การพัฒนาหลักสูตรมัคคุเทศก์ท้องถิ่นสำหรับสถานศึกษา เพื่อเพิ่มศักยภาพการท่องเที่ยวตลาดบางหลวง อำเภอบางเลน จังหวัดนครปฐม

Main Article Content

พงษ์สันต์ิ ตันหยง
จันทิมา แสงเลิศอุทัย
วิศิษฐ์ ฤทธิบุญไชย

บทคัดย่อ

 การวิจัยเรื่อง การพัฒนาหลักสูตรมัคคุเทศก์ท้องถิ่นสำหรับสถานศึกษา เพื่อเพิ่มศักยภาพการท่องเที่ยวตลาดบางหลวง อำเภอบางเลน จังหวัดนครปฐม มีวัตถุประสงค์ 1. เพื่อหาประสิทธิภาพของหลักสูตรมัคคุเทศก์ท้องถิ่นสำหรับสถานศึกษาในการเพิ่มศักยภาพการท่องเที่ยวตลาดบางหลวง 2. เพื่อทดลองใช้หลักสูตรมัคคุเทศก์ท้องถิ่นสำหรับสถานศึกษาในการเพิ่มศักยภาพการท่องเที่ยวตลาดบางหลวงและ 3. เพื่อประเมินหลักสูตรมัคคุเทศก์ท้องถิ่นสำหรับสถานศึกษาที่เพิ่มศักยภาพการท่องเที่ยวตลาดบางหลวง คณะวิจัยทดสอบคุณภาพเครื่องมือด้วยการหาความตรงเชิงเนื้อหา และความสอดคล้องจากการประเมินของผู้เชี่ยวชาญจำนวน 5 คน ทำการหาค่าความยากง่าย อำนาจจำแนก และค่าความเชื่อมั่น ( KR – 21 ) ของแบบทดสอบความรู้ความเข้าใจเรื่อง มัคคุเทศก์ท้องถิ่นสำหรับสถานศึกษา เพื่อเพิ่มศักยภาพการท่องเที่ยวตลาดบางหลวง อำเภอบางเลน จังหวัดนครปฐม โดยอาศัยกลุ่มนักเรียนที่อยู่ในระดับชั้นประถมศึกษาตอนปลายและมัธยมต้นของโรงเรียนบางหลวงวิทยาโรงเรียนวัดบางหลวง และโรงเรียนเจิ้นหัวจำนวนรวม 25 คน โดยการใช้การสุ่มตัวอย่างแบบเฉพาะเจาะจง ผู้ที่ได้รับคัดเลือกให้เข้าร่วมโครงการการพัฒนาหลักสูตรมัคคุเทศก์ท้องถิ่นสำหรับสถานศึกษา เพื่อเพิ่มศักยภาพการท่องเที่ยวตลาดบางหลวง อำเภอบางเลน จังหวัดนครปฐม และการประเมินความพึงพอใจของนักท่องเที่ยวที่เข้ารับบริการจำนวน 127 คน ผลจากการทดสอบค่าความตรงของแบบทดสอบความรู้ความเข้าใจเรื่องมัคคุเทศก์ท้องถิ่นสำหรับสถานศึกษา เพื่อเพิ่มศักยภาพการท่องเที่ยวตลาดบางหลวง โดยอาศัยผู้เชี่ยวชาญ 5 ท่าน จำนวนข้อสอบ 40 ข้อ สามรถผ่านเกณฑ์ความตรงได้ทั้งสิ้น 34 ข้อ ส่วนผลการประเมินความเหมาะสมและสอดคล้องของโครงร่างหลักสูตรจากผู้เชี่ยวชาญในภาพรวมพบว่าโครงร่างหลักสูตรได้รับการประเมิน ความเหมาะสมสอดคล้อง อยู่ในระดับมาก ( mean = 3.91 ) ในส่วนการทดสอบวัดผลสัมฤทธิ์ พบค่าความยากของแบบทดสอบอยู่ในช่วง 0.20 – 0.80 และค่าอำนาจจำแนก 0.36 – 0.64 และเมื่อนำมาวิเคราะห์หาค่าความเชื่อมั่นด้วยค่า KR 21 ในส่วนข้อสอบ 30 ข้อได้เท่ากัน 0.71 ซึ่งถือว่าแบบทดสอบดังกล่าวสามารถนำไปใช้ในการทดสอบได้จริง ผลการวิจัยพบว่าคะแนนผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนก่อนการฝึกอบรมนักเรียนได้คะแนนเฉลี่ยที่ 18.76 และหลังการฝึกอบรมผลการวิจัยพบว่าคะแนนผลสัมฤทธิ์ทางการเยนหลังการฝึกอบรมนักเรียนได้คะแนนเฉลี่ยที่ 22.44 ( คะแนนเต็ม 30 ) เมื่อวิเคราะห์ความแตกต่างผลสัมฤทธิ์ ทางการเรียนด้วย Dependent t-test พบความแตกต่างอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.01 คะแนนความพึงพอใจในภาพรวมของนักเรียนที่เข้าร่วมโครงการหลักสูตรมัคคุเทศก์ท้องถิ่นสำหรับสถานศึกษา อยู่ในระดับมากที่สุด ( mean = 4.42 ) ส่วนระดับความพึงพอใจของนักท่องเที่ยวที่มารับบริการจากนักเรียนที่เข้าร่วมโครงการที่ได้ลงมือทดลองปฏิบัติงานจริงทั้งในส่วนบุคลิกภาพและมารยาท และในส่วนความสามารถในการพูดได้รับการประเมินจากนักท่องเที่ยวอยู่ในระดับมากที่สุด (mean = 4.49 และ 4.31 )

