การประยุกต์ปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียงกับ วิสาหกิจรายย่อยและวิสาหกิจขนาดเล็กในจังหวัดเชียงราย

Main Article Content

ประภาพรรณ ไชยานนท์

บทคัดย่อ

การศึกษาวิจัยเรื่องการประยุกต์ปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียงกับวิสาหกิจรายย่อย และวิสาหกิจขนาดเล็กในจังหวัดเชียงราย มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาระดับการประยุกต์ ปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียงกับวิสาหกิจรายย่อยและวิสาหกิจขนาดเล็กในจังหวัดเชียงราย และเปรียบเทียบระดับการประยุกต์ปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียงกับวิสาหกิจรายย่อยและ วิสาหกิจขนาดเล็กในจังหวัดเชียงราย จำแนกตามประเภทของการผลิต การบริการ และ การค้า โดยข้อมูลที่ใช้ในการศึกษาประกอบด้วยข้อมูลปฐมภูมิและทุติยภูมิ เครื่องมือที่ใช้ ในการศึกษาได้แก่ แบบสอบถามโดยกลุม่ ตัวอย่างเป็นวิสาหกิจรายย่อยและวิสาหกิจขนาด เล็กจำนวน 400 ราย เพื่อให้ได้ระดับการประยุกต์ใช้ปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียง ซึ่งแบ่ง เปน็ 11 เกณฑ  (D-ถึงA) ตามเกณฑค์ ะแนน 1.00-5.00 และการสัมภาษณ์กลุ่มผู้ประกอบ การและผู้ทรงคุณวุฒิ ที่เกี่ยวข้องกับวิสาหกิจรายย่อยและวิสาหกิจขนาดเล็ก จำนวน 30- 40 ราย เพื่อหาแนวทางในการประยุกต์ปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียงที่เหมาะสม

Article Details

รูปแบบการอ้างอิง
ไชยานนท์ ป. (2018). การประยุกต์ปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียงกับ วิสาหกิจรายย่อยและวิสาหกิจขนาดเล็กในจังหวัดเชียงราย. วารสารวิทยาการจัดการ มหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงราย, 5(1), 53–82. สืบค้น จาก https://so03.tci-thaijo.org/index.php/jmscrru/article/view/127401
ประเภทบทความ
บทความวิจัย
ประวัติผู้แต่ง

ประภาพรรณ ไชยานนท์

* ได้รับทุนสนับสนุนจากคณะกรรมการวิจัยแห่งชาติ ปี พ.ศ. 2551 **Ph.D. in management, Adamson University (2003), ปัจจุบันเป็นผู้ช่วยศาสตราจารย์ประจำ โปรแกรมวิชาบริหารธุรกิจ (เศรษฐศาสตร์ธุรกิจ) คณะวิทยาการจัดการ มหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงราย

เอกสารอ้างอิง

กัญญามน อินหว่างและคณะ. (2550). แนวทางการพัฒนาระบบการจัดการของธุรกิจ ขนาดกลางและขนาดย่อมด้วยการใช้ปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียง. เกษม วัฒนชัย. เอกสารประกอบการปาฐกถาพิเศษ “เศรษฐกิจพอเพียงกับการศึกษา”. นิมิต ใคร้วานิช. (2544). ดัชนีการวัดระดับเศรษฐกิจพึ่งพิงตนเองของชุมชนใน ประเทศไทย (กรณีศึกษา ชุมชนภาคเหนือตอนบน) . นฤมล นิราทร และคณะ . (2548). การศึกษาเศรษฐกิจนอกภาคทางการในเขตเมืองเพื่อขับเคลื่อนแนวคิดเศรษฐกิจพอเพียง. บัญทูล กรหมี. เศรษฐกิจพอเพียงตามแนวพระราชดําริ. กระทวงเกษตรและสหกรณ์. ไพเราะ เลิศวิราม. (2550). Sufficiency Economy: เศรษฐกิจพอเพียง. โรงพิมพ์ ตะวันออก จํากัด (มหาชน) : กรุงเทพฯ. ล้วน สายยศ และอังคณา สายยศ. (2538). หลักการวิจัยทางการศึกษา. กรุงเทพฯ. สุขสรรค์ กันตะบุ ตร . (มปป). การศึกษาการประยุกต์ปรัชญาของเศรษฐกิจพอเพียงในภาคธุรกิจ. มหาวิทยาลัยมหิดล. สุนัย เศรษฐ์บุญสร้าง. (2549). แนวทางปฏิบัติ 7 ขั้นสู่วิถีเศรษฐกิจพอเพียง จาก แนวปฏิบัติสู่แนวคิดทางทฤษฎีของเศรษฐกิจพอเพียง. มูลนิธิวิถีสุข : กรุงเทพฯ. สมบัติกุสุมาวลี. (2547). กรณีศึกษาปรัชญาของเศรษฐกิจพอเพียงในภาคธุรกิจ: บริษัทปูนซีเมนต์ไทย จํากัด (มหาชน). สํานักงานคณะกรรมการพัฒนาการ เศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. สุเมธ ตันติเวชกุล. (ธันวาคม 2541 – มกราคม 2542). การดําเนินชีวิตในระบบ เศรษฐกิจพอเพียง “ แบบพอเพียง ” ตามแนวทาง พระราชดำริ. กรุงเทพฯ. วารสารนํ้า การประปา-ส่วนภูมิภาค. Vol.5 No. 1 (January – June 2010) Journal of Management Science Chiangrai Rajabhat University 81 สุวกิจ ศรีปัดถา. (2549). การประยุกต์หลักการจัดการธุรกิจตามแนวพระราชดําริ เศรษฐกิจพอเพียงกับวิสาหกิจชุมชน. มหาวิทยาลัยราชภัฎมหาสารคาม. อนัญญา บวรสุนทรชัย. (2547). การศึกษาเปรียบเทียบการใช้ แนวทางการบริหารแบบเศรษฐกิจพอเพียงและแบบเศรษฐกิจที่เน้นทุนของธุรกิจขนาดกลางและ ขนาดย่อม. สถาบันบัณฑิตพัฒนาชบริหารศาสตร์. อภิชัย พันธเสน. (2545). การวิเคราะห์อุตสาหกรรมขนาดกลางและขนาดย่อมตาม แนวพระราชดําริเศรษฐกิจพอเพียง. สํานักงานคณะกรรมการวิจัยแห่งชาติ. อภิชัย พันธเสน. (2545). การประยุกต์พระราชดำริเศรษฐกิจพอเพียงกับอุตสาหกรรม ขนาดกลางและขนาดย่อม. สํานักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย. Allal M. (1999). International Best Practice in Micro and Small Enterprise Development. United Nations Development Programme. http://teacher.obec.go.th/web/download_media/eco.doc