื่อสาร และประสิทธิผลของรูปแบบการสื่อสารในแหล่งการเรียนรู้ น้ำพุร้อนแม่จัน อำเภอแม่จัน จังหวัดเชียงราย ประชากรที่ใช้ในการศึกษาครั้งนี้ แบ่งออกเป็น 2 กลุ่มได้แก่ กลุ่มผู้ให้ข้อมูลซึ่งเป็นผู้เชี่ยวชาญในสาขาต่างๆมาจาก 3 ส่วนประกอบ ด้านธรณีวิทยาจำนวน 2 คน และตัวแทนผู้รับสารที่กำลังจะใช้แหล่งการเรียนรู้น้ำพุร้อนแม่จัน จำนวน 4 คน รวม 8 คน ส่วนอีกกลุ่มหนึ่ง คือกลุ่มตัวอย่างได้แก่ นักเรียนอายุ 15 – 16 ปี โรงเรียนแม่จันวิทยาคม จังหวัดเชียงราย จำนวน 30 คน เครื่องมือที่ใช้ในการเก็บรวบรวมข้อมูลประกอบด้วย แบบบันทึกการสนทนากลุ่มแบบทดสอบวัดผลการเรียนรู้วิทยาศาสตร์ในแหล่งการเรียนรู้ วิเคราะห์ข้อมูลโดยคำนวณหาความแตกต่างของคะแนนก่อนและหลังการใช้รูปแบบการสื่อสาร โดยการหาค่าที (t - test) ผลการวิจัย พบว่า การสื่อสารในแหล่งการเรียนรู้น้ำพุร้อนแม่จัน อำเภอแม่จัน จังหวัดเชียงราย ควรใช้การรูปแบบการสื่อสารที่มีลักษณะหลากหลายผสมผสานกันโดยเน้นใช้สื่อของจริงผสมผสานกับสื่อจำลอง สื่อสั่งพิมพ์ และกิจกรรมเสริม โดยการออกแบบรูปแบบการสื่อสารพิจารณาจาก 3 องค์ประกอบหลัก คือ ลักษณะของแหล่งเรียนรู้เนื้อหาองค์ความรู้ทางวิทยาศาสตร์ในแต่ละจุด ละลักษณะของกลุ่มผู้รับสารซึ่งเป็นเยาวชนอายุระหว่าง 15 – 16 ปีหลังจากได้นำรูปแบบการสื่อดังกล่าวไปทดสอบกับกลุ่มตัวอย่าง พบว่า ระดับความรู้เกี่ยวกับน้ำพุร้อนแม่จันเพิ่มสูงขึ้นอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ . 01

Article Details

รูปแบบการอ้างอิง
ช่วงชัย ก., & รัตนะสิมากูล ค. (2018). รูปแบบการสื่อสารในแหล่งการเรียนรู้ น้ำพุร้อนแม่จัน อำเภอแม่จัน จังหวัดเชียงราย. วารสารวิทยาการจัดการ มหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงราย, 5(2), 19–34. สืบค้น จาก https://so03.tci-thaijo.org/index.php/jmscrru/article/view/128104
ประเภทบทความ
บทความวิจัย
ประวัติผู้แต่ง

กานดา ช่วงชัย

* วิทยาศาสตรมหาบัณฑิต สาขาการสื่อสารวิทยาศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงราย (2553) ปัจจุบันเป็นครูชำนาญการพิเศษ โรงเรียนแม่จันวิทยาคม จังหวัดเชียงราย

คมสัน รัตนะสิมากูล

** นิเทศศาสตรดุษฎีบัณฑิต จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย (2549) ปัจจุบันเป็นอาจารย์ประจำ โปรแกรมวิชานิเทศศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงราย

เอกสารอ้างอิง

เกศินี จุฑาวิจิตร. (2540). การสื่อสารเพื่อการพัฒนาท้องถิ่น. นครปฐม: เพชรเกษม การพิมพ์. จุมพล รอดดีคำ.(2532). สื่อมวลชนเพื่อการพัฒนา. กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์ มหาวิทยาลัย. ดวงกมล เวชบรรยงรัตน์และประกายรัตน์ ศรีสะอ้าน.(2543). การสื่อสารกับการพัฒนา สังคม: เอกสารการสอนชุดวิชา สื่อสารเพื่อการพัฒนา หน่วยที่ 11. พิมพ์ครั้งที่13. นนทบุรี: มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมมาธิราช. นิคม ชมพูหลง. (2545). แหล่งเรียนรู้และภูมิปัญญาท้องถิ่น ในจังหวัดมหาสารคาม เอกสาร ศน. ที่ 5/2543. มหาสารคาม : อภิชาตการพิมพ์. ปรมะ สตะเวทิน. (2546). หลักนิเทศศาสตร์. พิมพ์ครั้งที่10. กรุงเทพฯ : จุฬาลงกรม หาวิทยาลัย. ประภาเพ็ญ สุวรรณ และสวิง สุวรรณ. (2537). การทดสอบสื่อชนิดต่างๆ. กรุงเทพฯ : มหาวิทยาลัยมหิดล. สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาแห่งชาติ. (2545). กระบวนการเรียนรู้จากแหล่ง เรียนรู้ในชมชนและธรรมชาติ. กรุงเทพฯ: วัฒนาพานิช.