Article Details

รูปแบบการอ้างอิง
ตันหยง พ., แสงเลิศอุทัย จ., & ฤทธิบุญไชย ว. (2018). การพัฒนาหลักสูตรมัคคุเทศก์ท้องถิ่นสำหรับสถานศึกษา เพื่อเพิ่มศักยภาพการท่องเที่ยวตลาดบางหลวง อำเภอบางเลน จังหวัดนครปฐม. วารสารวิทยาการจัดการ มหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงราย, 6(2), 68–90. สืบค้น จาก https://so03.tci-thaijo.org/index.php/jmscrru/article/view/127329
ประเภทบทความ
บทความวิจัย
ประวัติผู้แต่ง

พงษ์สันต์ิ ตันหยง

* บริหารธุรกิจมหาบัณฑิต (การบริหารธุรกิจ) มหาวิทยาลัยรามคำแหง (2543) ปัจจุบันเป็นอาจารย์ป ระจำ คณะวิทยาการจัดการ มหาวิทยาลัยราชภัฏนครปฐม 

จันทิมา แสงเลิศอุทัย

**การศึกษาดุษฎีบัณฑิต (การวิจัยและพัฒนาหลักสูตร) มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ (2550) ปัจจุบันเป็นอาจารย์ประจำคณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏนครปฐม

วิศิษฐ์ ฤทธิบุญไชย

*** ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต (การจัดการ) มหาวิทยาลัยสยาม (2553) ปัจจุบันเป็นอาจารย์ประจำคณะวิทยาการจัดการมหาวิทยาลัยราชภัฏกาญจนบุรี

เอกสารอ้างอิง

กรมการท่องเที่ยว. สถิตินักท่องเที่ยวในจังหวัดนครปฐม (2553). แหล่งที่มา http://www. tourism.go.th/2010/th/statistic/tourism.php?cid=30) กาญจนา คุณารักษ์. (2540). หลักสูตรและการพัฒนา. นครปฐม: โครงการส่งเสริมการผลิต ตำราและเอกสารการสอน มหาวิทยาลัยศิลปากร. เกษทิพย์ ศิริชัยศิลป์ . (2549). การพัฒนาหลักสูตรฝึกอบรมมัคคุเทศก์น้อย เรื่อง วัดพระศรี รัตนมหาธาตวรมหาวิหาร สำหรับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปี ที่ 5. การศึกษาค้นคว้าด้วยตนเอง. กศ.ม. มหาวิทยาลัยนเรศวร. พิษณุโลก. จงกลนี ชุติมาเทวินทร์. (2542). การฝึกอบรมเชิงพัฒนา. กรุ งเทพฯ: สถาบัน พัฒนาการสาธารณสุขอาเซียนมหาวิทยาลัยมหิดล. จรัญญา แก้วจันทึก, ปราริชาติ เสนามนตรี และปิยะนุช พุดหอม. (2550). การพัฒนาหลักสูตรฝึกอบรม การผลิตผ้าปักลายชาวเขาเชิงสร้างสรรค์ สำหรับนักเรียนช่วงชั้นที่ 2 การศึกษาค้นคว้าด้วยตนเอง. กศ.ม. มหาวิทยาลัยนเรศวร. พิษณุโลก. จิราพร ไกรพล,ศิพาณัฎฐ์ ใจสัตย์,สยาม เรืองสุกไสย์, สุพาณี ทวิชากรสีทอง และ สัญพิตย์ ชอนบุรี . (2549). การพัฒนาฝึกอบรมมัคคุเทศก์ท้องถิ่นอาณาจักรหริภุญไชย. การศึกษาค้นคว้าด้วยตนเอง. กศ.ม. มหาวิทยาลัยนเรศวร. พิษณุโลก. ใจทิพย์ เชื้อรัตนพงษ์. (2539). การพัฒนาหลักสูตร : หลักการและแนวปฏิบัติ. กรุงเทพฯ: อลินเพรส. ฉวีวรรณ แย้มเสมอ, รัตนา สุขาวห และสุรีพร สุดยอด. (2551). การพัฒนาหลักสูตรฝึกอบรม มัคคุเทศก์อาสา. “ถ้ำแก้วโกมล” การศึกษาค้นคว้าด้วยตนเอง. กศ.ม. มหาวิทยาลัย นเรศวร. พิษณุโลก. ชยาภรณ์ ชื่นรุ่งโรจน์. (2535). มัคคุเทศก์จุลสารการท่องเที่ยว 11,2 (เม.ย.-มิ.ย.2535) 24-33. ปทิตตา กลางกาญจน์. (2550). การพัฒนาหลักสูตร เรื่องมัคคุเทศก์ท้องถิ่น เขตตลิ่งชัน กรุงเทพมหานครสำหรับนักเรียนชั้นประถมศึกษาปี ที่ 5 วิทยานิพนธ์มหาบัณฑิต. กรุงเทพฯ : มหาวิทยาลัยราชภัฏบ้านสมเด็จเจ้าพระยา. พงศ์ หรดาล. (2539) การวางแผนการฝึกอบรมและการพัฒนาบุคลากร. พิมพ์ครั้งที่ 2. กรุงเทพฯ: คณะอุตสาหกรรมศึกษา สถาบันราชภัฏพระนคร. พระราชบัญญัติธุรกิจนำเที่ยวและมัคคุเทศก์ พ.ศ. 2551 แหล่งที่มา http://www. lawamendment.go.th/ow.asp?ID=3014. 2554.
ระย้า คงขาว, สลิลนา ศรีสุขศิริพันธ์ และสุรีรัตน์ เณรแก้ว. (2549). การพัฒนาหลักสูตร ฝึกอบรมยุวมัคคุุเทศก์จากข้อมูลชูุมชนด้วยเทคนิคการสนทนากลุ่มย่อยเรื่องมนต์ เสน่ห์แห่งสุโขทัย สำหรับนักเรียนช่วงชั้นที่ 3 สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาสุโขทัย เขต 1. การศึกษาค้นคว้าด้วยตนเอง. กศ.ม. มหาวิทยาลัยนเรศวร. พิษณุโลก. รุจิร์ ภู่สาระ. (2545). การพัฒนาหลักสูตร: ตามแนวปฏิรูปการศึกษา. กรุงเทพฯ: บุ๊ค พ๊อย. ลัดดา พินทา. สรุปเครื่องทางการบริหารจัดการ แหล่งที่มาhttp://www.gotoknow.org/ask/ lemon_2910/11992?page=1. 2552. วิชัย ดิสสระ. (2535). การพัฒนาหลักสูตรและการสอน. กรุงเทพฯ : ชมรมเด็ก. สมคิด บางโม. (2544). เทคนิคการฝึกอบรมและการประชุม. พิมพ์ครั้งที่ 3. กรุงเทพฯ : หมอชาวบ้าน. สันต์ ธรรมบำรุง. (2527). หลักสูตรและการบริหารหลักสูตร. กรุงเทพ: โรงพิมพ์ศาสนา. สุนีย์ ภู่พันธ์. (2546). แนวคิดพื้นฐานการสร้างและการพัฒนาหลักสูตร. เชียงใหม่ : โรงพิมพ์แสง. อุไรวรรณ วินะพันธ์. (2549). การวิจัยเชิงปฏิบัติการแบบมีส่วนร่วมในการพัฒนาหลักสูตร สถานศึกษาเรื่องการจัดการท่องเที่ยวแบบยั่งยืนในท้องถิ่นชุมชนบ้านดาวดึงส์ อำเภอไทรโยค จังหวัดกาญจนบรี : สำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย. Ornstein, A.C. and Hunkins, F.P. (1993). Curriculum planning; Curriculum evaluation; 2nd edition Washington, DC. United States. Rothwell, William J. (1996). Beyond Training and Development: State of Art Strategies For Enhancing Human Performance. New York: American Management association.